josmobiel op reis

Austin, onze laatste week in de States.

2012-02-01T16:04:00.000-08:00

Voor we naar Austin rijden blijven we nog een paar dagen aan het Canyon Lake, de zon schijnt, de camping is super en er zitten hier heel toffe mensen dus alles valt mee.
Austin is voor ons al bekend terrein, het is al een klein beetje thuis komen. We rijden dan ook zonder problemen recht naar Margot waar we heel goed en met een grote uitleg ontvangen worden. De volgende dagen hebben we nog wat te regelen hier, we gaan op bezoek bij senor Lopez, de garagist, en hij belooft dat we eind maart de auto bij hem kunnen brengen en hij zal hem helemaal in orde maken. Samen met Matt en Margo gaan we nog eens een lekkere steak eten en we brengen een bezoekje aan Cabela's, een supergrote winkel waar je alles kan kopen om te gaan kamperen of te gaan jagen. Cabela's is echt een bezienswaardigheid, het staat er vol opgezette beesten en ik heb nog nergens zoveel geweren bij elkaar gezien dan daar. Als we naar huis bellen horen we allerlei griezelverhalen over het Belgische weer, wat zullen we kou hebben want het is hier vandaag 25 graden. Jos en ik zijn lekker in het zonnetje in Margot hare hof aan het werken en voor de rest doen we hier niet veel meer dan genieten van het goei weer. Vrijdagmorgen vertrekken we hier, de Josmobiel staat heel veilig bij een nonkel van Matt dus we kunnen gerust zijn.
We hebben een zalige, relaxte trip gehad en we zullen blij zijn dat we eind maart terug kunnen starten want reizen door de USA is echt zalig, goei wegen, mooie campings maar vooral supervriendelijke mensen.
Voor iedereen die ons gevolgd heeft : tot eind maart.

State Parks in Texas

2012-01-25T16:28:00.000-08:00

Woensdag 18/01

We rijden langs de Wal-Mart en slaan wat voorraad in want we willen een aantal dagen op Goose Island blijven, tenminste als het daar meevalt. Het kleine State Park Goose Island valt niet gewoon mee maar ziet er super uit. De plaatsen voor de mobilhomes zijn vlak bij de baai van Aransas en voor elke mobilhome is er een overdekte zitplaats, nu de zon nog. De Jos pikt direct zijne bike aan en gaat fietsen, schijnbaar kennen ze dat niet in de States want hij wordt overal tegengehouden. Als hij uren later nog niet terug is ga ik eens een kijkje nemen, ze zijn volop foto’s van hem aan het maken, hij moet een stukje rijden, zijn bike aan- en afkoppelen enz….. en als een volleerd fotomodel (????) poseert hij voor de camera. We vallen hier sowieso al op met onze Belgische nummerplaat en de Josmobiel ziet er ook heel anders uit dan de supergrote mobilhomes hier dus het is heel de dag al druk, en heel gezellig, aan de auto en mijn adreskaartjes zijn bijna op.

Donderdag 19/01

Gelukkige verjaardag Carolien

We worden wakker met een stralende zon, het is hier natuurlijk niet zo warm meer als in Florida maar we halen vandaag toch 20°. We maken een flinke wandeling, door de bossen hier en voor de rest kletsen we wat met de buren. De mensen die hier staan komen van Wisconsin, Idaho, Michigan, Iowa enz….allemaal zijn de koude in het Noorden ontvlucht, de meeste van hen blijven heel de winter in het Zuiden en gelijk hebben ze want één van hen vertelde dat er bij hen thuis nu 1.80 m sneeuw lag. Onze buurman is een paar maanden geleden op zalm gaan vissen, in Alaska, en heel zijn ijskast zit nog vol dus hij geef ons een pakje zalm cadeau en zegt dat het de beste vis van de wereld is, we zullen zien.

Vrijdag 20/01

Er zijn trompetkraanvogels gesignaleerd op Goose Island en de Jos pikt zijn bike aan om te gaan kijken, hij heeft er een aantal gezien in de verte. We bakken de zalm die we van de buurman gekregen hebben en echt waar, ik heb nog nooit in mijn leven zo’n lekkere vis gegeten, de mens glundert helemaal als we dat zeggen. ’s Namiddags ga ik met de Jos wandelen naar de plek waar hij de trompetkraanvogels gezien heeft en dat is een heel eind weg, als we terug bij de auto komen hebben we een dikke 8 km gedaan. De kraanvogels hebben we in de verte zien vliegen en dat is goed genoeg voor mij, ik wandel er niet meer naartoe. Volgens de parkwachters waren er in 1941 maar 15 trompetkraanvogels meer in heel de wereld en dit jaar hebben ze er ongeveer 250 geteld dus dat gaat vooruit. Morgen vertrekken we hier en rijden weer een stukje dichter naar Austin toe.

Zaterdag 21/01

We zijn vertrokken van Goose Island en rijden een beetje noordelijker, onderweg zien we dat veel boeren aardoliepompen op hun velden hebben staan en ik vermoed dat het meer opbrengt dan boeren. We stoppen bij Lake Corpus Christi maar de camping daar vinden we maar niks, het weer zit ook niet mee want het is aan het motregenen en dan ziet er alles anders uit. Iets verderop is nog een State Park, Choke Canyon en de camping daar is fantastisch. We hebben een mooi plekje, vlakbij het meer, een overdekt plekje om te eten en we besluiten hier voor twee dagen te blijven.

Zondag 22/01

We worden gewekt door een stralende zon en tegen de middag is het echt warm, het is zeker 26° en daar gaan we volop van genieten voor we terug gaan naar ons koud Belgenlandje. Inmiddels is heel de camping weeral op de hoogte dat we van België zijn en dat we helemaal vanuit Zuid-Amerika gekomen zijn, het schijnt de Amerikanen wel te fascineren aan het bezoek te zien dat we krijgen. Choke Canyon is een prachtig parkje, vanmorgen liepen er vier herten achter de auto door en als de Jos gaat biken ziet hij wilde kalkoenen en een hoop schildpadden. ’s Avonds maken we een groot kampvuur en we krijgen bezoek van twee mannen van Michigan, het wordt een hele gezellige avond bij ons kampvuur en ik denk dat we volgend jaar toch eens een bezoekje gaan brengen aan Michigan.

Maandag 23/01

We gaan afscheid nemen van de mensen van Michigan en rijden richting San Antonio. We rijden niet over de grote baan want op de kleine wegen is dikwijls veel meer te zien. Het valt echt op hoe droog het in Texas is, de rivieren staan droog, in de meren is de waterstand met meters gedaald. Volgens de mensen hier was het een vreselijk hete, droge zomer en de toestand wordt op sommige plaatsen dramatisch en ze smeken hier om regen. We passeren een paar kleine dorpjes en ook hier staan overal weer oliepompen op de velden en ze zijn volop bezig met nieuwe installaties te bouwen. In San Antonio doen we nog eens boodschappen voor onze laatste week kamperen want volgende week zijn we bij Margot. Een eind voorbij San Antonio is Guadelupe River State Park en daar gaan we een paar dagen blijven.

Dinsdag 24/01

Droogte in Texas, ik moet het niet weten want het is hier al sinds vanmorgen aan het regenen. We mogen eigenlijk niet klagen want dit is nog maar de 2de dag op heel onze reis dat we echt regen hebben en het is hier meer dan nodig. We kunnen tot in de namiddag buiten zitten onder ons zonnescherm maar dan wordt het kouder en trekken we ons terug in de Josmobiel waar we de chauffage opzetten en luisteren naar het gekletter van de regen op ons dak.

Woensdag 25/01

Het is nog altijd overtrokken maar, gelukkig voor ons, is het droog. We vertrekken van Guadelupe River en gaan één nacht op een privé camping staan, daar heb je wasmachines en gewoonlijk goei internet. We gaan alvast de Josmobiel wat opruimen en zoveel mogelijk wassen want ik wil niet met hele zakken was bij Margot binnenkomen. Het privé campingske is goed in orde en het zit, zoals op heel veel campings, vol vaste bewoners. Je kan hier een cursus line dansen doen maar daar ga ik toch maar niet voor blijven.

Texas, The Lone Star State

2012-01-17T19:20:00.000-08:00

Vrijdag 13/01

Gelukkige verjaardag Gust.

We laten de bayou’s achter ons en gaan op weg naar de kust van Louisiana, om daar te geraken moeten we eerst een overzetboot nemen. Als we, met de overzetboot, de rivier oversteken worden we gevolgd door dolfijnen en er is zoveel stroming in de rivier dat het lijkt op ze blijven terplaatse zwemmen. Het landschap is vlak en troosteloos, grasland met veel kreken, de bomen zijn allemaal weggewaaid na de laatste orkaan. Als het water hier een halve meter hoger komt dan normaal loopt het zeker 50 km landinwaarts, geen wonder dat alle huizen hier op palen staan en sommigen redelijk hoog. We dachten aan de kust wel een camping te vinden maar daar is helemaal niks te zien dan wat vervallen huizen en een paar vissersbootjes dus rijden we een eindje verder landinwaarts en daar vinden we in een klein boerendorp een camping.

Zaterdag 14/01

Vandaag verlaten we Louisiana en willen we tot in Texas rijden. Louisiana heeft één van de gezelligste steden waar ik ooit geweest ben, mooie oude plantages, de bayou’s ……maar voor de rest is het de armste staat waar we door gereden zijn. Het lijkt wel of Louisiana één groot trailerpark is, natuurlijk zijn er, na de grote orkanen zoals Katrina, veel mensen alles kwijtgeraakt en wonen nu in die trailerparken. De wegen zijn er ook veel slechter dan in de andere staten maar ja, Louisiana is eigenlijk één groot moeras dus alles verzakt er. Het grote pluspunt van Louisiana zijn de mensen, ze zijn vriendelijk, vrolijk en er klinkt overal muziek. We rijden Texas binnen, vlakbij de kust, en we willen naar het Sea Rim State Park maar als we daar aankomen is het gesloten, ook daar is alles weggeblazen door de laatste orkanen. Terug het binnenland in dan maar en vlakbij Houston vinden we een camping.

Zondag 15/01

Maia, een hele gelukkige verjaardag en een dikke kus van ons.

Voor die paar weken die ons nog resten gaan we door Texas rijden, door een klein stukje dan toch want Texas heet niet voor niks The Big State. We willen nog terug naar de Golf van Mexico waar een paar mooie State Parks zijn en een groot vogelreservaat. Vandaag zijn we op weg naar het Lake Texana State Park, een dikke 100 km ten zuiden van Houston. We passeren Houston heel vlotjes maar ja, hier wordt dan ook niet op een rijvak gekeken. We rijden over een 6-baans weg waar soms vier of vijf bruggen overweg gaan, geen wonder dat het verkeer zo vlotjes verloopt, volgens de Jos kunt ge hier met uw ogen dicht auto rijden. Aan Lake Texana krijgen we een mooi plaatsje, vlakbij het meer, toegewezen. Ons plekje is aangepast en is vlakker en breder dan de andere en dat wil wat zeggen hier in Texas want everything is big hier.

Maandag 16/01

We starten de dag met een flinke wandeling van een kilometer of zes, de wandelpaden hier, langs het meer en door de bossen, zijn breed en de Jos kan er met zijn bike overal door. De rest van de dag relaxen we een beetje aan de oever van het meer en babbelen we wat met onze buurman. Onze buurman heeft een half jaar geleden een hartinfarct gehad en nu wil hij anders gaan leven, hij heeft een mobilhome gekocht en dit is zijn eerste reis (50 km van zijn huis) maar hij heeft grote plannen want hij wil naar Alaska. We hebben op deze reis al 8 staten gedaan en overal hebben we heel toffe mensen leren kennen en heel mooie dingen gezien maar toch is Texas, tot hiertoe, één van mijn favoriete staten.

Dinsdag 17/01

Gelukkige verjaardag Fridi

We zijn op weg naar Aransas Wildlife Refuge en we rijden door de prairies met hier en daar een piepklein dorpje met een supermarkt, een grote wapenhandel en een naftpomp en dat is het zo wat. De prairies doen ons echt denken aan de pampas in Argentinië alleen is de lucht hier niet zo blauw, het is al heel de dag bewolkt maar het is zeker niet koud. In Aransas Wildlife Refuge komen, met uitsterven bedreigde kraanvogels, overwinteren maar ofwel zijn ze al uitgestorven of ze zijn ergens waar wij niet zijn want we zien er geen één. Op onze wandeling komen we een Texaan tegen die 5 jaar in Brussel gewoond heeft en volgens hem hebben wij de beste restaurants van heel de wereld en ik denk dat de mens gelijk heeft. We wilden vandaag eigenlijk naar Goose Island State Park, aan de kust, maar omdat ik dringend de was moet doen nemen we, voor één nacht, een privé camping en daar doe ik de was en de plas.

Born on the bayou

2012-01-12T19:44:00.000-08:00

Zondag 08/01

We nemen vandaag een beetje een rustdag. We ontbijten op ons gemakske en vertrekken dan uit New Orleans, een stad die we niet snel zullen vergeten. Een stukje buiten de stad, in de wetlands van New Orleans, ligt Bayou Segnette en dat wordt vandaag onze bestemming. We betalen ineens voor 2 nachten want er liggen hier een paar grote plantages in de buurt en die willen we morgen bezoeken. Voor de rest van de dag zitten we op de camping en ik doe de was, je mag hier gratis de wasmachines en droogkasten gebruiken dus daar profiteer ik gauw van.

Maandag 09/01

Vandaag gaan we een paar plantages bezoeken, ze liggen allemaal vlakbij de Mississippi. Eerst rijden we naar de Oak Alley Plantage, het zicht op de oprijlaan met de oude eiken is precies een Hollywood scene. Schitterend, dit is echt wat ik me van de plantages in het diepe Zuiden voorgesteld had. Omdat Oak Alley zo mooi is nemen we hier een rondleiding met een gids en dat is echt de moeite, je krijgt alle uitleg over het huis, de verhalen over de familie, de suikerrietplantage en over de slaven die op de plantage werkten, in het huis werkten 20 slaven en op de plantage nog eens 95. Er zijn verschillende films opgenomen op deze plantage, vooral de oprijlaan met de eiken is heel populair bij de filmmakers. Een eindje verder staat de San Francisco Plantage en de Laura Plantage maar daar gaan we niet binnen. De plantage eigenaars zouden wel raar opkijken als ze hier nu zouden komen want vroeger stonden hun huizen hier alleen aan de Mississippi en nu staan ze bijna tussen de grote olieraffinaderijen van Exxcon, Shell en BP. We slapen nog een nachtje op de camping en morgen rijden we naar de Bayou’s, dus ik begin alvast te zingen : “Born on the bayou”.

Dinsdag 10/01

We zijn van de grote baan afgegaan en rijden door het platteland van Louisiana. We passeren kleine dorpjes met Franse namen zoals : Thibodaux, Houma, Paradis enz…., de dorpjes zien er armmoedig uit, er is duidelijk geen weelde hier in Cajun Country. Franse immigranten vestigden zich hier rond 1700 en ze werden door de Britten naar de afgelegen bayous verdreven, zo ontstond hier een cultuur vol Franse en Creoolse invloeden die vooral tot uiting komt in de muziek en de kookkunst. Er wordt in veel dorpjes aan de bayous nog een soort Frans gesproken, als je heel goed luistert kan je ze verstaan maar als ze Engels spreken moet je ook heel goed luisteren want dat klinkt ook anders. We rijden langs Black Bayou en Bayou du Large en als ik nog één keer “Born on the bayou” zing mag ik te voet verder. Aan Lake Poularde vinden we een camping en daar gaan we een nachtje blijven.

Woensdag 11/01

Vandaag gaat het verder door Cajun Country en we passeren vandaag echt een paar hele mooie dorpjes, St. Martinsville en Breaux Bridge waar een oude ophaalbrug staat over Bayou Teche. We volgen Bayou Teche tot aan het Atchafalaya Swamp en daar gaan we een boottochtje maken. De schippers zijn allemaal oude mannen en hun boten zijn niet veel jonger en ook hier spreken de oudere mensen weer een soort Frans. Het tochtje met de boot door het grote moeras en door Bayou Teche is fantastisch, af en toe heeft de boot moeite met de waterplanten maar we hebben een goeie schipper. We zien wel geen alligators want het is te koud en ze liggen, deze tijd van het jaar, op de bodem van de rivier en zijn in een soort winterslaap. Hier en daar wonen er nog mensen, op woonboten, in de bayous en onze schipper is daar ook geboren. De schippers hebben ook een paar plaatsen voor mobilhomes aan de rand van de bayou en we gaan hier blijven vannacht want het is een schitterend plekje. Tegen de avond komen er honderden reigers en ibissen een plaatsje voor de nacht zoeken in de bomen vlakbij ons, prachtig zitten we hier.

Donderdag 12/01

Vandaag wilden we eens wat kilometers gaan doen maar de auto heeft weer maar eens startproblemen. De problemen met ons servostuur hebben we onder controle maar die startproblemen blijven maar duren. We hadden nooit gedacht dat het zo moeilijk zou zijn om in de States een goeie garage te vinden maar het is toch een probleem, de meeste kennen niks van dieselmotors en het type Mercedes waar wij mee rijden kennen ze hier niet en ze werken er niet graag aan. In Zuid-Amerika was dat een stuk eenvoudiger daar repareerden ze gewoon alles zonder zich vragen te stellen maar hier amaai zenne op dat punt doen ze moeilijk. Uiteindelijk vinden we een garage en daar willen ze direct kijken wat er aan de hand is. We schijnen geen lekken te hebben maar de terugslagklep in de dieseltank zou niet goed meer werken en die hebben ze niet in voorraad. Ze weten nog wel een andere oplossing maar daar hebben ze geen tijd voor dus de Jos gaat dat zelf doen en we zullen dan weer wel verder zien. We rijden tot we aan een kleine camping komen en daar kruipt de Jos direct onder de auto en hopelijk krijgt hij het opgelost.

New Orleans

2012-01-07T17:58:00.001-08:00

Vrijdag 30/12

Vandaag willen we nog eens wat kilometers doen en we willen op zoek gaan naar een mooie camping om Oudjaar te vieren. We rijden langs de “Forgotten Coast” en het valt op dat hier bijna alles te koop staat. Een eindje verder aan de “Emerald Coast” is veel meer leven en daar vinden we een camping aan het strand, we staan met de Josmobiel op 50 meter van het prachtige, witte zandstrand. De camping is eigenlijk veel te duur voor wat het is maar ja dat heeft natuurlijk met de ligging te maken, trouwens de douches zijn super de luxe vooral voor de gehandicapten want dat is een complete badkamer met ligbad.

Zaterdag 31/12

We gaan Oudjaar op de camping vieren want als we hier op restaurant gaan kennen we toch ook niemand en meestal is het op de campings veel gezelliger. Het is een stralende dag vandaag, de zon schijnt volop, de zee is azuurblauw dus echt bikiniweer. We krijgen ’s avonds bezoek van Peggy & David, een Amerikaans koppel, ze hebben een fles wijn bij en toevallig hadden wij er ook koud staan dus het werd een onverwacht gezellige avond. David heeft een toestel uitgevonden voor electrische stimulatie en wil dit op Jos uittesten, het zou helpen voor spier- en zenuwherstel, pijnbestrijding en ook voor een betere doorbloeding. We gaan morgen zeker bij hem langs om het te proberen.

Zondag 01/01

Gelukkig Nieuwjaar iedereen.

We vertrekken vandaag maar gaan eerst langs bij Peggy & David. David legt ons de werking van het toestel uit en geeft Jos een behandeling in de auto, voor David is het de eerste keer dat hij iemand behandelt die achter het stuur zit en dan nog op het strand ook. Hij schenkt ons een toestel en wij gaan dat zeker alle dagen gebruiken en hopelijk werkt het voor de Jos. Het heeft waarschijnlijk zo moeten zijn dat we mekaar tegenkwamen en we zullen hen niet snel vergeten, echt toffe mensen. Omdat we redelijk lui zijn vandaag rijden we maar een paar mijl verder naar Henderson State Park , ook aan het strand. Als we een strandwandeling maken zijn de dolfijnen vlakbij het strand aan het spelen, ze genieten duidelijk ook van het goeie weer.

Maandag 02/01

We zitten nog aan Henderson Beach, er is een koudegolf voorspeld en die zou een aantal dagen aanhouden. Het is duidelijk frisser dan gisteren maar als de zon erdoor komt is het nog lekker warm. We maken een strandwandeling en daar geraken we aan de praat met een bejaard koppel uit Alabama. Ze zijn 84 en 82 jaar oud en hebben zowat heel de wereld afgereisd, ze zijn al een paar keer in Europa geweest en willen nog wel eens terug maar ze denken dat geen enkele firma nog een auto aan hen wil verhuren. Ik zie die mensen eerlijk gezegd ook niet over de Ring rijden en door Brussel, ze zijn hier zo’n grote, brede en rustige wegen gewoon dat het ferm zou tegenvallen. We hebben toch maar een goeie babbel gehad met hen en terug op de camping kruipen we in de Josmobiel want het koudefront is echt aangekomen nu.

Dinsdag 03/01

Vannacht was het berekoud en we hebben zelfs de chauffage op moeten zetten, ongelooflijk wat een verschil met 3 dagen geleden, toen lag ik nog in bikini op het strand. Omdat het koud is gaan we vandaag maar een stuk rijden. We bezoeken het stadje Pensacola, het oudste stadje van Florida, en dan verlaten we Florida en rijden Alabama binnen. We moeten maar 60 mijl door Alabama dus een uur later staan we in Mississippi. Aan het Welcome Center van Mississippi mogen we blijven overnachten en ze vragen bezorgd of we wel verwarming in de auto hebben omdat het een hele koude nacht gaat worden. We krijgen koffie van de mensen van het Welcome Center en ik mag lekker bij de open haard zitten met mijn computer, toffe mensen in Mississippi.

Woensdag 04/01

Als we ’s morgens wakker worden is alles wit, het heeft serieus gevroren maar de zon komt er gelukkig al gauw door. We wuiven nog eens naar Mississippi en een dik uur later staan we bij het Welcome Center van Louisiane en ook daar krijgen we koffie aangeboden, ze zeggen zelfs dat we onze thermos moeten halen en daar vullen. We nemen wat kaarten en brochures mee en gaan op weg naar New-Orleans. 7 km buiten New-Orleans vinden we een camping met alles er op en aan en een pak goedkoper dan in Florida. Ze hebben gratis shuttle diensten naar New-Orleans dus morgenvroeg om 9 uur brengen ze ons naar de stad. Het is inmiddels een pak warmer geworden dus hopelijk is de koudegolf weer voorbij.

Donderdag 05/01

Om 9 uur staan we klaar om naar New-Orleans te vertrekken, het busje van de camping pikt ons vanavond om 6 uur terug op. Dat is gemakkelijk, je kan je auto gewoon op de camping laten, je moet niet zoeken naar een parkeerplaats enz. We worden gedropt vlakbij het French Quarter, het oude gedeelte van de stad, de smalle straatjes zijn mooi en vooral de balkons van ijzersmeedwerk zijn prachtig. New-Orleans is echt gezellig, overal restaurantjes, bars en overal klinkt muziek, op elke hoek staat wel een groepje te spelen en er zijn er bij die echt goed zijn. We gaan eten in een typisch Cajun restaurant, het eten was heel lekker maar serieus gekruid en we denken dat we straks wel plaats zullen hebben in het busje. We wandelen nog wat langs de Mississippi en luisteren wat naar de groepjes die op het plein spelen en dansen en trekken dan terug naar de camping.

Vrijdag 06/01

Gelukkige verjaardag Sam

Vandaag blijven we op de camping, we hebben nog het één en ander aan de auto te doen en gaan ook nog efkes langs een garage om wat te laten controleren. Bij de garage worden we direct geholpen en alles is ok volgens die mannen. De lek die we hebben aan het servostuur is er natuurlijk nog altijd maar we doen er af en toe wat olie bij en dat gaat goed. Het wordt inmiddels drukker en drukker op de camping, dit weekend is het de superball in New Orleans en daar komt enorm veel volk op af. Naast ons parkeert een mobilhome met 4 dikke Texanen, ze hebben een grote TV, een grote barbecue en heel veel bier bij.

Zaterdag 07/01

We gaan nog eens een dagje terug naar New Orleans, we willen vandaag met de Mississippi River Boat gaan varen. De Nantchez is de enige nog werkende stoomboot hier op de Mississippi en zo’n tochtje willen we niet missen. We schepen in voor een 2 uur durende trip en het is zo mooi om dat grote wiel achter aan de boot in beweging te zien komen. We eten op de Nantchez, het eten is niet het allerbeste maar de dining-room is prachtig en terwijl we eten speelt er een jazz orkestje op de achtergrond. Na onze rivertrip wandelen we nog wat door de stad waar de football gekte nu echt toegeslagen heeft, het is druk en overal zie je de fans, compleet met fanfares en cheerleaders. In Bourbon Street waar het uitgaansleven zich afspeelt is het supergezellig en de balkons zitten al vol mensen. Morgen vertrekken we hier maar New Orleans is zeker één van de gezelligste steden waar we ooit geweest zijn.

Zalig Kerstfeest iedereen.

2011-12-30T13:31:00.000-08:00

Woensdag 21/12

Vandaag willen we naar het zuidelijkste stuk van de Everglades rijden en de weg ernaar toe is prachtig, het lijkt wel of je door een dierenpark rijdt, honderden vogels en bijna evenveel alligators die lekker liggen te zonnen. Het zuiden van de Everglades, Everglades City is een tegenvaller want er weinig te zien buiten wat hotels en een veel te dure camping. We besluiten terug te draaien want onderweg hebben we een wegwijzer naar een meertje zien staan. Lake Burns blijkt een fantastisch mooi plekje te zijn en je mag er gratis overnachten, we zetten ons aan de rand van het meertje en gaan in de zon zitten. Het is bloedheet en het water van het meertje is zo helder en zo aanlokkelijk maar er zwemmen alligators in dus blijf ik veilig in mijn stoeltje zitten. We maken ’s avonds een kampvuur en babbelen wat met onze buurman die van Pennsylvania komt.

Donderdag 22/12

We rijden vandaag een heel stuk Noordelijker door een Indianenreservaat, de Seminoles. Je ziet er eigenlijk weinig van want de kleine dorpjes zijn ommuurd met houten schuttingen, ik weet niet of het is om pottenkijkers buiten te houden of om de alligators op afstand te houden. Bij het State Park Little Manatee River stoppen we voor vandaag, de rivier is echt wel little meer dan een flinke sloot is het eigenlijk niet maar we hebben hier een mooi plekje en er zijn wasmachines die ik heel dringend nodig heb.

Vrijdag 23/12

Vandaag gaan we een heel stuk rijden want we willen met de Kerstdagen ergens aan de Golf Van Mexico zitten maar we weten nog niet goed waar. We gaan van de grote baan af en volgen de kustweg, we rijden door een aantal kustplaatsjes maar vinden niet echt een camping waar we met Kerstmis willen zitten. In Crystal River, op 6 km van de Golfkust, vinden we dan toch een camping met alles er op en aan, zwembad, hot tubs enz… hier zal het wel lukken om Kerstmis te vieren.

Zaterdag 24/12

ZALIG KERSTFEEST iedereen

We zijn al om een uur of 10 op het strand en hebben een mooi plekje gevonden, een speciaal betonpad voor de Jos tot op het strand en een aangepaste tafel die overdekt is zodat we af en toe de schaduw op kunnen zoeken. We willen vanavond op het strand barbecueën en hebben alles daarvoor bij tot en met de goed gekoelde wijn. Het is zalig op het strand, geen windje, veel zon en warm genoeg om te zwemmen dus echt Kerstweer. Echt veel rust krijgen we niet want heel de dag komen er mensen langs om te vragen waar we vandaan komen en om de Josmobiel te bekijken. Ze blijven allemaal hangen en het wordt dan ook steeds drukker aan onze tafel, we ontmoeten zelfs iemand uit Vlaardingen die nu in Ohio woont en het is altijd prettig om weer eens in je eigen taal te praten. We hebben in de loop van de dag al ongeveer 10 adreskaartjes uit moeten delen en het gezelschap aan de tafel is heel verschillend, van Snelle Eddy tot Mister Bean, er zijn een paar rare exemplaren bij maar het is supergezellig op het strandje. Van eten op het strand zal niets komen want de vogels hier vallen aan zo gauw ze eten zien, als we tussendoor een stuk cake eten vliegen ze bijna in ons gezicht om de cake af te pakken. Na een prachtige zonsondergang met The Birds op de achtergrond rijden we naar de camping en we doen onze barbecue daar.

Zondag 25/12

Feliz cumpleaños Nico Garcia

Omdat het weer nog zo goed is rijden we nog maar eens terug naar het strandje, het is er veel drukker dan gisteren. De Amerikanen doen met Kerstavond heel weinig, maar met Kerstmis zelf wordt er stevig gevierd. In de namiddag overtrekt het een beetje en we rijden terug naar de camping waar ze Kerstmis aan het vieren zijn, laat in de avond worden er een paar serieus zatte Amerikanen uit het zwembad gehaald maar voor de rest blijft alles rustig.

Maandag 26/12

Gelukkige verjaardag Annemie

We verlaten de kust weer voor even en rijden nog wat verder Noordelijker, tot aan Manatee Springs State Park. Het is een schitterend park met natuurlijke bronnen, één van die bronnen is 27 meter diep en heeft een onderaards grottenstelsel , ze zijn daar volop aan het duiken. Het water in de bronnen is zo helder en heeft een ongelooflijk mooie, blauwgroene kleur, er ligt een toegankelijk wandelpad langs de bronnen tot aan de Suwanee rivier en daar zitten we te wachten op manatees maar ze zijn precies niet van zin om te komen vandaag.

Dinsdag 27/12

De streek rond de Suwanee rivier is vrijwel onbewoond en heel bosrijk, hier en daar is een klein dorpje en sommige lijken wel spookdorpen omdat bijna alles leegstaat. Onze auto start de laatste dagen niet goed en we denken dat we een lek hebben aan een dieselleiding. We passeren een kleine garage waar het vol autowrakken ligt maar we besluiten toch eens te gaan kijken, de mekaniekers zijn een paar bejaarde mannen maar ze kruipen direct onder de auto en we hebben inderdaad een lek in een leiding. De mannen vertellen ons dat dit een heel arme streek is en dat ze zelf al lang gepensioneerd zijn maar door moeten werken om te overleven. Een uurtje later is alles gerepareerd voor een belachelijk, lage prijs en we geven de mannen dan ook een flinke fooi, zo is iedereen weer gelukkig. We rijden nog verder Noordelijk tot aan het St. George State Park waar we een paar dagen willen blijven. Als we daar aankomen is de laatste plaats op de camping gereserveerd maar omdat de Jos in een rolstoel zit worden die mensen verwittigd en krijgen wij die plaats, het staat hier in de wet dat gehandicapten op een camping altijd voorrang krijgen en dat is dan weer een enorme meevaller want we wilden hier echt naartoe. St.George State Park is gelegen op een eilandje in de Golf Van Mexico en is via een lange brug met het vasteland verbonden. Het eilandje is 25 km lang en maar goed een kilometer breed dus we zitten langs alle kanten in het water.

Woensdag 28/12

Vanmorgen schijnt de zon volop op St. George Island, het is frisjes maar dat is normaal als je op een eiland zit. Jos gaat een stuk fietsen en ik wandel naar het strand, er is niet zoveel wind meer en omdat de zon zoveel kracht heeft is het er zalig met een sweater aan. ’s Namiddags wandelen we een andere kant uit en daar is een ramp tot op het strand zodat de Jos tot het water kan rijden. Terug op de camping maken we een kampvuurtje en bakken onze biefstukken, we kruipen al vroeg terug in de auto want het koelt enorm af ’s avonds. We zijn de laatste dagen een heel stuk Noordelijker gereden en dat voel je aan de temperatuur.

Donderdag 29/12

Gelukkige verjaardag Sarah.

We blijven nog een dagje langer op St. George Island, we hebben een goei plekje op de camping en het is hier vooral heel rustig en mooi. Al de State Parks die we tot hiertoe hebben gedaan waren dik in orde, mooie, rustige campings midden in de natuur. Ik dacht vroeger altijd dat Amerikanen een luidruchtig volk waren maar het is eerder tegenovergesteld, ze zijn vriendelijk en komen langs om een praatje te maken maar voor de rest zijn ze heel, heel rustig en ons valt vooral op dat de kinderen superbeleefd zijn. De zon schijnt volop en de lucht is stralend blauw dus we gaan een strandwandeling maken, het is warmer dan gisteren en we kunnen in ons T-shirt het strand op. Het extra wieltje dat de Jos gemaakt heeft voor zijn rolstoel heeft al veel dienst gedaan en nu ook weer, hij kan er zonder al te veel problemen mee over het strand rijden. De meeuwen zijn, ook hier weer, brutaal en absoluut niet bang van mensen, als ze eten zien vallen ze resoluut aan. Als de Jos met moeite zijn appel op heeft en hij het klokhuis omhoog houdt, heeft hij na een paar seconden al beet. We gaan terug naar de camping en eten op tijd want ’s avonds wordt het echt koud hier, we willen trouwens morgen op tijd doorrijden om de broodnodige boodschappen te doen en deze blog door te sturen.

On the road again

2011-12-22T09:43:00.000-08:00

Woensdag 14/12

We maken een korte testrit met de auto om te kijken of hij veel olie verliest, we draaien linksaf, rechtsaf en laten het stuur zoveel mogelijk werken. Terug op de camping is Frank inmiddels aangekomen en hij controleert alles en er is maar een klein beetje olie weg en dat is een meevaller. Frank doet tussendoor nog gauw andere olie in de pomp voor de lift, doet water bij onze batterijen en zorgt dat de band van de Jos zijne bike opgepompt is. Echt een ongelooflijke mens is het, iedereen kent hem hier op de camping en ook op de camping waar hij verblijft, hier vlakbij. Iedereen klampt hem aan en hij knapt voor iedereen klusjes op en dat gaat van auto’s tot gitaren repareren. Terwijl de mannen aan de auto werken rijd ik met onze overbuurman en zijn zus naar een rommelmarkt hier een half uur vandaan, het is er gezellig en ik heb er iets moois voor ons Liesbeth gevonden.

Donderdag 15/12

’s Morgens draaien we nog wat toerkes met de auto en we moeten nog steeds geen olie bijvullen, hopelijk blijft het goed gaan. Jos heeft thuis een vijfde wiel voor zijn rolstoel gemaakt om vlotter door het zand en gras te kunnen rijden, dat wieltje is echt super maar moet eigenlijk nog iets aan gelast worden maar dat is geen probleem met Frank in de buurt. Hij neemt het wiel mee en een half uurtje later is alles gelast, nu heeft hij zijn etentje toch wel dubbel en dik verdiend en we zeggen dan ook dat hij tot vanavond niks meer mag eten. Rond een uur of vier zijn we bij Frank en Yvonne en daar beginnen we al redelijk zwaar te aperitieven. We hebben een goei steakhouse uitgekozen en zowel de steak als het gezelschap zijn voortreffelijk. De rest van de avond zitten we bij Frank en Yvonne, aan hun mobilhome en er is daar heel hard gelachen, gezongen en veel gedronken. Frank heeft een uitgebreide muziekcollectie maar ik had nooit kunnen denken dat we, ergens midden in Florida, keihard liedjes van Jantje Koopmans zouden zitten zingen. Jos en Frank denken wel dat ze ongelooflijk goeie whiskydrinkers zijn maar ik denk toch dat het beter is dat we heel voorzichtig terug onze mobilhome opzoeken. Het was in ieder geval een schitterende avond.

Vrijdag 16/12

We gaan echt vertrekken uit Cape Canaveral, we denken dat de Josmobiel er klaar voor is en wij willen ook verder alhoewel ik dit campingske nooit zal vergeten. We nemen afscheid van Frank en Yvonne en beloven hem regelmatig eens te bellen hoe de Josmobiel het doet, volgend jaar gaan we dit geweldig koppel zeker bezoeken in Canada. We rijden naar het Zuiden op weg naar de Everglades en half namiddag stoppen we bij een kleine camping aan Lake Okeechobee . Hier op de camping staan overal waarschuwingsborden dat er regelmatig alligators zijn en dat je voorzichtig moet zijn vlakbij de oevers dus ik blijf ver weg van dat water. We kruipen op tijd in ons bed want we hebben nog wat slaap in te halen.

Zaterdag 17/12

We zijn op weg naar de Everglades en je ziet overal al grote reclames staan voor ritjes met een airboot, we gaan dat in de loop van de week zeker doen. De Everglades zijn enorm groot dus we gaan daar een paar dagen voor nodig hebben, het landschap varieërt van grasvlaktes, naar moerassen, kleine meertjes en bossen met cypressen die helemaal kaal zijn nu. Wij rijden naar een camping, de campings in het Nationale Park zijn spotgoedkoop buiten W.C’s zijn er geen voorzieningen maar het is het mooi en ongelooflijk rustig. We maken een flinke wandeling en kruipen al vroeg in de Josmobiel want de muggen vallen echt aan, in de zomer is het hier schijnbaar niet te doen met de muggen dan vallen ze in zwermen aan dus we zullen maar denken dat het meevalt dan.

Zondag 18/12

We rijden een stuk zuidelijker de Everglades in, tot aan de zee. Onderweg stoppen we efkes bij een klein meertje, het is een paradijsje met prachtige vogels en we willen hier morgenvroeg komen ontbijten. We hebben een plekje gevonden op de camping en wandelen langs de zee naar het kleine haventje. We hebben geluk vandaag want er zwemmen manatees , een moeder met een kalf, ze komen maar af en toe efkes boven maar het is prachtig om ze in het water te zien spelen. Van kop tot teen ingespoten met muggenspray genieten we van een zalig, warme avond.

Maandag 19/12

We rijden naar het kleine meertje om te ontbijten, het is er rustig en we zitten lekker in het zonnetje te ontbijten als we een grote alligator zien zwemmen. De alligator is nog een eind weg maar komt toch steeds dichter bij, hij blijft stilletjes in het water liggen en het lijkt wel of hij ons in de gaten houdt. Als hij ineens dichter naar ons toezwemt pakken we ons boeltje en kruipen terug in de Josmobiel want die beesten lijken wel traag maar zijn veel sneller dan je zou vermoeden en we hebben geen zin om krokodillensnacks te worden. ’s Middags maken we een wandeling over houten loopbruggen, er zijn nergens trappen zodat de Jos overal kan komen en daar stikt het ook weeral van de alligators maar ze kunnen niet bij de bruggen dus we zijn gerust. Morgen gaan we weer een andere kant van de Everglades uit en waarschijnlijk gaan we dan ook met een airboot varen of is dat vliegen?

Dinsdag 20/12

Vandaag doen we een ander stukje Everglades, Shark Valley, je kan met een open bus een toer doen door de wetlands. Omdat we vandaag nog grote plannen hebben gaan we al vroeg naar Shark Valley want om 9 uur vertrekt de eerste bus. Als we daar aankomen zijn we alleen en we krijgen van de parkwachters een privé tour van 2 uur en dat is pure luxe want met een groep gaat alles veel sneller. We hebben tijd genoeg om onderweg te stoppen en door de wetlands te wandelen en krijgen echt een goeie uitleg over de Everglades en zijn bewoners. Volgens die mannen kunnen de mannetjes alligators heel romantisch zijn, ze maken de vrouwtjes een paar weken het hof, zwemmen samen en liggen samen in de zon maar als er jongen zijn moet de mama op de loop want papa alligator eet zijn jongen gewoon op. Na ons bezoek aan Shark Valley maken we ons klaar voor een rit met een airboot want als je Everglades zegt, zeg je airboot en zo’n ritje willen we niet missen. De Jos wordt aan boord gehesen en we kunnen vertrekken, de boten maken lawaai, ze stinken maar het is fantastisch, je vliegt over het water en je hebt het gevoel of je in een achtbaan zit. ’s Avonds rijden we terug naar onze kampplaats van gisteren en maken een kampvuur om de muggen op afstand te houden.

Nog altijd autopech

2011-12-13T18:19:00.000-08:00

Dinsdag 06/12

Vandaag gaan we het NASA Space Center op Cape Canaveral bezoeken, we hebben al van verschillende mensen gehoord dat het de moeite is. We moeten de bus op voor de rondleiding maar dat is, zoals hier overal, geen enkel probleem voor de Jos. De rondleiding is echt goed, de filmvertoningen zijn interessant en de raketten indrukwekkend. Ik wist niet dat die raketten zo groot waren en die capsules, waar de astronauten inzitten, zo klein. Voor geen geld van de wereld kroop ik daar in, als je dat durft ben je echt niet bang. Het Space Center is meer dan de moeite waard, we zijn echt blij dat we dat niet overgeslagen hebben. Terug bij de auto bellen we eerst naar Mercedes en wat we daar te horen krijgen is minder plezant. Greenway’s (de garage) heeft gebeld met Mercedes USA en die willen nog geen prijs van de stukken doorgeven voor ze zeker zijn dat onze auto verzekerd is en ze willen alle papieren zien. Ik spring binnen bij de bibliotheek en fax alle documenten door naar Greenway’s en die nemen morgen contact op met Mercedes. Als ze in een ziekenhuis moeten weten of je verzekerd bent dat kan ik begrijpen maar voor een onderdeel van de auto te kopen is toch lichtjes overdreven. Dat is natuurlijk een nadeel van zo’n geordende maatschappij als de States en dat was in Zuid-Amerika een stuk eenvoudiger, daar repareerden ze gewoon je auto zonder vragen te stellen. Morgen weten we hopelijk meer maar wij zijn hier nog niet weg denk ik.

Woensdag 07/12

’s Morgens bellen we eerst weer met de garage en die hebben nog steeds geen antwoord van Mercedes gehad en als we ’s middags terugbellen weten ze nog steeds niks. We begrijpen echt niet waarom dat zo moeilijk gaat maar we kunnen er niks aan veranderen dus betalen we nog maar een extra nacht hier op de camping. Gelukkig is het een gezellig campingske, de vaste bewoners zijn vriendelijk en we krijgen regelmatig bezoek. Het is een stralende dag vandaag en 27 graden is echt niet slecht voor december, we rijden naar de rivier en gaan op ons gemakske in de zon zitten. Hopelijk is er morgen nieuws van Mercedes en anders blijven we hier nog maar een dagje langer. Onze buurman is ons komen waarschuwen dat er morgen een koudefront aankomt, het zou maar 19 graden worden maar we hebben hem gerustgesteld dat we dat wel zullen overleven.

Donderdag 08/12

We vertrekken hier van Meritt Island om 25 km verderop eens in het kustplaatsje Cape Canaveral te gaan kijken, het ligt 5 km van het Space Center. We vinden hier een kleine camping en die is schitterend gelegen, vlakbij de zee en achteraan de camping stroomt de rivier. We zullen maar zien hoe lang we hier blijven.

Vrijdag 09/12

Omdat de zon al van ’s morgens vroeg schijnt besluiten we maar naar de zee te wandelen. Eerst bel ik nog eens naar Mercedes, die hebben inmiddels onze papieren ontvangen en goedgekeurd en nu zullen ze eens gaan kijken of ze de onderdelen kunnen vinden. Amaai zenne, dat gaat hier zo traag en voor alles moeten ze een formulier invullen, ondertekenen, doorfaxen enz….maar laat ze maar doen, wij gaan aan het strand liggen. Op het strand is het zalig en het is echt warm genoeg om te zwemmen dus ik duik al gauw in de Atlantische Oceaan, zalig zo een winter.

Zaterdag 10/12

Gelukkige Verjaardag Daniëlle

Omdat het weekend is en ze niet werken bij Mercedes zetten we heel dat gedoe uit ons hoofd en rijden een eind verder naar een mooi plekje bij de rivier. In de verte zien we dolfijnen zwemmen en het stikt hier van de grote manatee’s, elke keer als ik een foto wil maken duiken ze onder maar ik blijf proberen, tijd genoeg. We krijgen bezoek, een man van 81 jaar komt langs en begint straffe verhalen over het vissen te vertellen, hoe meer hij vertelt hoe groter de vissen worden. Na een tijd blijkt dat hij altijd loodgieter geweest is en hij vertelt dat hij heel goed kon lassen, hij werd overal gevraagd, zelfs bij de Nasa. We kijken mekaar eens aan en denken alletwee direct aan ons vader, al spreekt de mens een andere taal voor de rest is het precies of ons vader staat hier straffe verhalen te vertellen.

Zondag 11/12

Nog steeds in Cape Canaveral, vandaag blijven we op de camping. We zitten wat bij de rivier en babbelen met een overjaarse hippie die hier vast op de camping woont, hij huurt hier een caravan en heeft, buiten zijn kano en zijn motor, geen bezittingen maar als hij ’s morgens wakker wordt, kijkt hij recht op de rivier en de spelende dolfijnen en meer moet hij niet hebben. Het is nog steeds aangenaam buiten maar er komen donkere wolken en tegen de avond begint het te regenen. Morgenvroeg rijden we naar Orlando, naar de garage.

Maandag 12/12

Het is regenachtig en somber, het weer past perfect bij mijn stemming want we worden het getreuzel van Mercedes stilaan beu. Als we bij de garage komen hebben ze eindelijk de prijs van de onderdelen en ik moet efkes slikken als ik die prijzen zie. Ze weten nog steeds niet wanneer we de stukken kunnen hebben en dan word ik het zo beu, ik pak mijn computer en bel eerst met Sturm, Roosendaal maar daar ligt het hele computersysteem plat en die kunnen niets bestellen daarna bel ik met Mercedes Truck Center in Antwerpen en een half uur later weet ik de prijzen en woensdagmorgen kunnen de stukken bij hen zijn, normaal gezien zijn ze dan vrijdag hier. Als we van tevoren geweten hadden dat ze bij Mercedes USA zo’n sukkels waren had ik dat al eerder gedaan maar je denkt toch dat zoiets in de USA wel zal lukken. De mannen van de garage hier staan een beetje beteuterd te kijken als de Jos luid en duidelijk zegt : “ waar ze bij Mercedes USA al een hele week mee bezig zijn, krijgt mijn vrouw op een half uur geregeld, proficiat mannen”. Ik bel met de Weking en die haalt de stukken op en zorgt dat ze op het vliegtuig komen. Eindelijk

Dinsdag 13/12

Als we vanmorgen buiten zitten te ontbijten komt er een fietser aan, hij ziet onze nummerplaat en vraagt of we Nederlands spreken. De man is van Canada en zijn ouders zijn, toen hij 1 jaar oud was, met 9 kinderen naar Canada getrokken. Het is een Hollander en hij is afkomstig van Noord-Brabant van Veghel. Omdat hij met zijn ouders altijd Nederlands gesproken heeft, gaat dat nog redelijk vlotjes. In Canada had hij een Truck Service Center en hij is heel zijn leven mekanieker geweest en 10 minuten later ligt hij dan ook onder onze auto. Volgens hem is het helemaal niet zo dringend om heel die stuurbekrachtiging te vervangen en we laten hem ook de prijsofferte van de garage zien, de man valt bijna achterover van de prijzen en hij zegt dat het gewoon gangsters zijn. We rijden samen met hem naar een autoshop om olie te kopen en doen olie in de servopomp, het stuur draait weer vlotjes hoewel we wel een lek hebben. We hebben een hele voorraad olie gekocht en hij is zeker dat we het tot Texas redden zonder nieuwe stuurbekrachtiging. We bellen ons Liesbeth en zeggen dat ze de onderdelen kan ophalen maar dat ze niet opgestuurd moeten worden naar de garage. We gaan het erop wagen, we proberen zo in Texas te geraken en in maart, als we terugreizen naar de USA, nemen we zelf de stukken mee. Als we onderweg toch pech krijgen dan kan ons Liesbeth de stukken nog altijd opsturen, we zien wel hoe het loopt. Normaal zouden we hier nu door kunnen rijden maar we gaan den Hollander donderdag op een etentje trakteren en rijden vrijdag door, we zijn echt blij dat we hem tegengekomen zijn en hij kan volgend jaar in Canada op ons bezoek rekenen.

Nieuwe reisplannen en autopech

2011-12-06T05:59:00.000-08:00

WIJZIGING VAN DE REISPLANNEN

Normaal zouden we na Florida en Louisiana terug naar Mexico, Guatemala en Belize gaan maar daar hebben de problemen in Mexico een stokje voor gestoken. Er zijn al jaren problemen aan de Mexicaanse grens met de drugkartels, normaal vechten de kartels hun problemen onder mekaar uit en af en toe sneuvelen er politiemensen maar ze hebben nu schijnbaar een andere tactiek en ontvoeren en vermoorden toeristen. We hoorden het al in Texas en overal tijdens de rest van onze reis, zelfs de Amerikanen die in Mexico werken mogen niet meer de grens over omdat het te gevaarlijk is. We hebben contact opgenomen met de ambassade en die zeggen dat het onverantwoord is om Mexico binnen te rijden, dus Mexico wordt geschrapt want we willen dat risico niet lopen.
We wilden tot half of eind april rondreizen maar nu Mexico niet doorgaat gaan we begin februari naar België terugkomen en eind maart terugvliegen naar de States. We hebben alles eens goed op een rijtje gezet en we vinden dit eigenlijk een heel goed idee. Als we pas in april naar huis gekomen waren dan zou de Josmobiel hier weer bijna een jaar staan, wat hem geen goed doet, omdat we voor het Westen van de States de zomer nodig hebben. Het is veel te koud om dat nu te gaan doen en trouwens we zitten ook met onze verblijfsvergunning van 6 maanden. Dus 3 februari vliegen we naar België voor een blitsbezoek en 24 maart vliegen we terug naar de States en gaan we het Westen en de grote Nationale Parken doen. Eigenlijk vinden we het helemaal niet zo erg dat Mexico niet doorgaat, we hebben nu jaren rondgereisd in Zuid-Amerika, we hebben er van genoten en het was een geweldige ervaring maar eerlijk gezegd wennen de goede wegen en het gemak van reizen in de States heel snel.

Woensdag 30/11

Vera, een hele gelukkige verjaardag.

Na wat telefoontjes met het thuisfront en de broodnodige boodschappen rijden we tot Salt Springs waar ook een State Parkje is. Al de State Parks die we tot nu toe gedaan hebben waren mooi en de kampplaatsen liggen altijd vlakbij een rivier of meer of midden in het bos, je zit midden in de natuur maar je hebt water en elektriciteit en vooral de W.C’s en douches zijn super. De Jos heeft bijna nog niet in de auto gedoucht, er zijn op bijna alle campings heel grote, super aangepaste douches (beter dan thuis), vandaag had hij een douche waar hij zelfs infrarood lampen kon inschakelen.
We maken een wandeling naar de rivier, het is zo’n mooi plekje dat we er heel de namiddag blijven zitten, de schildpadden liggen te zonnen op een boomstam en wij lekker in onze zetel. ’s Avonds maken we een kampvuur en trekken een goei fleske wijn open.

Donderdag 01/12

Jos wandelt ’s morgens vroeg al naar de rivier maar komt al snel terug om mij uit mijn bed te gooien, hij heeft iets groots in de rivier zien zwemmen en omdat hier zeker geen walvissen zitten moet het iets anders zijn. Als we terug aan de rivier komen zien we weer vinnen en een grote staart boven komen en het blijkt een Manatee te zijn, een soort zeekoe. De volwassen Manatees zijn 3 tot 3,5 meter lang en ze komen redelijk veel voor in de rivieren in Florida. Wij zijn weer onderweg en we willen naar Tomoka State Park, vlakbij de kust. Als we onderweg stoppen om een koffie te drinken komt er iemand naar onze auto gelopen en nodigt ons uit om bij hem koffie te drinken. Joe is afkomstig van Minnesota en was de troosteloze kou, regen, wind en sneeuw zo beu, hij heeft zijn hotdogkraam achter zijn auto gehangen en is naar Florida getrokken, we blijven een paar uurtjes hangen want hij kan het goed uitleggen. Bij Tomoka State Park krijgen we weer een speciale staanplaats voor gehandicapten, we staan in het bos en de andere plaatsen zijn in het zand maar de onze heeft een betonnen vloer en een speciaal aangelegd weggetje naar de W.C’s en douches. Voor de Jos zijn de States een paradijs, hij zou hier gerust willen wonen.

Vrijdag 02/12

Vandaag staat Daytona op ons programma, we willen naar Daytona Beach en naar Daytona Speedway. Op het beroemde strand wil de Jos natuurlijk met de Josmobiel rondrijden, normaal mag je met je auto niet op het strand maar hier staan zelfs verkeersborden en je rijdt tot vlakbij het water. Daytona Speedway is het grootste circuit voor speedcar races en we krijgen er een rondleiding maar ik heb het al gauw gezien en vind er eigenlijk niet veel aan. Als we terug naar de camping rijden horen we een vreemd geluid aan de auto en het wordt steeds erger, we bellen een Mercedes garage in Orlando, hier een dik uur vandaan en omdat we morgen langs mogen komen, besluiten we alvast richting Orlando te rijden en daar een slaapplaats te zoeken.

Zaterdag 03/12

We zijn om 9 uur bij de garage waar ze ons heel vriendelijk ontvangen, het werk valt efkes stil want ze komen allemaal naar de Josmobiel kijken, de Amerikanen vinden het allemaal ongelooflijk dat wij helemaal van Argentinië naar de States gereden zijn. Er is iets mis met onze stuurbekrachtiging en ze hebben de stukken niet in voorraad dus moeten we maandagmorgen terugkomen of terugbellen om te horen wanneer ze de stukken hebben. We kunnen nog rijden en omdat we nu toch in Orlando zijn, rijden we maar naar Disney World. We wilden er eerst niet naartoe gaan maar er vliegen mensen vanuit heel de wereld naar hier om Disney World te bezoeken en wij zitten er nu vlakbij. Als we bij Disney World aankomen staan we ervan te kijken hoe enorm groot het is, dat is niet zo maar een pretparkje, we rijden naar de camping in het park en boeken daar 2 nachten, de camping is schandalig duur voor die prijs heb je een goei hotel maar ja, we zijn hier nu en rijden niet graag ver weg met de auto. We maken nog een wandeling over de immense camping (794 plaatsen) en bekijken de kerstverlichting van de Amerikaanse mobilhomes en geloof me, het is er zwaar over. Morgen gaan we Disney’s Magic World bezoeken.

Zondag 04/12

We zijn al goed op tijd onderweg en pakken de overzetboot naar Disney’s Magic World. De tickets zijn, juist zoals de camping, weer schandalig duur maar ja. Disney World is mooi, alle attracties zijn groot en we amuseren ons heel goed. De Jos kan in alle attracties maar soms gaat het wel moeilijk, het personeel van Disney mag absoluut niet helpen en wij begrijpen heel goed waarom. Als ze dat zouden doen, hebben ze direct een hoop schadeclaims aan hun broek omdat ze bv. Iemand verkeerd opgepakt hebben enz… Tegen de avond hebben we het wel gezien en gaan terug naar de camping, daar wandelen we nog wat rond en “bewonderen” De kerstversiering aan de Amerikaanse mobilhomes. Disney World was wel de moeite maar eerlijk gezegd gaat er niks boven Bobbejaanland. Morgenvroeg nemen we contact op met de garage in Orlando en hopelijk krijgen we goed nieuws.

Maandag 05/12

We rijden al goed op tijd naar de garage maar daar krijgen we niet direct goed nieuws, de onderdelen die we nodig hebben zijn waarschijnlijk niet in de States te krijgen en misschien moeten ze van Duitsland komen. Het is nog niet helemaal zeker, ze zoeken nog verder maar intussen kunnen wij niet echt doorrijden. Omdat we toch naar Cape Canaveral willen om het J.F Kennedy Space Center te bezoeken rijden we die richting uit. Cape Canaveral is maar een uur van Orlando en volgens de mannen van de garage is dat te doen, we gaan daar een paar dagen in de buurt blijven en terwijl kan Mercedes verder zoeken. We zien een camping niet ver van het Space Center en besluiten daar 2 nachten te blijven. Ze hebben een paar plaatsen voor mobilhomes maar voor de rest wonen de mensen daar vast en op het riviertje, naast de camping, liggen nog een hoop woonboten maar het ziet er wel gezellig uit. Als we ’s avonds buiten zitten krijgen we bezoek van één van de bewoners, hij is 30 jaar bij het leger geweest, het is een rare gast met ongelooflijk straffe verhalen over het leger, zijn verwondingen en over zijn huwelijken (5), wij hebben in ieder geval keihard gelachen.

Florida - The sunny state

2011-11-30T08:10:00.000-08:00

Donderdag 24/11

Happy Thanksgiving

We zijn onderweg richting Florida maar omdat het weer zo goed is, hebben we niet veel zin om ver te rijden. ’s Middags zien we een wegwijzer naar een camping en dat hebben we ons niet beklaagd. Het was een piepkleine camping bij een klein meertje en toen we ons daar inschreven werden we direct uitgenodigd voor het Thanksgiving diner. Eerst wisten we niet goed of ze het wel echt meenden maar tegen 2 uur kwamen ze allemaal langs om ons op te halen. Het eten : kalkoen en beenham, een hoop groenten en nog meer verschillende desserts, was overvloedig en heel lekker. De mensen van de camping waren bijna allemaal New-Yorkers die daar de winter doorbrachten, we hebben een supergezellige namiddag gehad en moesten van de éne tafel naar de andere doorschuiven tot iedereen wist, waar we vandaan kwamen en welke landen we allemaal bezocht hadden. We mochten niet vertrekken zonder een hoop eten mee te nemen voor morgen, van gastvrijheid gesproken.

Vrijdag 25/11

We hebben iedereen nog eens vriendelijk bedankt en zijn vertrokken van het kleine campingske in Georgia. Vlak voor de grens met Florida rijden we naar Croocked River State Park maar er is geen plaats op de camping, het is overal druk met het Thanksgiving weekend. We blijven heel de dag in het park bij de rivier zitten waar we nog mensen van Florida ontmoeten die ons hun adres geven en ons uitnodigen voor een etentje. Tegen de avond rijden we Florida binnen en daar parkeren we bij het Welcome Center, het is een mooie parking en we hebben er internet. We zijn waarschijnlijk niet de enigen die geen camping vinden want we staan er met 11 mobilhomes.

Zaterdag 26/11

Het is stralend weer in Florida, ze noemen dat hier niet voor niks de Sunny State en daarom stoppen we ’s middags bij het Faver-Dykes State Park. We zitten de hele dag bij de rivier te kijken naar vissers die niks vangen en we krijgen veel bezoek bij de mobilhome. Hier in Florida wonen veel gepensioneerde Amerikanen uit alle hoeken van de States , veel van hen zijn al op bezoek geweest in België en kennen Brussel, Brugge en Antwerpen en natuurlijk de Belgische chocolade. Na één dag Florida zijn we ons bleek Belgisch kleurtje al helemaal kwijt, de zon is zalig maar de muggen zijn iets minder plezant.

Zondag 27/11

We rijden een stukje het binnenland in want daar zijn nog een aantal Parken die we willen zien, als we bij een zandweg een wegwijzertje zien met “campground” draaien we af. De zandweg gaat een kilometer of tien het bos in en de Jos en de Josmobiel zijn blij dat ze eens van de pekweg af zijn. Als we bij de camping, in het bos, aankomen zien we iets heel anders dan we gewoon zijn van de campings hier. Het staat er vol oude caravans en tenten en het volk dat er rondloopt en rondrijdt ziet er ook duidelijk anders uit maar we rijden toch maar verder. De camping zit vol jagers, alhoewel ik heb niemand zien jagen maar ze rijden wel heel de dag rond met camouflage kleding aan en ze zijn zwaar bewapend. Het is een grappig zicht, een pick-up truck vol met ruige, bewapende mannen die allemaal heel vriendelijk naar ons beginnen wuiven. Het is raar volk maar ze zijn vriendelijk, komen langs om te babbelen en zijn gelukkig niet zo gevaarlijk als ze eruit zien. In het bos woont ook een oude Indiaan van North-Dakota, hij heeft daar een oude caravan staan met een afdak en daar staan de rest van zijn spullen onder, hij heeft geen elektriciteit en waterleiding maar hij trekt zijn plan. Als de Jos met hem gaat buurten, beweert hij dat het morgen gaat regenen want hij voelt dat aan, ik hoop dat hij geen gelijk heeft.

Maandag 28/11

We worden wakker onder een stralende hemel en zeggen tegen mekaar dat de Indianen ook niet meer zijn wat ze geweest zijn. We rijden een paar uur verder naar het Silver Spring State Park en daar vinden we een mooi plekje. ’s Middags komen er steeds meer wolken maar we besluiten toch een wandeling naar de rivier te maken waar we een alligator van zeker anderhalve meter zien zwemmen. Tegen dat we terug aan de mobilhome zijn is het volop aan het regenen en we komen goed nat terug bij de auto, voortaan zullen we niet meer lachten met de voorspelling van een oude Indiaan. Het blijft regenen maar het is niet koud dus we draaien ons zonnescherm uit en kunnen buiten eten.

Dinsdag 29/11

Het is gelukkig terug droog en we besluiten nog een dag in het park te blijven, we wandelen eerst terug naar de Rangers om een dag bij te betalen en als we daar van terug komen hebben we al 5 km gedaan. ’s Namiddags wandelen we door een prachtig bospad naar de rivier, de rangers zeggen zeker 10 keer dat we hen moeten bellen als het voor de Jos te moeilijk wordt maar die mannen kennen de Jos duidelijk niet. Het is een prachtige rivier en in de verte zien we een alligator in het zonnetje zitten maar hij is te ver weg om er een foto van te maken, hetzelfde voor de apen die we door de bomen zien flitsen. Als we terugkomen bij de Josmobiel hebben we er weer 4 km opzitten, het is genoeg geweest voor vandaag.

Georgia on my mind.

2011-11-23T15:00:00.000-08:00

Vrijdag 18/11

We laten Tennessee achter ons en rijden door de staat Mississippi, een paar uurtjes toch. Omdat de zon schijnt en het een stuk warmer is dan in Memphis stoppen we bij een Rest Area en gaan lekker in het zonnetje zitten. Kort na de middag rijden we de staat Alabama binnen, het landschap is heuvelachtig en overal bossen, het lijkt wel een beetje op het Zwarte Woud. We willen naar een parkje rijden maar dat is om één of andere reden gesloten. Als we ons beginnen af te vragen of er eigenlijk wel mensen wonen in Alabama, komen we door een aantal kleine dorpjes en in de meeste van die dorpjes staan wel 4 of 5 verschillende kerken. Inmiddels is het donker geworden en vlak voor de grens met Georgia vinden we een camping, niet de mooiste maar we zijn blij dat we een slaapplaats gevonden hebben.

Zaterdag 19/11

Als we Georgia binnenrijden staan er borden waarop staat :” Thank you, that Georgia is on your mind” , de volgende uren krijg ik dat liedje niet meer uit mijn hoofd en de Jos begint te zuchten als ik nog maar eens begin te zingen van : Georgia on my mind. We passeren zonder problemen Atlanta en een eindje verder stoppen we bij High Falls State Park. Wij krijgen, op de camping, een plek speciaal voor rolstoelen : de plaats naast de mobilhome is dubbel zo breed als bij de andere plaatsen en de tafel is aangepast om met een rolstoel makkelijk te kunnen zitten. Knap zenne. We steken de barbecue aan en bakken onze T-bone steak, we maken nog een wandeling en kruipen op tijd in ons bed.

Zondag 20/11

We rijden verder door de katoenvelden van Georgia, de katoen is nog niet volledig geplukt en we hopen dat ze morgen aan het plukken zijn, alhoewel plukken is dat niet meer want het gaat met grote machines. Vanmorgen was het aan het regenen maar kort na de middag klaart het op en we besluiten om naar een park hier vlakbij te rijden en te genieten van het goei weer. Het parkje is een aangename verrassing, het ligt helemaal aan de swamps en we kunnen er vlakbij parkeren. De swamps (moerasland) zijn echt de moeite, de cypressen in het zwarte water en we zien zelfs schildpadden zwemmen. We maken weer een grote wandeling en voor de rest profiteren we van de zon en van ons prachtig uitzicht. Morgen rijden we verder naar Savannah.

Maandag 21/11

Gelukkige verjaardag Toon en bij mij komt er ook weer een jaartje bij.

We zijn in Savannah. Al van toen jaren geleden series als North & South op de TV kwamen wilde ik al naar Georgia en speciaal naar Savannah en het is zover, we zijn er. We gaan efkes langs de toeristische dienst om te horen op er campings zijn. In Savannah zelf zijn er geen camping maar 25 km van Savannah, op Tybee Island aan de Atlantische Oceaan is er een grote camping. De camping ligt op 10 minuutjes wandelen van het strand en het weer is prachtig. Ik bel efkes met ons kinderen en de rest van de familie en dan maken we een strandwandeling, de Jos kan tot aan het water komen omdat er speciale matten liggen voor de rolstoelen. ’s Avonds zoeken we een goei restaurantje om mijn verjaardag te vieren.

Dinsdag 22/11/11
Gelukkige verjaardag Liliane

We blijven vandaag nog wat rondhangen op Tybee Island, we gaan Savannah morgen bezoeken, dat loopt niet weg. We willen naar het strand maar er zijn Duitsers, met een mobilhome, aangekomen en die blijven heel de voormiddag buurten, het zijn heel toffe mensen en ze rijden ook verder naar het Zuiden. Als we een beetje later gepakt en gezakt zijn voor het strand komen er wat Amerikanen en een Zwitser langs en uiteindelijk is het na de middag als we richting strand trekken. Het is zalig aan het strand en er zijn zelfs mensen aan het zwemmen maar ik vind het water toch maar frisjes. Als we terug naar de camping wandelen zeggen we tegen mekaar dat we precies op Nieuwmoer zijn, iedereen steekt zijn hand op en zegt ne goeiedag.

Woensdag 23/11

Toen we vanmorgen wakker werden kwam de regen met bakken uit de hemel maar gelukkig klaarde het tegen de middag helemaal op. We bezoeken vandaag Savannah en alhoewel het bewolkt blijft is de temperatuur heel aangenaam. We krijgen van de toeristische dienst een plan van het historische gedeelte van Savannah, speciaal met aanduidingen welke straten en huizen er rolstoeltoegankelijk zijn. We wandelen eerst tot bij de rivier en dan de stad in met de prachtige parkjes en schitterende oude huizen, Savannah lijkt wel een filmdecor en er worden hier ook regelmatig films opgenomen o.a Forrest Gump is in Savannah gefilmd. Tegen de avond hebben we heel de stad doorkruist en Savannah is echt wat we er van verwacht hadden, een schitterend stadje.

Cowboys - Rodeo en Elvis.

2011-11-18T07:16:00.000-08:00

Zaterdag 12 november

We hebben afscheid genomen van Margot en haar nog eens hartelijk bedankt voor alle goede zorgen. Vandaag begint onze reis, we zetten de radio op de Country zender die we heel de week al beluisteren en we zijn weg. We hebben inmiddels al veel geleerd over goeie Countrysongs en volgens de Texanen moeten die altijd gaan over : Mama, a train, prison, a truck and getting drunk . We zijn op weg naar Fort Worth waar we naar het Stockyard Discrict willen, dat is het oude stukje Forth Worth waar vroeger de grote veemarkten waren. We kunnen midden in Stockyard parkeren en mogen er ook blijven overnachten en dat is een meevaller. Alhoewel het heel toeristisch is, is het er toch keigezellig : saloons, countrybandjes op straat en overal winkels met cowboyhoeden en boots.
’s Avonds gaan we naar een rodeo, Jos moet niet betalen, wordt binnengeleid en we krijgen een plaatsje in de loges, SUPER. Voor de rodeo begint, spelen ze eerst natuurlijk het Amerikaans volkslied en dan kan het spektakel beginnen. De rodeo is fantastisch en het publiek leeft ongelooflijk mee, wij hebben er van genoten.

Zondag 13 november

We nemen afscheid van Forth Worth en rijden richting Dallas, waar ik stiekem rondkijk of ik JR of Sue Ellen nergens zie. Onderweg winkelen we nog even bij Wallmart en zoals overal in Texas komen de mensen naar ons om te vragen van waar we komen en of ze een foto van ons mogen maken. We zijn de laatste dagen al dikwijls gefotografeerd en iedereen roept van verre : Welcome in Texas, het is echt aangenaam reizen in de States.
Een stukje boven Dallas zijn we het rijden beu, de zon schijnt en we willen daar van genieten. We rijden een eindje van de snelweg naar Lake Tawakoni en daar vinden we, vlak bij het water, een kleine camping. We zetten ons in het zonnetje en doen voor de rest van de dag niks meer. Dat is vakantie hé.

Maandag 14 november

We hebben de steden achter ons gelaten en rijden door de vlaktes van Oost-Texas, buiten hier en daar een grote ranch is er weinig te zien. ’s Middags zijn we aan de State grens met Arkansas waar we een hoop informatie krijgen van de toeristendienst. We hebben geen zin om nog ver te rijden en de toeristendienst wijst ons de weg naar Lake Millbrook. We rijden door de bossen en door kleine dorpjes waar de tijd precies heeft stil gestaan, het is grappig dat bij elk dorpje het bevolkingsaantal staat : population 60 of population 245, het zijn in ieder geval piepkleine dorpjes. Bij Lake Millbrook wijzen ze ons een plekje vlakbij het meer, het weer is zalig en we kunnen tot 9 uur ’s avonds in T shirt buiten zitten. Het is wel raar, de bomen allemaal volop in herfstkleuren en dan nog zo warm maar laat ze maar doen.

Dinsdag 15/11

Goed uitgeslapen vertrekken we bij het meertje maar als we goed en wel aan het rijden zijn begint het te regenen en geen klein beetje. We zien weinig van de omgeving omdat het zo giet en een eindje voorbij Little Rock zien we een afslag naar een museum over de katoenplantages. Het is een klein museum en de mevrouw die er zit is blij met bezoek en dan nog wel van Europa. Ze zet voor ons een video op over de plantages en geeft ons een hele rondleiding, het is echt een mooi museum en we weten nu alles over de katoenpluk. Het blijft maar regenen en de mevrouw van het museum wijst ons een camping vlakbij, het is een schitterende camping vlakbij het water alleen jammer dat we niet buiten kunnen komen van de regen en het onweer. Morgen beter hopelijk.

Woensdag 16/11

Als we wakker worden is het gelukkig gestopt met regenen , vandaag gaat het richting Tennessee. Onderweg passeren we veel ondergelopen moerasland (swamps) en dat heeft wel iets, al die bomen en struiken in het water. Tegen de middag zijn we aan de Stategrens van Tennessee en het is droog maar koud en winderig, een heel verschil met Texas. We wisten van tevoren dat het hier kouder zou zijn maar we gaan op bezoek bij den Elvis en daar moet ge iets voor over hebben. In Memphis vinden we op 10 minuten van Graceland een park met camping. Zoals al de campings die we al gehad hebben is deze ook weer heel proper, goeie electriciteits- en watervoorziening, lekker warme douches en toch midden in de natuur. We staan hier voor 10 Dollar per nacht en voor 2 dollar kan ik de wasmachine en droogkast gebruiken, we hebben de afgelopen jaren heel andere campings meegemaakt en ik moet eerlijk toegeven dat deze luxe snel went. We hebben nog wat kleine reparaties aan de Josmobiel en terwijl de Jos aan het gasvuur werkt, kruip ik boven op het dak van de Josmobiel om het doucheraam opnieuw aan te kitten. De campingbeheerder komt langs en hij geraakt maar niet uitgepraat over zijn nieuwe heup en de heupoperatie, het is precies of ik hoor ons vader. Vanavond vroeg naar bed want we willen uitgeslapen bij de King op bezoek.

Donderdag 17/11

We zijn goed op tijd in Graceland waar we direct op de bus kunnen om het huis van Elvis te bezoeken, ook hier weer geen enkel probleem voor de Jos. In Graceland mag je een paar kamers bezoeken en die zijn echt allemaal in jaren 60 stijl en redelijk kitscherig maar toch knap. De bovenverdieping mag je niet bezoeken die hebben ze, uit respect, helemaal zo gelaten en afgesloten. De galerij met zijn gouden platen is indrukwekkend, een gouden plaat kreeg je toen pas als je 1 miljoen platen verkocht had, er hangen ook enkele van zijn podiumkostuums en overal klinkt muziek van Elvis. Het mooiste vind ik de oude films die je kan bekijken, van de optredens, de hysterische fans, Elvis met zijn gezin, met zijn ouders enz……… De Jos vindt de collectie auto’s van Elvis het mooiste en er staan er wel een paar tussen die hij zou willen hebben, ik ben ook nog een kijkje gaan nemen in zijn privé-vliegtuig : “Lisa Marie”, ook de moeite. In de tuin van Graceland ligt Elvis, samen met zijn ouders, begraven en daar zijn de mensen opvallend stil en rustig.
Ons bezoek aan Graceland zit er op en het was echt de moeite om het allemaal eens te zien, we waren natuurlijk al fans van Elvis, vooral de Jos en aan het aantal bezoekers te zien, zijn we niet de enige.

Vertrokken voor een nieuwe reis

2011-11-11T11:15:00.000-08:00

2 november t/m 11 november

Verjaardagen : 5 november Vader
10 november ; Annelies en Trigven

Liesbeth en Weking hebben ons afgezet in Zaventem en daar is alles vlotjes verlopen. In Chicago moesten we 6 uur wachten en daar moesten we ook al onze douaneformaliteiten doen. We hadden al veel verhalen gehoord over de Border Patrol in de USA maar van al die verhalen klopt dus niets. We zijn nog nergens zo vlotjes binnengeraakt, geen vragen over retourtickets, onze bagage is niet doorzocht en iedereen was even vriendelijk en beleefd. We mogen tot 1 mei volgend jaar in de States blijven.
Terwijl we zaten te wachten op onze aansluiting naar Austin ben ik terug ziek geworden en tegen dat we in Austin waren zag ik alles dubbel van de koorts.
Ik heb bijna heel de week in mijn bed gelegen maar met de goede zorgen van Margo en de pillen van Dr. Hines ben ik er weer bovenop en weer helemaal fris.
De Josmobiel had een paar bevroren leidingen en een bevroren pomp, we hebben een nieuwe pomp gekocht en na een paar dagen sleutelen is alles weer in orde.
Vandaag wordt de Josmobiel schoongemaakt, het bed wordt opgedekt, de ijskast vol en dan kunnen we weg. Morgenvroeg rijden we richting Forth Worth.

Austin - Texas

2011-01-20T16:46:00.000-08:00

Donderdag 13/01 t/m Vrijdag 21/10

Gelukkige Verjaardag Gust 13/01
Gelukkige Verjaardag Maia 15/01
Gelukkige Verjaardag Carolien 19/01

Wij zijn bezig aan de laatste week van onze reis en hebben nog van alles te regelen. We rusten nog wat uit bij Margo en hangen wat rond in Austin, er is hier van alles te zien vooral veel winkelcentrums. We bezoeken samen met Margo een museum in Austin waar ze ons alles vertellen over het ontstaan van de staat Texas en we gaan in een echt steakhouse eten, daar zien we weer dat alles big is in Texas.
De ramen van de Josmobiel zijn gerepareerd en we gaan de auto wegzetten bij iemand van Margo haar werk, het is een uurtje rijden van Austin, in de country. De Josmobiel staat daar heel veilig en is bij Debby in goede handen. Wij hebben inmiddels tickets gekocht en we vertrekken hier vrijdagmorgen en, als alles goed gaat, zijn we zaterdagmorgen in Belgie.
Jos en ik hebben het goed getroffen bij Margo, we hebben haar bed, haar telefoon en haar auto in beslag genomen zo kunnen we wat uitstapjes maken. We rijden naar het stadje San Antonio en voor de Jos is het de 1ste keer in 12 jaar dat hij zonder problemen een stad kan bezoeken. Alles maar dan ook echt alles is hier aangepast, winkelcentrums, cafes, restaurants, overal zijn aangepaste toiletten, nergens zijn drempels, de Jos wil hier eigenlijk niet meer weg.
We maken ook een uitstapje naar een meer vlakbij Austin en zelfs daar is een aangepaste wandelweg rond het meer, het is een paradijs hier voor de Jos. Inmiddels zijn we aan het inpakken en morgenvroeg vertrekken we hier, we zijn heel blij dat Margo alles voor ons geregeld heeft en we hopen eens iets voor haar terug te kunnen doen.
Iedereen bedankt voor het volgen van onze blog en tot in Belgie.

Everything is bigger in Texas

2011-01-12T19:13:00.000-08:00

Donderdag 06/01

Gelukkige verjaardag, Happy Birthday, Feliz Cumpleanos , SAM (ik weet niet wat het in het Japans is)

Vandaag gaan we een heel stuk autostrade doen en we hopen dat het iets vlotter gaat dan gisteren. Over de autostrade rijden in Mexico is duur maar het is de moeite waard,er zijn tenminste geen drempels. ‘ s Morgens is de weg redelijk en het landschap waar we doorrijden is mooi, als ik kort na de middag met Vera bel zijn we al een heel eind opgeschoten. Na de middag wordt de autostrade slechter en het landschap saaier, we geraken niet op de plaats waar we naartoe wilden en omdat het donker wordt blijven we bij een tankstation om te overnachten. In het donker rijden is echt niet aan te raden in Mexico, de grote trucks razen over de wegen en het zijn echt grote trucks. (speciaal voor den Dany, 34 wielen). Bij het tankstation is een klein restaurantje en voor een paar € bestellen we van alles wat we niet kennen, guacamole, fajitas, enz… en het is heel lekker.

Vrijdag 07/01

Al vroeg in de morgen beginnen de grote trucks weer te rijden dus we komen ook maar uit ons bed. Vandaag hebben we een heel stuk gewone weg, dus veel drempels en door stadjes en dorpjes maar het valt mee en kort na de middag stoppen we om een plaatsje te zoeken. We gaan vandaag en ook morgen niet meer rijden, de Jos heeft een beetje rust nodig want het is vermoeiend om hier echt door te rijden. Als autostrades in Frankrijk zouden zijn zoals die in Mexico dan gingen er niet veel Belgen en Hollanders naar de Provence of naar de Spaanse Costa’s, het zou er een pak rustiger zijn. In Monte Gordo, aan de kust, zien we een kleine camping en het blijkt een supermooi plekje te zijn. De tuin grenst aan het strand en we zijn er alleen, er zijn dit jaar niet veel toeristen in Mexico en dat komt vooral door de negatieve publiciteit. Er zijn problemen in Mexico maar dat is vooral in de grensstreek, in de rest van het land is er niets aan de hand. Dat geldt trouwens voor alle landjes hier in Midden-Amerika, we hebben ons nog nergens één moment onveilig gevoeld. De Mexicanen zijn een vriendelijk, hartelijk volk en heel uitbundig en vrolijk. De eigenares van de camping hier verjaart morgen en wij zijn uitgenodigd om, samen met haar familie, te komen eten.

Zaterdag 08/01

We hebben eens goed uitgeslapen vandaag, het was nodig na al die grenzen en al die kilometers. De zon schijnt hier en het is zalig buiten. We gaan efkes naar het dorp voor wat boodschappen en om een cadeau te kopen voor Anna, de eigenares van de camping. Anna lust heel graag, zoals alle Mexicanen, tequilla dus we kopen een goei fles tequilla. Tegen 3 uur komen de familie en vrienden eraan, de potten staan al van deze morgen op het vuur te pruttelen, de barbecue is aangestoken en de karaoke installatie staat klaar. Voor ons is dit een ongelooflijke ervaring, de echte Mexicaanse keuken, de muziek en de tequilla, wij voelen ons alletwee echt op ons gemak tussen de Mexicanen.Tegen de avond komen er twee Mariachi’s, één man met een gitaar en één met een mondharmonica, de mannen zingen de jarige vol vuur toe, we genieten er echt van. Volgend jaar gaan we zeker terug naar Mexico, we willen dit land nog beter leren kennen en we komen zeker terug naar de Costa Emeralde naar deze kleine, maar ongelooflijk gezellige camping.

Zondag 09/01

We nemen afscheid van Anna en rijden naar het Noorden, de weg is redelijk goed en we schieten goed op. ’s Middags raken we, in een stadje, de weg kwijt en we worden tegen gehouden door de politie. Tot hiertoe hadden we nog geen last gehad van corrupte politieagenten maar nu is het raak, we weten zeker dat we niet in overtreding zijn maar volgens hem is onze auto te zwaar om over die weg te rijden, dikke bullshit natuurlijk maar er is niets aan te doen. De politieagent zegt dat we daar tot morgen moeten blijven om dan op het politiebureau de boete te gaan betalen maar we mogen nu ook direct aan hem betalen. Normaal zou ik nooit iets aan hem betaald hebben en serieus van mijn oren gemaakt hebben maar we willen verder en we zijn niet helemaal in orde met onze papieren, we rijden zonder verzekering door Mexico. In de andere landen van Centraal Amerika moet je, verplicht, aan de grens een verzekering afsluiten maar in Mexico kon dat niet en moesten we in de eerstvolgende stad gaan zoeken, we hebben dan besloten om gewoon zonder verzekering door te rijden. Om alle problemen te vermijden hebben we die politieagent gewoon wat geld in zijn handen gestopt en zijn door gereden. ’s Avonds zijn we gestopt bij een tankstation en als alles goed gaat zin we morgen bij de grens met de States.

Maandag 10/01

Afscheid van Latijns-Amerika,

Vandaag zullen we de States binnengaan en nemen we afscheid van Latijns-Amerika. Zuid-Amerika was fantastisch maar ook Centraal-Amerika was voor ons een aangename verrassing, we hebben echt genoten hier en dan vooral van Nicaragua en ook van Mexico, al was het kort. Je hoort ongelooflijke verhalen over Zuid- en Centraal Amerika, het zou gevaarlijk zijn, over overvallen en diefstallen enz…..Geloof er geen woord van, we reizen er rond vanaf 2007 en hebben geen enkele slechte ervaring gehad, alleen maar hele goede. We hebben ons nooit onveilig gevoeld, we hebben ons nooit opgesloten in onze mobilhome maar hebben de mensen steeds als vrienden begroet en daar hebben we heel veel warmte en vriendschap voor terug gekregen. De mensen hier zijn spontaan, open en hebben alle tijd van de wereld, stress kennen ze niet en geld is hier nog geen baas. Volgend jaar gaan we zeker terug naar Centraal Amerika, we willen Mexico en Guatemala beter leren kennen en we willen ook naar Belize en El Salvador, wat we nu overgeslagen hebben. Ik hoop dat we in de U.S.A. even goede ervaringen gaan hebben dan in Latijns-Amerika.

We staan op 300 km van de grens Mexico/U.S.A. en het gaat goed vooruit, er zijn verschillende controleposten van het leger en het staat vol zwaar bewapende mannen maar we merken niet echt iets van gevaar. Aan de grens staat er een file van een paar kilometer en we zijn Mexico uit voor we het weten. We komen de States binnen in Mc Allen en dat is heel wat anders dan in Zuid- en Centraal Amerika, we moeten uit onze auto en er stappen drie douanes in de Josmobiel om hem helemaal uit te kammen. Wij gaan ondertussen naar de immigratie voor onze papieren, hier verloopt alles heel clean, er worden vingerafdrukken en foto’s van ons genomen en ze zijn ver van vriendelijk, geef mij maar de chaos in Zuid- en Midden Amerika. Na een uurtje is alles in orde en kunnen we verder, we hebben al ons fruit en groenten moeten afgeven en we moeten nog stoppen bij een bureau voor alcoholinvoer. Ze vragen wat we bij hebben van alcohol, we hebben een halve fles wijn en 5 blikjes bier in de ijskast en ze zeggen dat het eigenlijk verboden is om dat in te voeren. Ik stel voor om de wijn ter plaatse uit te drinken maar ze laten ons toch verder rijden, wat een kinderachtig gedoe zeg. We willen een verzekering afsluiten omdat er overal borden staan dat je zonder verzekering een grote boete krijgt maar het wil niet lukken. Ik ben bij 6 verzekeringskantoren geweest en niemand wil een auto uit Europa verzekeren dus we rijden weer rond zonder verzekering. Morgen hopen we bij Margo te geraken en dan ga ik het in Austin nog eens proberen en anders zal ik het in Europa wel regelen. ’s Avonds vinden we een plek op een trailer park, bij heel vriendelijke mensen en dat maakt veel goed want ik was bijna terug gedraaid naar Mexico.

Dinsdag 11/01

We zijn op weg naar Margo en we hebben haar niet gebeld, we gaan gewoon voor haar huis parkeren en haar verrassen als ze van haar werk komt. Ondertussen rijden we over de brede en supergoede Amerikaanse wegen en het went snel, die goede wegen en overal goede richtingaanwijzers. ,s Namiddags bereiken we Austin en we hebben Margo haar huis al snel gevonden, ze woont op 5 minuten van het centrum in een hele rustige, aangename wijk met veel groen. Wij gaan nog wat winkelen in Austin en overal worden we vriendelijk begroet en iedereen wil alles van ons weten, de Jos kan overal binnen zonder problemen en nu begrijp ik wat ons Liesbeth bedoelde als ze over de States vertelde. Margo is blij verrast als ze ons op hare oprit vindt en babbelt honderduit, we eten samen en we mogen niet in de Josmobiel slapen maar krijgen haar warm en zacht bed want het is ijskoud hier, het vriest.

Woensdag 12/01

Margo is gaan werken en wij rijden naar de Camper Clinic waar we een nieuw raam gaan kopen voor boven de douche, onderweg is dat raampje eraf gevlogen. Ze willen ons direct verder helpen en een uurtje later hebben we een nieuw raampje. Morgen gaan we een garage zoeken want de Josmobiel heeft een flinke beurt nodig na al die kilometers door Zuid- en Midden Amerika. ,s Namiddags is Margo vrij en we gaan samen wat winkelen en weer valt het ons op dat de Jos overal binnen kan, overal speciale opritten, brede deuren en overal aangepaste toiletten, voor de Jos is het de hemel op aarde. Op de gehandicapten parkeerplaatsen is altijd plaats want daar durft niemand anders op parkeren, je auto wordt dan weg gesleept en je moet voor de rechtbank komen. We keken er eerst tegenop om naar de States te gaan en Latijns-Amerika te verlaten maar nu zijn we er zeker van dat we van rondreizen hier gaan genieten. We bellen nog eens met het thuisfront en daar zijn ze blij dat we al zover zijn, vooral Vera is blij dat ik bijna terug in ons Belgenlandje ben.

Honduras - Guatemala - Mexico

2011-01-05T17:20:00.000-08:00

1 januari 2011

Wij wensen iedereen, familie, vrienden, kennissen en lezers van onze blog een jaar vol warmte, liefde en geluk toe.

Wegens familieomstandigheden hebben wij beslist om onze reis in te korten, als alles goed gaat zijn we, in de plaats van eind maart, eind januari terug op de Nieuwmoer. Reizen is zalig maar dan moet op het thuisfront ook alles ok zijn en nu op dit moment staan wij alletwee echt met onze kop terug naar huis.
We hebben al onze landkaarten opengeslagen en om sneller in de States te zijn gaan we El Salvador en Belize overslagen, we rijden een dag langer door Honduras maar dan komen we Noordelijker uit in Guatemala. Door Guatemala rijden dwarsdoor en niet, zoals gepland, naar de ruines van Tikal in het noorden. Mexico weten we nog niet goed, we gaan niet naar het schiereiland Yucatan maar we zijn nog een beetje aan het zoeken naar de kortste maar ook de veiligste weg. Onze reisverslagen zullen iets korter worden maar we gaan proberen om toch nog foto’s door te sturen.
Wij rijden vandaag al tot vlakbij de grens met Honduras en een 30 km voor de grens vinden we een slaapplaats. Nicaragua was echt een fantastisch landje, de mensen zijn vriendelijk en nog echt spontaan, het was voor ons echt een aangename verrassing en als ik ooit terug ga naar Centraal Amerika is het zeker en vast naar Nicaragua.

Zondag 02/01

We zijn al vroeg uit ons bed en om 8 uur ’s morgens zijn we al bij de grens van Honduras, er is niks te zien. Gewoonlijk staat er een file met vrachtwagens van kilometers lang maar hier is het doodstil, gisteren was het Nieuwjaar en vandaag zondag en dat is echt wel een voordeel hier aan de grens. De grensformaliteiten gaan redelijk vlotjes, Nicaragua zijn we buiten op 10 minuten en Honduras binnen valt ook mee. Het enige probleem hier altijd is dat je fotocopies moet hebben van al je papieren, de winkeltjes waren gesloten dus ik moest terug over de grens naar Nicaragua om fotocopies te laten maken maar we waren in een dik uur over de grens en dat is echt een meevaller. We rijden flink door en tegen de avond zijn we bij een meertje en daar vinden we vlotjes een plek om te overnachten. Morgen proberen we tot bij de Copan Ruinas te rijden en dat is vlakbij de grens met Guatemala. Honduras is echt een totaal ander land dan Nicaragua, de mensen zijn niet echt vriendelijk en de politie is wantrouwig, de douanes hebben ons trouwens gewaarschuwd voor corrupte politie maar volgens hen is het op dit moment veilig in Honduras.

Maandag 03/01

We zijn op weg naar de Copan Ruinas en dat is vlakbij de grens met Guatemala, in het begin is de weg goed en gaat het vooruit maar later wordt de weg een stuk slechter. De weg zit vol putten en de Jos moet gewoon zigzaggen om die te kunnen ontwijken en dat is vermoeiend. In Nicaragua hebben we dikwijls gezien dat ze met veel volk achter op een pick-up zaten maar in Honduras verbreken ze alle records, we hebben een pick-up gezien waar ze met 21 op zaten. We geraken veilig in Copan en omdat het te laat is om naar de grens te rijden besluiten we de Maya tempels van Copan te bezoeken en hier op een kleine camping te overnachten. We bellen nog even met het thuisfront en ik bel naar Margo om te zeggen dat we vroeger bij haar zullen zijn.

Dinsdag 04/01

We zijn al vroeg aan de grens met Guatemala en de grensformaliteiten gaan redelijk vlotjes, op een dik uur zijn we Guatemala binnen. We hebben een weg uitgestippeld dwars door het land maar de kaarten houden geen rekening met wegverzakkingen en wegenwerken. We hebben ongeveer 50 km heel slechte weg. De streek waar wij doorrijden is echt wondermooi en de mensen zijn heel kleurrijk gekleed, elk dorp heeft zijn eigen stijl en kleuren. Ik heb in Guatemala geen enkele foto genomen, het eerste stuk heb ik heel de tijd in de zetel zitten nijpen omdat ik zo bang was op die bergwegen en de indio’s haten het om gefotografeerd te worden, we willen ook snel vooruit dus heb ik niet veel zin om met mijn fototoestel rond te zeulen. We bellen nog even met thuisfront en daar zijn ze blij dat we zo snel vooruit gaan. Tegen de avond zijn we nog maar 150 km van de grens met Mexico. We vinden een slaapplaats bij een piepklein ziekenhuisje, het is eigenlijk een gewoon huis en ze gebruiken een paar kamers als ziekenhuis.

Woensdag 05/01

De weg naar de Mexicaanse grens is slecht maar tegen de middag zijn we er geraakt. De grensformaliteiten gaan hier ook vlotjes en een uurtje later rijden we Mexico binnen. We hebben een snelle weg door Mexico gevonden en hopen er op 10 dagen door te geraken. We gaan onderweg wel een keertje een paar dagen ergens blijven want de Jos moet af en toe ook eens kunnen rusten. Mexico is het land van de verkeersdrempels, je wordt er gewoon onnozel van. We hebben vandaag 170 km gedaan er we zijn de tel kwijt geraakt maar ik heb er zeker 150 geteld. We staan in een stadje op de parking van een hotel, met security en dat is in Mexico echt nodig.

Nicaragua - Granada

2010-12-31T13:26:00.000-08:00

Vrijdag 24/12 Kerstavond

Vandaag rijden we van Playa Maderas tot in San Juan del Sur en dat is maar een uurtje rijden. De Fransen rijden met ons mee tot in San Juan del Sur, ze hebben een speciale missie : ze gaan op zoek naar wijn en ze hebben echt niet veel keuze in Nicaragu want hier drinken ze vooral rum, Flor del Cana. We nemen afscheid van de Fransen en gaan boodschappen doen, daarna rijden we rond in het plaatsje om een plek te vinden voor de nacht,. Vlakbij al de restaurantjes en het strand vinden we een bewaakte parking waar we voor 3 € een dag en een nacht mogen staan. Kerstavond vieren we op het strand, in een klein restaurantje. Ze hebben verse kreeft en het is een zalige avond, ’s nachts zijn er nog mensen aan het zwemmen in de zee. Ik mis mijn familie heel hard met deze dagen maar toch hebben we een zalige avond gehad hier in Nicaragua.

Zaterdag 25/12

Feliz Cumpleanos Nico Garcia.

We laten vandaag de zee en het strand achter ons en rijden het binnenland in, we rijden langs het Lago Nicaragua, een immens groot meer. In San José stoppen we even bij het meer en twijfelen of we naar de eilanden zullen gaan, je kan met een ferry naar de vulkanische eilanden. Het water van het meer ziet er grijs en donker uit, een heel verschil met de zee en we besluiten niet naar de eilanden te gaan. We rijden verder naar het stadje Granada, iedereen die we tegen gekomen zijn zegt dat het er mooi en gezellig is. In Granada is een groot park, vlakbij het meer maar vandaag met Kerstmis is het er stikdruk, er zitten enkele duizenden mensen van Managua, de hoofdstad, het is een traditie dat de mensen Kerstmis vieren aan het meer. Volgens een paar mensen, die we ontmoet hebben, kan je in het park overnachten maar ik heb er een vreselijk onveilig gevoel, het is er vuil en vies en tegen de avond komt er steeds meer raar volk het park in. We krijgen van een paar mensen hier het adres van het Rode Kruis in Granada, ze hebben een grote parking op 5 minuten van het centrum en er is dag en nacht security. We mogen er overnachten en kunnen er ’s avonds ook met een gerust hart de auto achterlaten als we een terrasje gaan doen in de stad.

Zondag 26/12

Gelukkige Verjaardag Annemie.

We hebben heel goed geslapen en gaan vandaag het stadje verkennen, omdat Nicaragua ons zo bevalt willen we hier Oudjaar vieren. Granada is echt het mooiste stadje dat we al gezien hebben, zowel van Zuid- als Midden Amerika. De gebouwen zijn in koloniale stijl maar dan geschilderd in alle kleuren van de regenboog, het ziet er heel vrolijk uit en het doet een beetje Cairibisch aan. Je kan de stad bezichtigen met een koetsje en dat blijkt helemaal geen probleem te zijn met de rolstoel, de mannen hier heffen de Jos in de koets en we zijn vertrokken. Het is hier 1STE communie en de meisjes zijn allemaal kleine prinsesjes, Tove zou het in ieder geval geweldig vinden. Ik neem van één van de kindjes een foto en heel de familie komt mij bedanken omdat ik van hun dochtertje een foto maak, als ik zeg dat ze een heel mooi dochtertje hebben glunderen ze van trots. ’s Avonds is Granada heel gezellig, overal terrasjes, overal muziek en de mensen zitten allemaal voor hun huizen in een schommelstoel, iedereen schijnt die hier te hebben. Wij trekken het stadje in, we eten op een terrasje en na een goei glas rum duiken we ons bed in.

Maandag 27/12

Vandaag gaan we de omgeving rond Granada verkennen en tegen Oudjaar willen we terug in het stadje zijn. We rijden naar het Nationaal Park “Volcan Massaya”, een nog actieve vulkaan. Als we bij het Nationaal Parkje aankomen wijzen ze ons direct een mooi plekje aan om te overnachten. We rijden door de lavavelden naar het kleine museum over vulkanen en vooral de Jos vindt het heel interessant. De vulkaan zelf is echt indrukwekkend, je kan tot boven bij de krater rijden en je ziet de rook uit de krater komen. Je ziet niet alleen de rook maar er hangt een indringende geur van zwavel en daarom raden ze aan om maar 20 minuten boven te blijven en als de wind verkeerd staat wordt alles afgesloten voor het publiek. Het is hier ’s avonds frisser dan in Granada, zalig om te slapen en nu maar hopen dat de vulkaan ook rustig blijft.

Dindsdag 28/12

We hebben goed geslapen en de vulkaan is heel rustig gebleven. Vandaag willen we hier verder de omgeving verkennen en we zijn op weg naar de Laguna Appoyo. De Laguna is echt niet klein maar toch is ze heel moeilijk te vinden, we rijden van hier naar ginder maar er is nergens een laguna te zien. Als je hier de weg vraagt zeggen ze meestal : rechtdoor, soms zelfs al voor je iets gevraagd hebt maar uiteindelijk zien we de blauwe laguna ergens beneden liggen. Na een steile afdaling geraken we eindelijk tot vlakbij het meertje en gaan op zoek naar een plekje voor de nacht en dat blijkt niet zo simpel te zijn. Bij de hotels geraken we niet binnen en voor de rest is het allemaal privé, als we voor de 2de keer langs het meertje rijden doen er mensen teken dat we bij hen mogen staan. Het is een familie met heel veel kinderen, ze wonen in een klein houten huisje maar ze hebben een groot stuk grond, bij het meer. We betalen hen de prijs die we overal zouden moeten betalen, zij zijn blij met het geld en wij met een mooi en veilig plekje voor de nacht , iedereen content dus. De kinderen houden ons, van op een afstand, heel de avond in de gaten. Een van hen durft tot vlakbij de mobilhome komen en wil op de foto, compleet met haar beer en haar sjakoske, de kindjes zien er niet proper uit, ze lopen heel de tijd op blote voetjes maar ze zien er supergezond en blij uit.

Woensdag 29/12

Gelukkige verjaardag Sarah.

We nemen afscheid van het kroostrijk gezin en voor we terug naar Granada rijden, gaan we nog een dagje naar de kust. Hier zo’n 70 km vandaan liggen een paar kustplaatsjes die we nog niet kennen en we hopen daar een plekje te vinden. In één van de dorpjes staan er een hoop restaurantjes (houten kotjes met een dak van palmbladeren) op het strand en ze staan overal te roepen en te zwaaien dat we naar hen moeten komen. We kiezen er één uit en als we bij hen eten mogen we gratis blijven overnachten, ze wijzen ons trots al hun faciliteiten aan : een vuile W.C en een waterput met een emmer naast om te douchen want waterleiding is hier niet. Heel de familie, grootouders, ouders, kinderen en kleinkinderen wonen hier ook op het strand dus we zijn vanavond zeker niet alleen. Een van de zonen komt vragen of hij binnen in de mobilhome mag kijken want hij heeft dat ooit eens in een film gezien, uren later horen we hem nog tegen iedereen vertellen over onze ijskast, douche en kranen waar gewoon water uit loopt. Na het zwemmen ga ik douchen bij de waterput en heel de familie knikt goedkeurend omdat ik hun douche gebruik. Wij hebben echt een goed contact met de mensen hier maar wij gaan altijd zelf naar de mensen toe, we laten ze in de mobilhome kijken , eten alles op wat ze ons voorzetten en halen onze neus nooit op voor een vuile douche of W.C en bewonderen hun talrijke kinderen en dan kan je niets meer verkeerd doen. Het eten in het restaurantje was heel lekker en overvloedig.

Donderdag 30/12

We worden door heel de familie uitgewuifd en laten het strand achter ons, we zijn terug op weg naar Granada. We eten bij het meer en daarna doen we boodschappen, halen de was op en gaan langs de bankautomaat. Op de parking van het Rode Kruis worden we weer vriendelijk ontvangen, ze vinden het geen enkel probleem dat we hier 2 nachten blijven en voor ons is dat super want we zitten bijna in het centrum. Je kan goed merken dat het morgen Oudejaar is, ze zijn precies aan het proberen of hun vuurwerk het wel doet, het knalt in ieder geval langs alle kanten.

Vrijdag 31/12/10

Vandaag is het de laatste dag van 2010 en die gaan we doorbrengen in Granada. We rijden langs het meer en slenteren wat door de stad, we bellen even met de kinderen, familie en beste vrienden om alvast een Gelukkig Nieuwjaar te wensen maar voor de rest doen we niets speciaals. Morgen rijden we dichter naar de grens met Honduras en waarschijnlijk zijn we binnen 2 dagen in Honduras. Mijn volgende verslag is voor volgend jaar.

Playa Hermosa en Nicaragua

2010-12-24T09:54:00.000-08:00

Vrijdag 17/12

’s Morgens doen we eerst boodschappen in Liberia en besluiten dan naar de stranden te rijden hier zo’n 50 km vandaan. Als we aan de stranden zijn begint het gezoek weer naar een plekje om te staan en te overnachten. We mogen nergens tot vlakbij het strand en veel stranden zijn privébezit van de luxe hotels. We hebben bijna de moed opgegeven als we toch nog een wegje naar het strand zien, daar mag je normaal ook niet met de auto op maar, als ik zeg dat mijn man in een rolstoel zit en toch zo graag op het strand wil geraken, krijg ik vlotjes toestemming. Het is een prachtig strand, gelegen in een kleine baai maar het meest fantastische zijn hier de mensen. Wij worden uitgenodigd om iets te komen drinken en we zijn een heel gemengd gezelschap : een Amerikaan van Denver, nog een Amerikaan maar afkomstig van Nicaragua, iemand van Costa Rica geboren in Ecuador, de plaatselijke ijsjesverkoper is geboren in Nicaragua en twee Belgen. Het gemengde gezelschap heeft één ding gemeen, we vinden de rum heel lekker en hebben veel plezier en na een paar uur besluiten we alvast Kerstmis te vieren. We moeten hier morgen ook blijven want ze gaan mij het volkslied van Nicaragua leren , ze denken dat ik dat nodig ga hebben daar en ik ken nog maar één zin.

Zaterdag 18/12

We hebben fantastisch geslapen hier op Playa Hermosa , de mensen hier zijn allemaal heel vroeg wakker, om 6 uur zijn ze al aan het zwemmen in de zee. Het weer hier is echt zalig, de zon schijnt volop en er komt een fris windje van de zee. We hebben al weer vroeg bezoek van de plaatselijke ijsjesverkoper en de mensen van het restaurantje hier. Tegen de middag beginnen ze hier op het strand een tentje te bouwen, ze zetten tafels weg en alles wordt versierd. Volgens de locals hier trouwt er een meisje van Ecuador met een Fransman en dat gaat hier op het strand gebeuren. Tegen een uur of 6 komt het gezelschap, met veel show, eraan en er is een receptie op het strand maar na een uurtje zijn ze allemaal weg en hebben we het strand weer voor ons. Hier op het strand heeft één van onze nieuwe vrienden een restaurantje, het ziet er niet uit, wat plastieken stoelen en tafels en je zit in het zand maar ze brengen de vis direct uit de zee aan en hij wordt gekuist op het strand. Verser kan echt niet, we gaan bij hem eten en alhoewel het er niet uitziet kan het eten concurreren met een 5 sterren restaurant. Als we terugkomen van het restaurantje merk ik dat de sleutel in de auto ligt en dat ik de deur dicht gegooid heb, gelukkig staat het raampje aan ons bed op een spleetje. De man van het eethuisje is een hele tijd bezig geweest om het raampje open te krijgen zonder stukken te maken en dat is gelukt. Toen het raam open was is hij met een sierlijke duik, door de raam, op ons bed gesprongen en heeft de deur open gedaan. Morgen rijden we terug naar Liberia, daar gaan we boodschappen doen en een nachtje slapen en dan gaat het verder richting Nicaragua, wat volgens onze nieuwe vrienden helemaal niet zo onveilig is.

Zondag 19/12

Als we wakker worden, op Playa Hermosa, schijnt de zon weer volop, we wilden eigenlijk al vroeg doorrijden maar besluiten pas vanmiddag weg te rijden, Liberia is hier maar een uur vandaan. We zitten wat op het strand, babbelen wat met de ijsverkoper en met iemand die keramiek verkoopt op het strand, hij is ook afkomstig van Nicaragua en hij heeft heel wat informatie en wijst ons een paar mooie plekjes aan op de kaart. Rond een uur of twee rijden we dan toch verder, het is een hele afscheidsceremonie en we worden door heel de bende uitgewuifd aan de uitgang, we hebben hier echt genoten van het prachtige strand en vooral van het gezelschap. In Liberia gaan we nog eens naar de supermarkt en dan naar de camping 5 km van de stad, we twijfelen nog steeds of we toch niet terug gaan rijden naar Playa Hermosa.

Maandag 20/12

We gaan vandaag toch maar wat dichter naar de grens rijden, we hebben nog getwijfeld om terug te draaien naar Playa Hermosa, wat voor ons het mooiste en gezelligste plekje van Costa Rica was. 50 km voor de grens draaien we af naar een Nationaal Park en daar is een kleine camping, vlakbij het strand. Omdat we buitenlanders zijn moeten we juist 5 keer zoveel betalen dan de mensen van hier en dat vind ik er echt over dus zeg ik heel beleefd dat ik daar geen enkel probleem mee heb maar dat ik dan wil dat ze de Jos tot aan de zee dragen, zo dikwijls hij wil. Ze kijken mekaar eens aan en bekijken de Jos eens goed en ineens zakt de prijs met de helft, op sommige plaatsen in Costa Rica krijgen ze echt dollartekens in hun ogen als ze buitenlanders zien. ’s Middags zitten we buiten te eten als we een geritsel in de struiken horen, er komt een enorm reptiel aangewaggeld en wanneer we eens goed rondkijken zien we dat het stikt van die beesten maar gelukkig blijven ze op afstand. Het water van de zee is hier iets frisser maar toch nog zalig om te zwemmen alhoewel ik er geen 5 minuten in gezeten heb, vlakbij mij zwom een slang van ongeveer 1 meter lang misschien wel heel onschuldig maar dat weet je nooit zeker. Morgen gaan we naar de grens en dan het op naar het volgende land in Centraal Amerika, Nicaragua.

Dinsdag 21/12

Iets na 10 uur zijn we bij de grens met Nicaragua, dit is onze zevende grens op deze reis en we moeten er nog 6 doen. Ik pak al mijn papieren bij mekaar en ga er nog maar eens aan beginnen, het is weer hetzelfde geloop van hier naar ginder en het is er vreselijk druk maar na twee uur zijn we het land binnen en dat valt ons goed mee. Bij de douane heb ik van iemand een tip gekregen over een Nationaal Parkje waar ’s nachts schildpadden op het strand zouden komen, het is niet ver van de grens dus dat is perfect. De weg naar het parkje is niet goed maar als we er aankomen worden we heel vriendelijk ontvangen door de parkwachters en we mogen gratis op hun parking overnachten. Er zijn hier drie of vier parkwachters en op het strand zitten nog eens een aantal soldaten, dat is niet omdat het onveilig is maar gewoon om de schildpadden te beschermen tegen roofvogels en vooral tegen mensen. De soldaten beloven me te komen roepen als er schildpadden komen, het echte seizoen om ze te zien is voorbij dat is vooral in september en oktober. Tegen 11 uur komt er een soldaat bij de mobilhome en hij neemt me mee naar het strand, er zit een reuzegroot exemplaar in de struiken en ze is eieren aan het leggen, er mag geen licht aan en er mogen absoluut geen foto’s gemaakt worden met flitslicht. We zitten in het donker vlakbij het reuzedier en het is echt een unieke belevenis om haar, met haar grote poten, een kuil te zien graven. Een beetje later komt er weer een schildpad uit het water, het is zeker geen kleintje maar niet zo’n reuze exemplaar als de vorige en terwijl ze rustig naar het strand kruipt mag ik snel een foto maken. De baby schildpadjes worden ’s avonds in zee gezet en ’s morgens terug verzameld want overdag liggen de roofvogels op de loer en ze zouden het niet overleven, ik mag samen met de parkwachters de kleintjes terug in de zee zetten. Onze eerste dag in Nicaragua is supergoed meegevallen en we hebben alle twee een goed gevoel bij dit land, hopelijk blijft het zo.

Woensdag 22/12

We nemen afscheid van de mensen van het Nationaal Park en rijden naar San Juan del Sur, hier gaan we naar de supermarkt en naar de bank en rijden dan verder naar Playa Madera, we hebben onderweg een tip gekregen dat het daar mooi is en dat we er kunnen staan. Playa Madera is inderdaad prachtig, het is een kleine verborgen baai en er zijn weinig toeristen, vlakbij het strand is een kleine camping en het is zo mooi dat we ineens voor 2 nachten betalen. Buiten Antonio, de campingbaas en een paar Canadese surfers is er hier niemand en weer zijn we aangenaam verrast door Nicaragua. In alle omringende landen vertellen ze dat Nicaragua toch zo gevaarlijk is en wij staan nu voor onze 2de nacht op een supermooi en veilig plekje.

Donderdag 23/12

We hebben zalig geslapen met het geruis van de golven op de achtergrond, aankleden is snel gebeurd want meer dan een bikini heb je hier niet nodig. De Jos moet nog een paar dingen doen aan de auto en de rest van de dag zitten we onder een grote boom, lekker in de schaduw. ’s Namiddags horen we een raar geluid en een eindje verderop zitten brulapen in de bomen, als je terug roept stellen ze zich echt aan en brullen nog harder. Tegen de avond komt er nog een mobilhome door het smalle weggetje, het zijn Fransen en ze doen de trip andersom : van Alaska naar het zuiden van Argentinië. Morgen vertrekken we hier en rijden terug naar San Juan del Sur.

Nationale Parken in Costa Rica

2010-12-16T13:14:00.000-08:00

Zondag 12/12

Vorige nacht hebben we op Playa Heradurra geslapen, heel mooi maar vlakbij was een karaoke bar en als ze één ding niet kunnen in Costa Rica is het zingen dus echt goed hebben we niet geslapen. We rijden een stuk verder langs het strand in de richting van San José want daar moeten we morgen op zoek naar een nieuwe voorruit. We rijden over een rivier en de oever ligt vol krokodillen en het zijn serieuze exemplaren, ze zien er redelijk vals uit. Aan de meeste stranden in Costa Rica staat het vol hotels en luxe resorts voor de toeristen en dan vooral Amerikanen, omdat we de gepensioneerde Amerikanen een beetje beu zijn zoeken we een strandje op zonder accommodaties en daar zit alleen de plaatselijke bevolking. De vakantie is hier ook begonnen en de mensen zitten met heel de familie op het strand, er wordt gebarbecued en ze slepen langs alle kanten bakken bier aan. We vervelen ons zeker niet, er komen heel de dag mensen langs om te babbelen en half Costa Rica heeft in onze mobilhome gezeten.

Maandag 13/12

We zijn op weg naar San José en dankzij het adres, dat we van iemand op het strand, gekregen hebben moeten we niet echt veel rondrijden. Bij “Teckno Parabrisas” hebben ze een nieuwe voorruit voor ons, ze beginnen er onmiddellijk aan en een dik uur later staat de nieuwe ruit erin. De eigenaar van de zaak is een toeristenbureau op zich en geeft ons een hoop informatie over Costa Rica. We willen vandaag nog naar de vulkaan Irazu rijden, in de krater van de vulkaan is een groen meer en je kan tot aan de rand van de krater wandelen. We willen hier vanavond slapen want de beste tijd om naar de krater te wandelen is ’s morgens tussen 8 en 9 uur. We wisten wel dat het koud zou zijn in de bergen maar zo berekoud hadden we het niet verwacht, we zijn natuurlijk ook niks meer gewoon. We vinden een plekje bij de parkwachter en hebben de chauffage aan in de auto, als we juist in ons bed liggen begint het echt te stormen en de wind giert langs de auto. Er staan hier vlakbij een paar hoge bomen en we hebben pas een nieuwe ruit dus verzetten we ’s nachts de auto nog, het is de koudste en stormmachtigste nacht van heel onze reis.

Dinsdag 14/12

Om 8 uur staan we bij de ingang van het park en het is nog altijd ijskoud, we zijn hier wel op 3280 m hoogte. We wandelen naar de vulkaan, die is laatst uitgebarsten in 1963 juist op de dag dat J.F. Kennedy Costa Rica bezocht. Het is een prachtig zicht, het groene meer zo diep in de krater maar lang blijven we niet kijken want we kunnen niet meer tegen de kou. We rijden verder naar een andere vulkaan “Volcan Arenal”, die ligt hier ongeveer 200 km vandaan en daar is het niet zo hoog en ook niet zo koud. Als we bij Arenal aankomen is het Nationaal Park al gesloten maar de poort is niet op slot en we besluiten op de parking te overnachten. Een paar uurtjes later komt er een parkwachter en die zegt dat het verboden is om in het park te overnachten en stuurt ons weg. De Nationale Parken in Zuid-Amerika, vooral in Argentinië, hebben allemaal gratis kampplaatsen en meestal zijn dat prachtige plekjes maar hier in Costa Rica mag je nergens in de parken overnachten en dat is echt wel een minpunt. In de meeste Nationale Parken van Costa Rica mag je niet met de auto in en dus zijn ze voor ons meestal ontoegankelijk. We vinden vlakbij de vulkaan een kleine camping en ik zit nog tot laat in de avond naar de vulkaan te kijken, naar het schijnt zie je dikwijls gloeiende lava uit de vulkaan komen maar het is te bewolkt en ik zie niets.

Woensdag 15/12

Als we wakker worden zijn de wolken rond de top van de vulkaan verdwenen en er komt rook uit, hij ziet eruit zoals je verwacht dat een echte vulkaan er uitziet. De laatste uitbarsting van de Arenal was in 1991. We rijden verder rond het meer en als we onderweg even stoppen komen coatamundi’s, dat zijn een soort wasberen, uit de struiken. Ze zijn niet schuw en komen tot vlakbij de auto en dat is raar. Wij denken dat de touroperators hier die beestjes voederen en als ze dan met busjes vol toeristen stoppen komen ze uit de struiken naar de auto’s want normaal gezien zijn coatamundi’s heel schuw. Bij het meer vinden we niet echt een mooi plekje om te staan dus besluiten we een stuk noordelijker te rijden. Vlak voorbij de stad Liberia zien we een camping, hier blijven we vannacht en morgen rijden we naar een ander Nationaal Park dat hier 60 km vandaan ligt.

Donderdag 16/12/10

We rijden al vroeg naar Liberia en geven onze was af en daarna gaat het richting Nationaal Park “Rincon de la Vieja”. De weg er naartoe is slecht maar we zijn al wat gewoon en de omgeving is wel mooi. Als we bij het Nationaal Park komen mogen we er weer niet binnen met de auto, je kan er alleen trekking doen, je mag er ook niet overnachten. De Nationale Parken van Costa Rica zijn niks voor ons en het frustreert de Jos een beetje dat hij nergens binnen kan, die gaat blij zijn als we in de States zijn want daar kan alles op dat gebied. We rijden terug naar Liberia en ik ga op zoek naar een coiffeur want dat is al van begin oktober geleden en mijn haar krijgt een raar kleurtje. We gaan ook al onze officiële papieren laten copiëren want dat wordt aangeraden als je naar Nicaragua en Honduras gaat.

Costa Rica

2010-12-11T10:55:00.000-08:00

Dinsdag 07/12

We rijden vandaag al wat dichter naar de grens en trekken een eindje de bergen in. Boquete zou een mooi plaatsje zijn dus gaan we daar een kijkje nemen. Het is frisjes en het waait in Boquete en eigenlijk is er weinig of niks te zien dus we draaien terug richting Panamericana. Een 15 km voor de Panamericana zien we ineens een rivier, met een paar watervalletjes, waar je kan zwemmen. Bij de waterval is een soort hostal van een paar oude hippies en daar mogen we voor 3€ overnachten in de tuin. Ik ben even bij de waterval gaan zwemmen en de Jos heeft een duik genomen in het zwembad van het hostal. Wij zijn nog 60 km van de grens en hopen dat de aduana morgen werkt want het is morgen “dia de la madre” (Moederdag) en dan is alles gesloten en de mensen van het hostal hier twijfelen of de aduanas werken. Normaal zijn grenzen altijd open maar je weet het hier nooit, we zullen wel zien als het morgen niet lukt dan maar overmorgen.

Woensdag 08/12

Van Panama hadden we ons weinig voorgesteld maar het was voor ons een aangename verrassing. We zijn al redelijk op tijd bij de grens en de uitreis formaliteiten in Panama gaan heel vlotjes, nu naar Costa Rica. We waren al gewaarschuwd dat de grenzen in Centraal America een pak moeilijker zijn dan in Zuid-Amerika en ze hadden gelijk. Wat een gedoe met papieren, eerst Migracion, papiertjes invullen, een stempel hier en een stempel daar. Weer een ander bureau om fotocopies van alle papieren te laten maken en we krijgen weer wat stempels, dan een verplichte verzekering afsluiten en dat papier moet afgestempeld worden bij de douane. Daarna de auto invoeren bij de douane, dan bij een ander bureau wordt de auto van binnen gecontroleerd, dan de auto nog laten ontsmetten en ja, het is gelukt we zijn Costa Rica binnen. Als we ons na een uurtje langs de kant van de weg zetten om te eten stopt de politie bij ons en vertelt dat ze op zoek waren naar ons, de douane had per ongeluk hun copies aan ons meegegeven en via de radio de politie opgeroepen om ons te zoeken. We geven de vriendelijke agenten de nodige papieren en rijden naar een Nationaal Park. Het is prachtig hier, echt regenwoud met de nadruk op regen, de plantengroei is fantastisch. Een eindje verder zien we een hostal met restaurant, langs de ene kant zie je van ver de zee en langs de andere kant kijk je recht in het regenwoud, we mogen hier gratis op de parking overnachten dus gaan we bij hen in het restaurant eten. Als we op het terras zitten zien we vlakbij ons, in de bomen, toekans zitten, prachtige bontgekleurde vogels, we hebben hier echt een schitterend uitzicht. We blijven op het terras zitten om de zonsondergang te bewonderen en trekken dan terug naar de Josmobiel.

Donderdag 09/12

We worden al vroeg gewekt door het gekrijs van papagaaien en het zijn echt grote, bontgekleurde exemplaren, type : Flip van Jommeke. We trekken vandaag vanuit het regenwoud naar de kust, het is maar 120 km hier vandaan dus we hebben een rustige dag. Het is vandaag onze 2de dag in Costa Rica en we zijn echt aangenaam verrast, de mensen zijn vriendelijk en komen altijd naar de auto om een praatje te maken, sommigen geven zelfs hun adres of telefoonnummer. Aan de kust is een Nationaal Parkje en daar mogen we, op het strand, overnachten, weer hebben we een schitterend uitzicht en ook hier is de zee zalig om in te zwemmen. Heel de dag is het een komen en gaan bij de Josmobiel, iedereen komt een kijkje nemen en we vervelen ons echt niet. ’s Namiddags komt er een Duitse jongen langs en hij vraagt of hij morgen een stuk met ons mee kan rijden, normaal zou hij met de bus gaan maar hij zit krap bij kas en natuurlijk gaan we hem meenemen, het is een toffe gast, hij hangt hier al 6 maanden rond dus hij weet hier veel mooie plekjes. Ik ben er inmiddels ook achter gekomen dat ananas niet in bomen groeit maar, op de grond, in struiken. Daar moet je hier zolang voor rondreizen om daar nu pas achter te komen, maar ja, beter laat dan nooit.

Vrijdag 10/12

Wij hebben heel goed geslapen maar schrikken ons een bult als we de voorruit van de auto zien, ze is helemaal gescheurd en buiten, vlakbij de auto, ligt een kleine kokosnoot. We waren gisteren speciaal nog een stuk achteruit gereden omdat we weten dat het gevaarlijk is onder een kokospalm en de parkwachter zei ook dat we veilig stonden. Die kokosnoot moet een serieuze bocht gemaakt hebben om op onze ruit terecht te komen maar er is niks aan te doen, we moeten op zoek naar een andere ruit. We plakken tape over de scheuren en besluiten maandag naar de hoofdstad te rijden, de raam zit nog redelijk vast, we pikken de Duitse jongen op en rijden richting Quepes. In Quepes geven we de was af en rijden naar het Nationaal Park maar daar mogen we niet met de auto in en te voet kunnen we er weinig gaan doen. Vlakbij het park is een parking aan het strand en daar zetten de Josmobiel, we kijken eerst goed of er geen kokospalmen in de buurt zijn. De parkingwachter zegt dat we hier gerust vannacht kunnen blijven, het zou heel veilig zijn hier aan het strand. We krijgen heel de dag bezoek en ik moet verschillende rondleidingen geven in de Josmobiel. Tegen de avond weet iedereen dat onze ruit kapot is, er komt iemand langs die in de hoofdstad een zaak kent die gespecialiseerd is in autoruiten, hij schrijft het adres op en tekent een planneke voor ons. Het stikt in Costa Rica van de toeristen maar die zitten allemaal in hun hotels met zwembad en ze maken uitgestippelde trips naar de natuurparken. De lokale bevolking hier zegt dat ze met die toeristen eigenlijk nooit contact hebben, ook al omdat de meesten alleen Engels spreken maar met de mensen die reizen zoals wij maken ze heel gemakkelijk contact. Het volk van Costa Rica is echt een aangenaam, warm volk en we krijgen van hen ook nog een compliment omdat we Spaans spreken, ze zeggen wel tegen mij dat ik een Argentijns accent heb.

Zaterdag 11/12/10

We gaan vandaag toch naar het Nationaal Park hier vlakbij, de parkingwachter zegt dat er mannen zijn die ons met de auto tot in het park brengen. We stappen in een jeep en rijden in het park tot op het strand, echt een paradijslijk strand : blauwe zee, wit zand en palmbomen. Het stikt er van de neusbeertjes en die zijn redelijk brutaal, ze vallen gewoon aan op je rugzak. Aan de andere kant van het park zitten de bomen vol apen maar er zijn nog meer toeristen dan apen, vooral Amerikanen. Ik zwem een beetje in de lauwe zee en dan brengen ze ons terug naar de auto, we pikken onze was op en rijden naar een strand 70 km verderop. Maandag rijden we naar de stad om een nieuwe voorruit te kopen.

Afscheid van Zuid-Amerika en Panama

2010-12-07T10:40:00.000-08:00

Afscheid van Zuid-Amerika.

We nemen vandaag afscheid van Zuid-Amerika, een fantastisch continent dat voor altijd een speciaal plekje in ons hart zal hebben. We zijn in Zuid-Amerika in 8 landen geweest, in het ene al wat langer dan in het andere.
Argentinië staat bij ons, zonder twijfel, op nummer 1. De natuur is er prachtig, de landschappen zijn adembenemend maar ook de dierenwereld, vooral in Patagonië is fantastisch. We hebben er fantastische momenten meegemaakt en dingen gezien die we nooit meer zullen vergeten. Van alle Zuid-Amerikaanse landen is Argentinië ook het gemakkelijkst te bereizen : veel campings maar je kan, vooral in Patagonië, op veel plaatsen vrij kamperen. Alles is er te koop, overal zijn supermarkten maar de grootste troef van Argentinië is de hartelijkheid en de vriendschap van de mensen daar. Argentijnen zijn spontaan en altijd bereid om een uitgebreide babbel te doen en als de Jos in zijn rolstoel over de straat reed stonden er altijd direct een hoop Argentijnen rond om te helpen. We hebben nog nooit nergens zo’n vriendelijke, spontane mensen ontmoet.
Bolivia is arm, de wegen zijn er ongelooflijk slecht maar Bolivia is echt een tof land en nog heel puur, de natuur is er prachtig. In de Andes zijn de mensen een beetje teruggetrokken maar in het Oosten zijn ze heel anders, spontaan en heel uitbundig. We hebben in ieder geval genoten van Bolivia.
Chili is een mooi land, vooral in het Zuiden is de natuur prachtig maar de Chilenen zijn een koud volk, alhoewel we rond Santiago, in Centraal Chili heel toffe mensen hebben leren kennen.
Uruguay is een klein landje, de natuur is niet spectaculair, een beetje heuvelachtig en vooral veel koeien. De mensen daarentegen zijn supervriendelijk en relaxed, wij vonden Uruguay een tof land.
Ecuador was mooi maar zo hoog en koud, wij zijn door de bergen gereden en we hebben daar serieus koud geleden, de mensen zijn er wel vriendelijk maar een beetje stillekes.
Colombia heeft iets speciaals, veel bergen en vooral veel jungle. De Colombianen zijn een heel vrolijk, uitbundig volk maar om rond te trekken is Colombia niet echt gemakkelijk, er zijn geen campings en je moet echt zoeken naar een veilige plek om te overnachten.
In Brazilië zijn we maar kort geweest, het volk lag ons niet echt en Brazilië is niet echt veilig om met een mobilhome rond te trekken.
Peru staat voor ons op de laatste plaats, de natuur is er prachtig : bergen, woestijnen, ze hebben prachtige archeologische sites maar in Peru moet alles geld opbrengen en als ze iets kunnen verdienen zijn ze redelijk vriendelijk maar de typische Zuid-Amerikaanse hartelijkheid ontbreekt echt in Peru.

Dinsdag 30/11

Gelukkige Verjaardag Vera.

We moeten vandaag extra vroeg uit ons bed want we vliegen naar Panama en moeten al om 5 uur op de luchthaven zijn. Op de luchthaven heb ik eerst met Vera gebeld om haar een hele gelukkige verjaardag te wensen en daarna moeten we nog maar eens naar de drugscontrole. Mijn computerkoffer krijgt speciale aandacht, ze moet door de scanner en er wordt onderzocht of ze geen dubbele bodem heeft, maar alles is ok en we mogen het vliegtuig op. Een uurtje later landen we in Panama City, we zoeken een taxi en laten ons naar de stad brengen op zoek naar een hotel. We vinden heel vlot een hotel dat goed aangepast is en boeken ineens voor 2 nachten want wij hebben gehoord dat de boot al een dag vertraging heeft.

Woensdag 01/12

Vandaag gaan we het Panama kanaal bezoeken, de taxichauffeur, die ons gisteren van de luchthaven naar de stad gebracht heeft,staat al te wachten bij het hotel. Hij heeft ons gisteren helpen zoeken naar een hotel en dat bespaarde ons flink wat zoek- en loopwerk. Het is wel een hele rare kwibus, hij zegt dat hij een soort pastor is in een kerk en hij zegt de hele tijd : Jesus is my lord en Gracias a Dios. We laten hem maar brabbelen, hij heeft een goeie taxi en brengt ons waar we willen zijn. Het museum bij het Panama kanaal is echt de moeite, daar is serieus werk verzet vroeger, als je ziet dat ze dat kanaal dwars door de jungle gegraven hebben. Het kanaal zelf is niet veel bijzonder, gewoon een kanaal maar het heeft natuurlijk wel een hele historische waarde. We bezoeken nog even het oude centrum van Panama en wandelen langs de zee terug naar ons hotel. In Panama City is eigenlijk weinig of niks te zien en met een rolstoel is het bijna onmogelijk om door de stad te wandelen. We blijven ’s avonds in het hotel, er is een goei restaurant, we kraken een lekker flesje wijn en hopen dat morgen alles meevalt in de haven.

Donderdag 02/12

’s Morgens bel ik eerst naar Wilhelmsen,Wallenius en ze zeggen dat de auto aangekomen is in Colon en dat we eerst bij de bank een cheque certificado van 26,75 dollar moeten gaan kopen. We trekken naar de Nationale Bank van Panama en daar zijn we anderhalf uur bezig geweest om die cheque met dat belachelijk bedrag te kopen. Ze zijn hier echt nog veel trager dan in Zuid-Amerika en voor alles is een papiertje en een stempel nodig, ongelooflijk en heel slecht voor mijn hart. Onze taxichauffeur staat op ons te wachten en we rijden richting Colon, hier 90 km vandaan om de Josmobiel op te pikken. In de haven haal ik de papieren op bij Wilhelmsen en dan kan het spel weer beginnen, ik krijg hulp van iemand van de haven hier want het is een heel gedoe. Inmiddels is Stepane, de Fransman, hier ook aangekomen en hij sluit zich bij ons aan. Bureau nr. 1 om één of ander papiertje, bureau nr.2 fotocopies laten maken van alles en nog wat, Bureau nr. 3 douane om de auto in te voeren, Bureau nr. 4 douane om de auto vrij te geven. Daarna kunnen we de auto ophalen maar de douane sluit de deuren en ze zeggen dat we morgen terug moeten komen en in Colon een hotel moeten gaan zoeken. De man die ons helpt zegt dat we toch naar het gesloten douanekantoor zullen gaan maar dat we het daar zelf moeten vragen, hij kan niks meer voor ons doen. De Jos is achter gebleven omdat het keihard regent want hij kan er onmogelijk door. Bij de gesloten poort van de douane krijgen we toch iemand te spreken en ik begin te klagen, met tranen en al, dat mijn man in een rolstoel zit, dat ik geen hotel kan vinden in Colon en dat hij dringend zijn auto nodig heeft. Stephane zegt dat zijn vrouw in Panama City in het hotel op hem zit te wachten met de baby en dan willen ze gaan praten met de overste. Een beetje later gaat de poort open en ze beloven dat we onze auto mee mogen nemen. Ik ben tot op mijn ondergoed nat, mijn schoenen en mijn voeten zijn helemaal slijk en ik ben steenkapot van al dat geloop maar als ik de sleutel van de Josmobiel krijg is alles vergeten en ben ik terug topfit. De Jos zit aan de andere kant van de haven op mij te wachten en ik zie hem al van verre glunderen als ik eraan gereden kom. Verschepen hier is echt niet simpel en vooral vanuit Colombia niet want daar zijn we tenslotte 3 dagen bezig geweest om de auto op de boot te krijgen. Ik weet nog toen we onze auto verscheepten vanuit Antwerpen naar Buenos Aires zijn we geen half uur bezig geweest in Antwerpen, wij denken soms al dat we veel papieren nodig hebben in Europa maar vergeet het, ze maken nergens zoveel papier vuil dan hier. We rijden een eindje van de haven naar een groot Shopping Center en daar blijven we overnachten, er is heel de nacht security en we zijn zo moe dat we overal zouden slapen.

Vrijdag 03/12

We vertrekken in de stromende regen vanuit Colon en rijden de Panamericana op. Tegen de middag rijden we een paar kilometer van de Panamericana af naar Santa Clara, aan de zee. Eindelijk is het gelukt, we hebben het gevonden : een strand waar we met de auto kunnen staan onder de palmbomen. De zon is inmiddels gaan schijnen en ik neem een duik in de Pacific, omdat we de afgelopen week niets anders gedaan hebben dan dingen regelen in de haven, naar Panama vliegen, zoeken naar hotels enz…… willen we hier 2 dagen blijven om eens goed uit te rusten. De Josmobiel staat op het strand, buiten een strandtentje, waar je coctails en verse garnalen kan kopen, is het hier niet druk dus wij gaan hier 2 dagen onder onze palmboom liggen en gewoon genieten.

Zaterdag 04/12

Na een rustige nacht aan het strand worden we wakker onder een stralendblauwe hemel. Kleren zijn vandaag overbodig, een bikini en zwembroek is meer dan voldoende. Om 9 uur ’s morgens ben ik al aan het zwemmen en het zeewater is lauw. Tegen de middag wordt het donker en er komt een tropische regenbui aan maar zelfs de regen is lauwwarm, na een half uur zijn alle wolken weer uit de lucht. Omdat het weekend is, is het een stuk drukker dan gisteren maar toch is het nog heel rustig hier. Tegen de avond komen ze zeggen dat er vannacht geen bewaking is en dat we alleen zullen zijn op het strand maar ze zeggen erbij dat hier nooit iets gebeurd en dat de ingang wordt afgesloten. Als we ’s avonds nog wat buiten zitten komt er een mobilhome aangereden met een Belgische nummerplaat, het zijn mensen van Luik. Ze moeten voor de poort blijven staan tot morgenvroeg. Het is wel stom, wij kunnen niet buiten en zij kunnen niet binnen dus blijven we aan de poort maar wat babbelen.

Zondag 05/12

Vandaag gaan we weer eens een stuk rijden, we willen vandaag zo’n 250 km doen tot de volgende stranden. We zijn een koppel uit Tsjechië tegen gekomen en ze reizen al 8 maanden door Centraal Amerika, we hebben van hen een reisgids gekregen van een Amerikaans koppel die Centraal Amerika heel goed kennen. Volgens de Tsjechen zijn de stranden in Panama mooier dan in Costa Rica en ook een pak goedkoper dus blijven we nog een paar dagen op de Panamese stranden. Na 250 km zien we een bordje mat Playa Las Lajas en we besluiten van de Panamericana af te rijden. In Playa Las Lajas vinden we echt een droomplekje, we staan met de auto gewoon op het strand en echt onder de palmbomen, het is zalig hier. We betalen ineens voor 2 nachten en daarna duik ik onmiddellijk de zee in, het lijkt wel of we het strand helemaal voor ons zelf hebben. Panama is helemaal niet zo speciaal qua natuur maar hun stranden zijn super, hier en daar een restaurantje of camping en voor de rest alleen stranden met palmbomen.

Maandag 06/12

Gelukkige Verjaardag Sinterklaas.

We hebben goed geslapen met het geruis van de golven op de achtergrond en worden gewekt door de zon. We gaan vandaag echt de tamzak uithangen, ik lig wat in de zee en de Jos, onder een palmboom, in zijn zetel. We bellen even met onze kinderen en horen dat het koud is in België, we kunnen ons dat nu gewoon niet voorstellen want de laatste 4 dagen heb ik niks anders gedragen dan een bikini. Het strand hebben we vandaag echt voor ons alleen en het blijft de hele dag warm en droog. Volgens de mensen hier is het regenseizoen voorbij en al kan het af en toe nog wel een buitje doen toch zou het overwegend droog blijven tot mei, het is te hopen. We zitten tot laat in de avond buiten en de wind is lauw, morgen trekken we nog een dag de bergen in en woensdag willen we naar Costa Rica gaan.

Verschepen van Colombia naar Panama

2010-11-29T18:11:00.000-08:00

Dinsdag 23/11

We zijn al vroeg op weg want we willen, als het lukt, tot aan de kust rijden. De streek waar we doorrijden is arm, overal krotjes en de mensen hebben niets, alleen heel veel kinderen. We rijden door een paar dorpjes en het leven speelt zich hier volledig af op straat, ze koken en eten op straat, doen de was op straat enz… Het is hier in een piepklein dorpje, midden in de week, veel drukker op straat dan bij ons met de kermis. Als we een paar uur aan het rijden zijn komen we bij een rivier en daar is alles overstroomd maar we kunnen erdoor. We moeten een keer of vijf door de rivier rijden en op een bepaald moment zag je niks meer dan water, de huisjes langs de rivier staan in het water en van sommige zag je alleen het dak nog. We mogen van geluk spreken dat we hier niet later zijn want het water komt met volle snelheid aangestroomd en waarschijnlijk wordt één van de dagen deze weg ook afgesloten. Tegen 4 uur bereiken we het Covenas, het eerste badplaatsje en dat is een tegenvaller, het is er vuil en vies en alles ziet er vervallen en onderkomen uit. Omdat we geen zin meer hebben om nog verder te rijden zoeken we hier toch een plekje en morgen gaan we dan maar op zoek naar een mooi strand.

Woensdag 24/11

We zijn op zoek naar een mooi strand en rijden naar de volgende badplaats, Tolu. Het lijkt wel of we zitten hier midden in Afrika, je ziet maar heel weinig mensen meer met Zuid-Amerikaanse trekken, de meesten zijn zwart. Tolu is onbeschrijflijk vuil echt veel erger dan de stranden in Peru, overal liggen vuilzakken en het strand ziet er gruwelijk uit dus rijden we verder naar Carthagena. Carthagena is een oude vestingstad en heeft een prachtig oud centrum, verder heb je het nieuwe centrum en de haven. De stranden zijn twee keer niks maar we gaan hier toch blijven want we moeten hier onze overtocht naar Panama regelen. We zijn op zoek naar een plaats voor de nacht maar zoals overal in Colombia kennen ze geen campings, de hotels hebben dikwijls ondergrondse parkeergarages en daar kunnen wij niet in en op het strand is het volgens de politie heel gevaarlijk. Na uren zoeken hebben we een hotel gevonden met een parkeerplaats, het is niet echt een droomplek maar we gaan toch hier blijven. We zijn zwaar teleurgesteld in de Colombiaanse stranden, we dachten hier echt op het strand te kunnen zitten onder een palmboom en in de plaats daarvan zitten we nu op een parking van een hotel. Het is onverwacht toch een heel gezellige avond geworden, de portier van het hotel en zijn vrienden en een hoop hotelgasten zijn ons komen bezoeken. De portier heeft voor heel de bende gekookt en we zijn tot in de late uurtjes blijven eten en borrelen met de Colombianen.

Donderdag 25/11

We nemen afscheid van onze Colombiaanse vrienden en gaan op zoek naar een boot naar Panama. Het adres dat we hebben van Shipservice Wilhelmsen blijkt niet te kloppen, op dit adres zit een architektenbureau. Ik ben dan gaan rond bellen en uiteindelijk heb ik via een nummer in Brazilië het juiste adres gevonden, wat een omweg voor zo iets simpel. We zetten onze auto op een bewaakte parking en nemen een taxi naar het bewuste adres. We schijnen heel veel geluk te hebben want 28 november gaat er al een boot naar Panama, er komt een agent om alles voor ons te regelen en we zijn vertrokken voor een hoop papierwerk. Ik zit een paar uur bij hen op kantoor om papieren in te vullen en daarna rijden we met de agent naar de douane. Bij de douane kan de Jos niet binnen maar hij moet binnen komen omdat de auto op zijn naam staat, moeilijk zenne. Onze agent maakt zijn eigen serieus kwaad en dan gaat het ineens heel vlotjes en mag de Jos in de auto blijven, dus dat is al geregeld. Wij mogen niet mee met de boot dus morgen gaan we een vlucht naar Panama kopen, we willen dinsdag naar Panama vliegen en we gaan ook op zoek naar een hotel omdat we zaterdag onze auto moeten afgeven. We gaan de volgende dagen nog heel wat moeten regelen, zaterdag de havenformaliteiten en zondag komt de anti narcoticabrigade ons auto controleren en ze hebben ons al gewaarschuwd dat alles uit de kasten moet en dat alle bakken, opzij en vanachter aan de auto, leeg moeten. Het is al stikdonker als de agent ons op de parking afzet en we mogen van de security hier overnachten.

Vrijdag 26/11

We hebben vandaag het één en ander te regelen dus staan we vroeg op en rijden direct naar de luchthaven om een vlucht naar Panama te boeken. Dat was weer de moeite want de kantoren waren boven en ze hebben hier in de luchthaven geen lift dus de Jos moest beneden wachten. Ik ben drie uur bezig geweest om een vlucht te kopen, tijd genoeg hier zenne want ze zijn terwijl ik op hun bureau zat op hun gemakske koffie gaan drinken en uitgebreid gaan telefoneren met hun moeder enz… Dan zijn we naar de bank gegaan om dollars, die hadden ze niet genoeg op de bank en ze zegden dat ik binnen 2 dagen maar eens terug moest komen maar ik moest nu dollars hebben om de Shipping service te betalen. We zijn dan naar een bankautomaat gegaan met 4 bankkaarten en hebben daar ongeveer 20 keer geld uit de muur gesleurd omdat je maar een bepaald bedrag per keer mag opnemen. Daarna met onze Colombiaanse pesos naar een wisselkantoor en na een heel gedoe hebben we dan toch dollars. De volgende stap was op zoek gaan naar een hotel, ook niet echt simpel als je een rolstoel bij hebt maar binnen het uur had ik een hotel gevonden. We zijn alletwee doopop en gaan vroeg slapen want morgenvroeg moeten we weer naar de haven om wat formaliteiten te regelen.

Zaterdag 27/11/10

Om 8 uur ’s morgens zijn we in de haven en ze hebben ons gezegd dat het ongeveer 2 uur zou duren maar Zuid-Amerikaanse uren zijn heel,heel lang want om 2 uur ’s namiddags konden we weg uit de haven. We hebben onze auto moeten achterlaten en gaan naar ons hotel tot dinsdag. Maandag moeten we nog eens naar de haven en dat gaat naar het schijnt nog langer duren maar we zullen wel zien. We zijn blij dat we hier al in Carthagena zitten, aan de zee en niet meer in de bergen want Colombia staat gewoon compleet onder water, de toestand is echt dramatisch en het dodental is al opgelopen tot 164 mensen. We mogen echt van geluk spreken dat we op tijd de bergen uit zijn want hier in Carthagena staat, na een flinke regenbui, alle dagen ongeveer 30 cm water in de straat maar dat is niet zo erg, we zitten hier heel veilig. Morgen hebben we nog een dagje om Carthagena te bekijken of om op het strand te gaan zitten, maandag naar de haven en dan is het adios Colombia.

Zondag 28/11

Het is gelukt, we zitten op het strand en ik heb eindelijk gezwommen in de Cairibische Zee, het water is lauw en de golven zijn hoog, het is zalig in het water. We zitten op het strand onder een zonnetent en dachten hier een rustige dag te hebben maar als er 100 mensen op het strand zijn, zijn er zeker 75 verkopers bij. Ze verkopen hier alles : eten, drinken, T-shirts, zonnebrillen, hoeden, juwelen, horloges, sigaretten, marihuana enz... en ze laten je echt geen minuut gerust. Ik heb in grote letters NO voor onze strandtent geschreven maar ze schrijven er gewoon SI naast en zagen verder, het zijn bandieten. Na een dagje op het strand zoeken we een goei restaurantje op en morgen moeten we weer naar de haven.

Maandag 29/11

Vandaag de beruchte drugscontrole, we zijn al om 8 uur in de haven en hopen dat alles meevalt want naar het schijnt zijn ze de ene keer moeilijker dan de andere. Tegen 12 uur is alles geregeld, de controle is echt goed meegevallen, de bakken vanachter en opzij van de auto hebben ze niet eens open gedaan en de mannen waren heel vriendelijk. We hebben gezelschap van een Fransman die zijn auto dezelfde dag en met dezelfde boot verscheept. Als we aan het praten zijn over de kosten van het verschepen blijkt dat hij een heel andere prijs gekregen heeft dan wij, onze prijs ligt 40% hoger dan de zijne. We rijden naar Naves, de shipping service en gaan daar eens een hartig woordje placeren. Bij Naves weten ze niet goed wat zeggen en beginnen te bellen met Bogota en na twee uur discussieren krijgen wij dezelfde prijs als Stephane, dankzij hem hebben we vandaag een schone cent verdiend. Morgen vertrekt de Josmobiel, hopelijk, naar Panama en wij vliegen ernaar toe. Het is een heel gedoe geweest dat verschepen hier, dat doen we 1 keer maar daarna nooit meer. Colombia was echt een ervaring, een mooi land en vriendelijke mensen maar je moet er voorzichtig zijn en altijd uitkijken waar je verblijft en goed op je spullen passen.

For the other travellers :

Shipping Colombia – Panama
NAVES – Avenida Miramar 2365 – Carthagena (wilhelmsen –Wallenius)
The price for Ro Ro vessels : 50 USD / m3 plus 15% taxes
Taxes in the port : 40 USD
Price agent : 250 USD

Ingestorte bruggen - Autopech en de FARC

2010-11-23T10:29:00.000-08:00

Woensdag 17/11

Voor we verder rijden nemen we eerst afscheid van Wolf en Ilona, het Duitse koppel want hoe graag we hier ook rondreizen, het is altijd weer plezant om andere Europeanen te ontmoeten. We hebben van Peter en Gloria (de Belgen uit Medellin) een tip gekregen dat we zeker de canyon van Chicamocha moeten bezoeken en daar zijn we naar op weg. Ik heb, in het begin dat we in Colombia waren, gezegd dat de wegen hier zo goed zijn maar dat neem ik na vandaag terug. We rijden wel over een asfaltweg maar slechte asfalt is nog veel erger dan ripio, we rijden gewoon van de ene put naar de andere. Ze hebben hier momenteel wel veel problemen met de regen, soms zijn er hele stukken van de weg weggezakt en er liggen bomen, rotsen en bergen slijk op de baan. Het gaat vandaag goed vooruit en tegen 4 uur zijn we bij de canyon, het is echt prachtig. Er is hier een Nationaal Park en daar mogen we op de parking slapen, superveilig want er is een politiekantoor en dan loopt het nog vol security. Ze hebben hier een telefrique om over de canyon te gaan en dat gaan we morgenvroeg doen want het wordt al redelijk donker.

Donderdag 18/11

Als de telefrique om 9 u start zijn wij er, we willen eerst eens kijken of de Jos mee kan maar dat is geen enkel probleem, er is een hellend vlak en de Jos kan vlotjes in de cabine rijden. Het is niet zo maar een kabelbaantje maar ze is 6,3 km lang en gaat van 1500 m naar 540 m en dan terug omhoog naar 1600 m. We hebben een hele cabine voor onszelf en het uitzicht is adembenemend. We blijven een uurtje boven om iets te eten en hebben daarbij de hele tijd gezelschap van iemand van de beveiliging, niet omdat het daar gevaarlijk is maar de mens wil gewoon graag babbelen. We zijn blij dat we langs de canyon gereden zijn, de trip met de kabelbaan was echt een ervaring en zeker niks voor mensen met hoogtevrees. We rijden verder naar het Noorden en de weg is zo mogelijk nog slechter dan gisteren, eerst moeten we dwars door Bucaramagna, een vuile stad, en dan kilometers wegenwerken en maar bergop en bergaf. Tegen 5 uur stoppen we bij een benzinestation om te overnachten, we hebben echt efkes genoeg van de Colombiaanse wegen en hebben alletwee heimwee naar de rechte, eindeloze wegen van Patagonië.

Vrijdag 19/11

We zijn weer fit en op weg naar het Nationaal Park Los Estoraques. Het is weer een bochtige weg maar het uitzicht is echt de moeite. Bij het Nationaal Park is een jongen die ons een plaats aanwijst, de Jos installeert zich in zijn zetel en ik ga een wandeling in het park maken. Je kan alleen te voet door de canyon wandelen, jammer voor de Jos maar ik ga voor hem van elk hoekske en kantje foto’s maken. Het was een flinke wandeling maar zeker en vast de moeite waard, het is echt mooi hier. Tegen een uur of 4 komt de parkwachter er aan, een nurk van een mens en zegt dat we hier niet mogen blijven overnachten, volgens hem mag dat alleen in de zomer. We staan daar op een grote, open plek voor niemand in de weg maar er valt niet te praten met die mens dus wij vertrekken. We rijden terug naar de grote baan en het is stikdonker als we in het eerste stadje aankomen. De politie stuurt ons naar een heel groot tankstation en daar gaan we overnachten. We zijn naderhand gezien blij dat we niet in het park gebleven zijn want we zijn hier heel wat te weten gekomen. De veiligheidsagent hier zit heel de avond bij ons te babbelen en vertelt ons dat we langs deze weg niet naar de kust kunnen, er is onderweg een brug ingestort en alles is afgesloten. We gaan een alternatieve route nemen door het binnenland, de weg zou wel niet goed zijn maar we hebben niet veel keus. Hoewel het al laat is, is het zalig buiten daarom zoeken we hier vlakbij een restaurantje, met een terras, op.

Zaterdag 20/11

Toen we vanmorgen vertrokken dachten we dat we morgen, met mijn verjaardag, op het strand zouden zitten onder een palmboom. Niet dus. Op de grote weg naar de kust is een brug ingestort en binnen 2 maanden is er een noodbrug maar dat wisten we sinds gisterenavond. De politie vertelt ons dat we toch naar de kust kunnen omdat er een omleiding gemaakt is via een paar kleine dorpjes. Het is ongelooflijk maar als we daar aankomen is de weg ook afgesloten want daar is de brug ook ingestort. Dan proberen we de weg dwars door het land, via Mompos, maar die is ook afgesloten omdat daar ook alles onder water staat. We hebben samen met de politie de kaart van Colombia bestudeerd en er zit niks anders op dan helemaal terug te rijden naar Medellin en dan weer naar het Noorden. Al bij al is dat zo’n slordige 1200 km extra, voor ons is dat geen drama maar er staat een file van een paar kilometer vrachtwagens en die mannen zitten hier allemaal vast, sommigen liggen in een hangmat onder hun camion te slapen en de plaatselijke cafeetjes doen gouden zaken. Wij draaien om en beginnen aan de terugtocht naar Medellin.

Zondag 21/11

Gelukkige verjaardag Toon en ikke.

Omdat we gisteren een flink eind opgeschoten waren dachten we vandaag vlotjes in Medellin te geraken, weer fout. We waren nog maar pas aan het rijden toen we een enorme klap hoorden, eerst dachten we aan een klapband maar het was erger, ons achterwiel was er compleet af en de velg was gewoon doorgebroken. Al gauw stopte er iemand en de man wilde, samen met mij, 10 km verderop een mekanieker gaan zoeken, ik ben bij hem in zijn wrak gestapt maar het wrak reed tenminste. Ondertussen had de Jos gezelschap gekregen van de politie en toen de Jos vertelde dat ik met iemand meegereden was begon de politie lichtjes te panikeren. Volgens de politie wonen hier veel bandieten en vooral als ze in een wrak van een auto rijden. Terwijl de Jos probeerde uit te leggen dat ik mijne plan wel zou trekken hadden ik en de zogezegde bandiet een mekanieker gevonden en zaten nietsvermoedend, op een terras, een tas koffie te drinken. Een half uurtje later kwam de mekanieker eraan en konden we terug naar de auto rijden waar hij er onmiddellijk aan begon, volgens hem stond dat achterwiel niet goed vast, na een bezoek aan de llanteria, en is daarom losgekomen. Het was een hele drukte rond de auto, de politie bleef ook heel de tijd om alles in de gaten te houden maar twee uurtjes later konden we verder naar Medellin waar we dan naar Mercedes gaan om nieuwe stukken te kopen. We zijn enorm blij dat we die mensen tegengekomen zijn, ze waren enorm vriendelijk en het waren zeker geen bandieten, integendeel, we mogen van geluk spreken dat ze ons direct wilden voorthelpen. Elke keer we hier in Zuid-Amerika in de problemen gezeten hebben zijn we mensen tegen gekomen die ons onmiddellijk wilden helpen en altijd even vrolijk en goedgezind. Het was al stikdonker en serieus aan het regenen toen we in Medellin aankwamen en natuurlijk zijn we in het donker verkeerd gereden, we hebben een tijd door de stad gedwaald maar uiteindelijk toch de goeie weg gevonden. We staan nu bij een benzinestation vlakbij Mercedes en hopelijk valt het daar morgen mee. Het was in ieder geval een bewogen verjaardag, het is weer eens iets anders dan thuis een stuk taart eten maar al bij al was het een belevenis.

Zondag 22/11

Gelukkige verjaardag Liliane

We zijn al vroeg bij Mercedes en worden daar goed ontvangen. Naar goeie Zuid Amerikaanse gewoonte beginnen ze onmiddellijk aan onze auto. Een van de mekaniers daar spreekt een beetje Engels en wil perse alles voor ons vertalen, alhoewel ons Spaans beter is dan zijn Engels maar we gunnen de mens zijn pretje en spreken geen woord Spaans meer. Na een paar uur is onze auto klaar en we zijn supertevreden over de service hier. Omdat we nog een paar nieuwe banden nodig hebben beginnen ze bij Mercedes direct rond te bellen of BF Goodrich de banden in voorraad heeft. De mekanieker die “Engels” spreekt wordt met ons meegestuurd naar BF Goodrich en een paar uur later hebben we twee gloednieuwe banden. Ik geloof niet dat een Zuid-Amerikaan die, onverwacht, bij ons in een garage komt zo voortgeholpen wordt als wij hier. We rijden verder naar het Noorden en de weg wordt weer veel slechter, bij Mercedes hopen ze dat we Carthagena kunnen bereiken want het ziet er heel slecht uit met al die overstromingen en wegverzakkingen. ’s Avonds vinden we een slaapplaats bij een restaurantje met een grote parking, terwijl we zitten te eten lezen we de krant en kijken naar het nieuws en dat hadden we beter niet gedaan. Volgens de nieuwsberichten is de FARC weer redelijk actief. De FARC heeft in het Noorden twee bruggen opgeblazen en in het Zuiden bij Popayan hebben ze een aanval gedaan op soldaten en vier mensen gedood. Voor de rest stond het nieuws bol van berichten over aardverschuivingen, overstromingen enz…. Ik heb me altijd heel veilig gevoeld in Colombia maar nu wil ik toch naar Carthagena, wat aan het strand gaan zitten en dan de boot op.

Op verkenning in Colombia

2010-11-16T10:31:00.001-08:00

Vrijdag 12/11

We dachten vanmorgen om eens gauw naar Medellin te rijden want het was tenslotte maar 75 km maar we hebben er vier uur over gedaan. De weg ging redelijk steil bergop en er waren enorm veel camions op de baan en dat gaat niet vooruit. Voorbijsteken ging heel moeilijk want de weg was zo bochtig dat je geen zicht had op wat er ging komen. De stad Medellin zijn we gepasseerd omdat we niet zo graag in steden rijden maar naderhand hebben we gehoord dat het best een mooie stad is. Toen we iets voorbij Medellin aan de peaje kwamen passeerde ons een pick-up jeep met Colombiaanse nummerplaat, toen ze de raam open draaiden hoorden wij tot onze grote verbazing : “ Ik zen van Aantwaarpe en van waar zijde gelle.” Wij zijn gestopt en zoals het hoort voor echte Belgen zijn we er een eind verderop éne gaan pakken. Peter en Gloria wonen in Colombia, hij is een Belg en zij is van Colombia. Peter heeft ons op een etentje getrakteerd en ze hebben ons verschillende goeie tips gegeven voor onze verdere reis, het was een supergezellig uurtje. Bedankt Peter en Gloria. Wij zijn verder gereden naar het meer “El Penol” en daar hebben we vlakbij het meer een plekje voor de nacht gevonden.

Zaterdag 13/11

We hebben goed geslapen en we zijn al redelijk vroeg op pad omdat je hier in de bergen veel tijd nodig hebt om wat kilometers te doen, door de regen van de laatste dagen zijn er veel wegverzakkingen en hier en daar liggen de modder en de stenen dik op de weg. Tegen de middag zijn we aan het Park Natural Rio Claro maar dat is een tegenvaller. Er staan twee echte domme troela’s aan de inkom en ze zeggen dat er wel een camping is maar dat we daar, door de rivier, naartoe moeten wandelen. Ze hebben een grote parking vlakbij de ingang en wij zeggen dat we daar zullen blijven staan en dat we voor de rest niks nodig hebben maar dat schijnt een probleem te zijn dus wij wuiven eens naar de troela’s en rijden verder. Een beetje verder zien we een hotel en we gaan het daar eens proberen, we worden daar supervriendelijk ontvangen en ze wijzen ons een mooie plek aan. De mensen van het hotel vertellen ons dat ze ook al veel problemen gehad hebben met het Park Rio Claro dus we zijn blij dat we hier zitten. Omdat het zo warm is, is het zwembad van het hotel meer dan welkom. De Jos rijdt met zijn rolstoel tot bij de rand en ik geef hem een flinke duw en voor de rest van de middag liggen we in het zwembad. Het is één van de weinige avonden dat het niet regent dus we zitten tot laat in de avond buiten met een frisse pint.

Zondag 14/11

We zijn onderweg naar Bogota en het is een hele klim, het gaat tergend traag vooruit omdat er weer veel camions op de baan zijn. Onderweg komen we voorbij de vroegere haciënda van Pablo Escobar, de grootste drugsbaron ooit. Hij had zelfs een eigen leger en toen hij gevangen genomen werd, is er voor hem speciaal een gevangenis gebouwd, dus die arrestatie was een regelrechte show. Het vliegtuigje waarmee hij de eerste keer drugs naar de States vloog staat boven op de poort van de haciënda. We laten Bogota toch maar links liggen, het is een grote, drukke stad en uit ervaring weten we dat het altijd moeilijk is om een plek voor de Josmobiel te vinden. Voor de Jos is een bezoek aan een stad meestal geen pretje, hoge, smalle stoepen en veel hindernissen dus gaan we niet naar Bogota. Mooie steden hebben we genoeg in Europa. We rijden richting Zipiquira maar tegen we daar zijn is het inmiddels gaan stortregenen en het is gewoon niet te doen om uit de auto te stappen. We zien ook dat onze achterband plat is, laten er wat lucht bijdoen maar morgen zullen we toch een llanteria moeten opzoeken want de band is kapot.

Maandag 15/11

Onze band is helemaal plat en we pompen hem zelf wat bij om een stukje te kunnen rijden naar de llanteria. We zien een paar grote naftpompen met bandenservice maar ze zijn allemaal gesloten, tenslotte vinden we zo’n primitief kotje langs de weg maar die mannen weten wat ze doen en helpen ons direct uit de nood. Onze band wordt geplakt en we kunnen verder. Vandaag rijden we naar Villa de Leiva, een klein koloniaal stadje. ’s Middags tegen als de restaurants open gaan staan ze overal voor de restaurants te roepen en met vlaggen te zwaaien omdat je toch maar naar hen zou komen en we doen dat dan maar. In Colombia gene flauwekul met nouvelle cuisine maar hele grote portie’s met veel vlees, pataten, gebakken bananen en maisbroodjes. We hebben ons bord helemaal leeggegeten en moeten voor de rest van de dag niks meer hebben, het was echt lekker. Iets buiten Villa de Leiva vinden we een camping, ze hebben een mooi plekje om te staan en geweldig propere douches met warm water. We besluiten ineens twee nachten te blijven, het is hier mooi, de zon schijnt en het is efkes niet aan het regenen. Er staan hier nog Europeanen, een grote truck met Duitse nummerplaat, en het altijd plezant om mekaar tegen te komen en wat ervaringen uit te wisselen.

Dindsdag 16/11/10

We bezoekn vandaag het koloniale stadje Villa de Leiva, allemaal smalle straatjes met mooie huisjes en prachtige balkons. De straten zijn geplaveid met grote ronde stenen, dus de Jos geeft het al gauw op want het is echt niet te doen dan maar een terrasje he dat is ook niet slecht. ’s Middags rijden we terug naar de camping en gaan daar een beetje, in de tuin, van de zon genieten. Het is zalig warm vandaag maar zoals alle dagen begint het tegen de avond flink te regenen. Omdat het nog niks koud is gebruiken we ons zonnescherm als regenscherm en zitten heel de avond buiten.

Colombia

2010-11-11T15:09:00.001-08:00

Zaterdag 06/11

We slapen uit vandaag en op ons gemakske rijden we tot de volgende stad, vlakbij de stad ligt een klein meer en daar zetten we de Josmobiel weg. We zitten een paar uur bij het meer maar na een tijd zijn we het beu gezien en rijden verder en dat blijkt naderhand gezien stom van ons. We willen onderweg naar de grens met Colombia een slaapplaats zoeken maar hoe goed we ook kijken, we zien nergens een fatsoenlijke plek en het wordt al donker. Uiteindelijk stoppen we bij een peaje en daar blijven we, op de parking, overnachten. Normaal wilden we maandag naar Colombia gaan maar dat zal een dagje eerder zijn. Dit is onze laatste avond in Ecuador,we zijn hier maar een week geweest. Alhoewel Ecuador een mooi land is kan het ons toch niet echt boeien en we willen meer tijd door brengen in Colombia wat, volgens de andere Europeanen die we tegenkwamen, een fantastisch land zou zijn.

Zondag 07/11

We zijn op weg naar Colombia, een land dat al lang hoog op ons verlanglijstje staat. Onze uitreisstempel in Ecuador hebben we op 5 minuten maar de douane, om onze auto uit te voeren, zijn nog aan het ontbijten. Je moet gewoon geduld hebben hier in die landen dus zetten we ons langs de kant en drinken koffie tot ze klaar zijn met hun ontbijt. Aan de Colombiaanse kant krijgen we heel vlotjes onze inreisstempel en dan naar de douane. Omdat ik zo lang weg blijf denkt de Jos dat er problemen zijn maar er is niks aan de hand, de douanes in Colombia babbelen gewoon heel graag en terwijl ze mijn papieren in orde maken kijken ze naar één of ander komisch programma op de TV. Volgens de douane is Colombia heel veilig en wordt alles in het buitenland enorm opgeblazen, ze waarschuwen wel dat we na 7 uur ’s avonds niet meer rond mogen rijden. Na en dik uur bij de douane zijn we op weg in Colombia en we worden onmiddellijk getrakteerd op een prachtig landschap en een stralende zon. Het is wel opvallend hoeveel zwaar bewapende politie er langs de baan staat maar als ze ons tegenhouden is het alleen maar om te vragen of alles ok is en waar we naartoe gaan. Vlakbij het eerste stadje Pasto is een laguna en daar willen we naartoe om een plaats voor de nacht te zoeken. We eten een almuerzo (middagmaal) bij een oud madammeke, het kost niks en is zo veel dat we de rest van de dag niets meer nodig hebben. Bij een hotel, met uitzicht op de laguna, mogen we op de parking staan en ineens is het een drukte bij onze auto. “De donde son” klinkt het langs alle kanten en dat hebben we echt gemist, het is van Argentinië geleden dat we zo een vriendelijke, spontane mensen zijn tegengekomen. De hele middag moeten we vertellen wie we zijn en waar we naartoe gaan, hoeveel kinderen we hebben, waarom de Jos in een rolstoel zit enz…. ’s Avonds krijg ik een hotelkamer toegewezen om te douchen en we kunnen niet anders zeggen dan dat de eerste kennismaking met Colombia supergoed verlopen is.

Maandag 08/11

We hebben goed geslapen bij het hotel en gaan eerst naar de supermarkt, niet omdat we zoveel nodig hebben maar we moeten van de politie een verzekering afsluiten en in de supermarkt is een bureau waar dat kan. Een beetje later hebben we onze verplichte verzekering en ze kost maar 50 €, dat is niet de moeite toch zeker niet omdat ze bij de volgende controle al direct naar onze verzekering vragen. We rijden de hele dag weer bergop en bergaf, de weg is echt geen 50 meter recht en de Jos denkt dat de Weking zijn eigen hier wel geamuseerd heeft want met de motor is het een superweg. Het landschap wordt steeds tropischer, overal staan kraampjes langs de weg met papaya’s, ananas en mango’s, het is broeierig warm, overtrokken en af en toe regent het maar dat is normaal zo dicht bij de evenaar. De politie is net zoals gisteren weer opvallend aanwezig en als je even langs de kant stopt zijn ze er direct bij om te vragen of alles goed is. Liesbeth en Weking hadden ons al verteld dat er hier zoveel politie was maar als dat echt nodig is dan klopt er hier toch iets niet. In de volgende stad gaan we eerst langs de lavanderia waar Mercedes, de madam van de lavanderia, belooft dat morgen onze kleren kraakproper gaan zijn en dan op zoek naar een slaapplaats. Bij een tankstation is er plaats genoeg om te parkeren en weer is er een hoop politie, ze lopen constant langs de auto en wuiven elke keer naar ons, grappig.

Dinsdag 09/11

We gaan vandaag wat rondhangen in Popayan tot onze was klaar is. Eerst gaan we langs de Carrefour om de broodnodige boodschappen, daar is ook een heel supermodern winkelcentrum maar zoals gewoonlijk ben ik winkels kijken direct beu. We moeten ook nog een nieuwe bus gas kopen en omdat het hier heel andere bussen zijn tappen de mannen van de gas een bus over, nu nog efkes op internet en dan naar de lavanderia. Mercedes heeft onze was klaar liggen, zelfs gestreken en dat is de eerste keer in Zuid-Amerika, ze geeft ons nog een zelfgemaakt popje cadeau en dan verlaten we Popayan. Een uurtje voorbij de stad vinden we, bij een motel, een plaats voor de nacht. Het is niet echt simpel in Colombia om een slaapplaats te vinden, er zijn weinig of geen campings en dan is een hotel of een benzinestation meestal het alternatief. De meeste motels heten dan ook nog eens : Eros, Cupido of Amor en dat is ook niet echt wat we zoeken. Om half zes is het pikdonker en inmiddels komt de regen met bakken uit de hemel maar het blijft warm.

Woensdag 10/11

Gelukkige verjaardag Annelies en Trigven.

De eerste uren dat we onderweg zijn rijden we door een tropisch landschap met bananenbomen, palmbomen, bamboe en overal bloemen, het ziet er heel exotisch uit. Het weer is zoals gisteren, warm en bewolkt en af en toe een felle regenbui. We rijden een stuk van de Panamericana en dan zie je veel meer het echte Colombia, de drukke marktjes en de felbeschilderde bussen. Tegen de middag rijden we tussen de suikerrietvelden en in de meeste dorpen die we passeren bestaat de bevolking uit 80% zwarten, ze zijn vroeger naar hier gehaald om te werken op de plantages. We bezoeken een oude suikerrietplantage, ik vind de tuinen fantastisch maar de Jos heeft meer interesse voor de oude stoommachine en de watermolen. We passeren, zoals alle dagen, weer verschillende politieposten en ze zijn weer supervriendelijk maar de laatste controle van de dag was heel wat anders. Een verschrikkelijk arrogant politiemanneke zou eens drugscontrole komen doen in onze auto : onze kleren uit de kast, CD’s uitpakken, in ons eten zitten zoeken, toiletzakken leegkappen enz… Na een tijd was ik het beu en ik ben hem gaan helpen en heb een zak met vuil ondergoed gegeven en de vuilzak want hij moest alles onderzoeken.Gelukkig zijn dat uitzonderingen want in Colombia is de politie echt je vriend. Tegen de avond vinden we een slaapplaats bij een hotel waar ik nog gauw een duik in het zwembad neem.

Donderdag 11/11

Het heeft de hele nacht gestortregend en normaal geeft dat niks maar wij hebben een dakraampje boven ons bed (Made in China) en dat is lek, dus hebben we geslapen met een baddeke tussen ons in. Wij willen naar de vallei van Cocota maar het blijft regenen en als de pekweg stopt zoeken we zo gauw mogelijk een plaats om terug te draaien, het is niet te doen in het slijk hier. We rijden dan maar verder richting Medellin en hopen dat het weer beter wordt want het is gewoon te slecht om uit de auto te komen. De wegen in Colombia zijn echt de beste in heel Zuid-Amerika, veel autostrade en perfect onderhouden maar de peaje is dan ook even duur als in Frankrijk. Heel Colombia is duur in verhouding met de andere Zuid-Amerikaanse landen, een plaats om te staan ’s nachts kost hier tussen de 10 en de 15 € en dan zijn het nog geen echte campings. Je ziet goed aan de rivieren dat het al dagen regent want ze stromen ongelooflijk hard maar half namiddag klaart het op. We zitten nu in La Pintada, een 100 km voor Medellin en we staan bij een zwembad op de parking, hier moeten we ook weer 15 € betalen maar dat komt omdat er ’s nachts bewaking is, zeggen ze.

Door Ecuador

2010-11-06T08:13:00.001-07:00

Maandag 01/11

We hebben vannacht op de plaatselijke luchthaven geslapen, ’s nachts is ze gesloten maar er is wel bewaking en we hebben goed geslapen. Voor we verder rijden bel ik eerst even met ons moeder en met Vera maar als we daarna het stadje uit willen, is alles afgesloten. Vandaag is er een belangrijke processie, ze vertrekt een 30 km hiervandaan en de mensen wandelen die afstand samen met de “Reina del Cisne”. We besluiten dan maar te blijven en omdat het dringend nodig is, ga ik langs de kapper. Het is geen supertrendy salon maar ze begint er direct aan en als mijn haar afgespoeld moet worden komen ze er met een paar emmers koud water aan, in ieder geval mijn haar is gekleurd en goed geknipt. We zetten ons langs de baan waar de processie langs komt, heel de dag lopen duizenden mensen voorbij onze auto en de vrachtwagens worden versierd met bloemen en palmtakken. Tegen een uur of vijf komen ze er eindelijk aan met een belachelijk, klein beeldje dus daar hebben we een hele dag op zitten wachten. Al die duizenden mensen moeten terug en het is een complete chaos met rijen autobussen, taxi’s enz… De Jos wil verder rijden en onderweg, naar Cuenca, vinden we, in de bergen, een slaapplaats bij een klein boerderijtje.

Dinsdag 02/11

We zijn al vroeg op pad, de mensen waar we geslapen hebben waren al zo vroeg bezig dat we niet meer in ons bed durfden blijven. We rijden naar Cuenca, het schijnt een mooie stad te zijn, maar als we daar aankomen vinden we nergens een parking waar de Josmobiel op kan. We rijden wat door de smalle straatjes, vol verkeer en we zien Cuenca dus vanuit de auto, den Daniël en Nina zullen waarschijnlijk wel betere herinneringen aan Cuenca hebben dan wij. Hier in Ecuador gaat de Panamericana langs door het land, over de bergen en we gaan dan ook de hele dag van 2000 m tot 3000 m en weer terug. Tegen de avond vinden we, in El Tambo, een hotel waar we in de tuin mogen staan, het is er rustig maar wel fris want we staan op 2900m.

Woensdag 03/11

Voor we doorrijden gaan we eerst nog eens tanken, dat is gewoon plezant hier want de diesel kost maar 0,20 € per liter. We willen vandaag langs een Nationaal Park rijden waar de hoogste berg van Ecuador ligt, de vulkaan Chimbarazo is 6310 m hoog. Als we bovenkomen is het zo mistig dat we de vulkaan gewoon niet zien, als we terug naar beneden rijden zien we de besneeuwde top een beetje door de mist komen. Het blijft de hele dag mistig en koud maar we zitten vandaag regelmatig boven de 4000 m. Ecuador is een prachtig land, de bevolking is vriendelijk en we voelen er ons veilig maar het is toch zo koud in de bergen en ’s avonds om zes uur is het pikdonker. We slapen in de tuin van een hotelletje.

Donderdag 04/11

We worden wakker met een stralende zon en zijn al vroeg onderweg naar het Nationaal Park Cotopaxi. De Cotopaxi is, volgens de boekskes, de hoogste, actieve vulkaan van de wereld. In het Nationaal Park is een kampplaats en daar zitten we te genieten van de zon en van het uitzicht op de vulkaan. In het park is het een komen en gaan van toeristen en dat is wel gezellig, we babbelen wat met Fransen, Duitsers en Hollanders. Rond een uur of drie is de zon verdwenen en wordt het koud maar we hebben vandaag tenminste buiten, in het zonnetje kunnen zitten. Op de kampplaats staan een hoop tentjes van een groep Duitsers en Fransen en als ik ’s avonds buiten een sigaretje sta te roken ben ik blij dat ik niet in een tentje moet slapen, het is koud en de wind giert langs de auto hier op 3820m hoogte.

Vrijdag 05/11

Gelukkige Verjaardag Vader.

We hebben een hele koude nacht gehad, rond het vriespunt maar vanmorgen schijnt de zon volop. Zo gauw we kunnen bellen we met het thuisfront want ons vader verjaart vandaag. Als we bijna op de evenaar zijn krijgen we ons vader aan de lijn en kunnen we hem een hele gelukkige verjaardag wensen. Op de evenaar moeten we natuurlijk de nodige, onnozele foto’s maken dat hoort erbij want je wandelt tenslotte niet alle dagen op de evenaar. Een beetje verder zien we een klein meer en daar vinden we een schitterend plekje vlakbij het meer.

Van Lima tot in Ecuador

2010-10-31T16:10:00.001-07:00

Zondag 24/10

Het is nog altijd mistig als we opstaan en we besluiten naar Barrancas, een kustplaatsje, te rijden. Onderweg hangt er een dikke mist en dat is redelijk gevaarlijk want zelfs de camions zetten hun lichten niet op. Barrancas is een grote tegenvaller, het stadje is, op zijn zachts gezegd, ronduit smerig en het strand is één grote stortplaats. Je kan onmogelijk op dat strand komen want het ligt vol vuilniszakken en wie weet wat allemaal nog dus we draaien zo snel mogelijk terug. Op de kaart zien we een route door de bergen en we daar gaan we voor een paar dagen naartoe. De weg is prachtig en al gauw zitten we terug op 4000m. In het eerstvolgende stadje, Huarez, proberen we een slaapplaats te vinden maar dat wil niet lukken, een 20 km verder kunnen we bij een hotel staan. We zijn inmiddels terug op 2800m en dat is toch beter om te slapen dan op die grote hoogte.

Maandag 25/10

We rijden verder door de Cordillera Blanca en we hebben een prachtig uitzicht op de besneeuwde toppen en het zijn niet van de minste, ze zijn boven de 6000 m. We hebben ergens iets gelezen over de Canon del Pato en die willen we perse doen. Over een dikke 50 km slingert de weg zich tussen de hoge rotswanden hoog boven de Rio Santo. Als we door de smalle, diepe kloven van de canyon rijden hoog boven het kolkende water van de rivier, heb ik niet veel praat meer toch zeker niet als de weg met momenten heel smal wordt. Op die route zijn 32 tunneltjes in de rotsen uitgehouwenen en hoe slecht de weg soms ook was, het was meer dan de moeite. We zijn het erover eens dat dit de ruigste canyon is die we ooit gezien hebben. Omdat er geen mogelijkheid is om daar te overnachten rijden we terug naar de Panamericana, aan de kust.

Dinsdag 26/10

Gelukkige verjaardag Dietwin

We hebben vanmorgen met Dietwin proberen te bellen maar we kregen geen verbinding, sorry Diet het zal voor een andere keer zijn en we komen er wel ene pakken op de Vissenheuvel. Wij zijn op weg naar Trujillo, een redelijk grote stad en daar willen we eerst nog wat inkopen doen en dan een beetje verder rijden naar Huanchaco, een plaatsje aan de kust. Een paar kilometer voorbij Trujillo zien we een wegwijzer naar : Pyramides van de zon en de maan en we gaan eens efkes kijken. We zijn echt blij dat we afgedraaid zijn, op de pyramides mogen we niet want de archeologen zijn daar volop aan het werk maar er is een schitterend museum over de Moche cultuur. De Moche’s leefden van 200 tot 800 na Christus nog voor de Inca’s. Het is museum is pas 4 maanden open en het is prachtig, er staan enorm mooie dingen en de mensen die er werken zijn bezeten van hun vak, ze wandelen met ons door heel het museum en geven bij elk klein detail een uitleg. Ik had graag een boek gekocht maar omdat het museum en ook de vindplaats van de Moche stad zo nieuw is zijn er nog geen boeken van, jammer. Huanchaco is een verademing, het is een gezellig plaatsje en vooral proper toch zeker in vergelijking met de vorige kustplaatsen. In Huanchaco vinden we een hostal met een camping vlakbij het strand met een supervriendelijke campingbaas, we hebben een mooi plekje op een grasveld met een zwembad. We zijn van zin om hier een paar dagen te blijven want de laatste dagen hebben we echt veel kilometers gedaan en ook omdat je zulke plekjes, aan de kust, niet veel vindt in Peru. We staan hier met drie mobilhomes, wij en twee Zwitsers en het is altijd plezant om Europeanen tegen te komen. Het is wel jammer dat het weer hier niet echt goed is, het is grijs en overtrokken maar ja, misschien is het morgen beter en anders maar niet, je kan niet alles hebben.

Woensdag 27/10

We zitten nog altijd in Huanchaco en alhoewel het bewolkt is, is het toch niet koud. We wandelen naar het dorpje en we houden de vissers in de gaten. Ze vissen hier nog op traditionele wijze, met kleine rieten kano’s en het is prachtig om te zien. De vissers zitten meestal op hun knieën bovenop de kano’s en het is echt knap hoe die mannen door de golven gaan. Als de vissers aan land komen en hun vangst op het strand leggen kan je bij hen verse vis kopen maar het meeste gaat direct naar de restaurants. Tegen de middag komen de vissers aan en een uurtje later kan je hier in alle restaurantjes verse vis eten en dat hebben wij dan ook gedaan. Voor de rest van de dag zijn we op de camping gebleven en houden de grote schilpad in de gaten, die hier op de camping woont. Het beest is niks bang van ons en je moet goed op tijd je voeten omhoog doen want ze bijt. Ondanks de grellige schilpad gaan we hier morgen nog een dagje blijven.

Donderdag 28/10

Al vroeg op de dag zitten we met de Zwitsers samen en wisselen reiservaringen uit. Het ene koppel is van onze leeftijd en het andere koppel is jong en op huwelijksreis, ze gaan van Alaska naar Ushuaia en dat klinkt ons heel bekend in de oren. We zitten over de landkaarten gebogen, ruilen kaarten en schrijven GPS points op, het is supergezellig hier en als één van de Zwitsers problemen heeft met de waterleiding in de auto kan de Jos, als oude loodgieter, hem uit de nood helpen. Tegen de middag trekken we terug naar het strand om op de vissers te wachten en het is, net als gisteren, een prachtig zicht om ze, uit de zee, te zien aankomen. Vandaag schijnt de zon, ik neem een duik in het zwembad, Jos zet de barbecue klaar en ik ontdek, ergens onder in een kast, nog een fles Estancia Mendoza en dat is een geweldige afsluiter van een prachtige dag.

Vrijdag 29/10

We nemen afscheid van de Zwitsers en rijden verder naar het Noorden. Een paar kilometer voor Chiclayo rijden we terug naar de kust, volgens de Trotter zijn daar een paar mooie kustplaatsjes. Die mannen van de Trotter zijn hier al lang, of nog nooit, niet meer geweest want het is weer zover : een vuil, vies strand, overal vuilniszakken langs de weg en geen huizen maar krotten. De Peruanen leven niet echt in de beste omstandigheden, de armoede is groot maar toch vraag ik me dan altijd af waarom ze niks, maar dan ook echt niks, opruimen want dat kost toch geen geld. We rijden weer weg van de kust en een 30 km boven Chiclayo, in Tucumu, is een museum en er zijn ook graven blootgelegd in de pyramides. Het museum is gesloten als we aankomen maar we mogen hier vannacht blijven en gaan morgenvroeg een kijkje nemen in het museum.

Zaterdag 30/10

We gaan vanmorgen eerst een kijkje nemen in het museum, het is niet veel bijzonders en je kan ook een wandeling maken naar de pyramides maar de Jos geraakt daar niet en ik heb niet veel goesting om alleen te gaan dus rijden we verder. We schieten goed op en tegen de avond staan we 100 km voor de grens van Ecuador. In Tambo Grande zien we een restaurant waar ze ook huisjes verhuren, als we in het restaurant eten mogen we op hun parking overnachten. Het eten is goed maar zoveel, echt niet te doen, we krijgen een berg gefrituurde gambas. Ik denk dat we hier wel heel veilig staan want er lopen hier twee zwaar gewapende bewakers rond.

Zondag 31/10

We rijden al vroeg richting Ecuador en hopen dat de grensformaliteiten een beetje meevallen. Gauw een uitreisstempel in Peru en de auto uitvoeren en dan naar de kant van Ecuador. Wat ik daar meegemaakt heb zal ik niet rap vergeten denk ik. Bij de Migraciones kreeg ik al snel de nodige stempels en dan naar de douane. De man die de auto in moest voeren was er niet want hij had een zwaar feest gehad en ze moesten hem uit bed bellen maar geen probleem hij zou er binnen het half uur zijn. Een half uurtje later kwam de bewuste douaan eraan, hij was zo zat als een oorlogsschip en iemand anders moest de computer komen bedienen, ondertussen hing hij de hele tijd aan mijn lijf en zei maar : ik wil je eerst kussen en dan doen we de papieren. Ze begonnen dan toch aan de papieren maar dan stopte hij ineens weer want hij wilde me weer kussen, ik heb die vent eens goed vastgepakt en een dikke kus gegeven en onze papieren waren direct in orde. Hij is nog naar onze auto gekomen want hij moest weten of we in België nog een dochter hadden, die vrij was, voor zijn zoon. We zijn in ieder geval in Ecuador en in het eerste satdje dat we tegenkomen gaan we een slaapplaats zoeken.

Naar Lima

2010-10-24T09:20:00.000-07:00

Dinsdag 19/10

Vandaag blijven we op ons gemakske in Camana, we gaan even naar het stadje om boodschappen te doen en om even wat foto’s door te sturen en kijken of we mails hebben gekregen. Het is altijd plezant om wat nieuws van het thuisfront te krijgen. Ik zie in mijn mailbox dat mijn metekindje trouwplannen heeft en ze kan gerust zijn, we zullen er zijn Esterke. Tegen de middag rijden we naar het strand , als we daar aankomen zien we dat heel het strand vol zit met knaloranje (Hollandse) krabben. Ik loop het strand op om foto’s te maken maar de krabben verdwijnen één voor één in de grond dus ik zal het wat voorzichtiger aan moeten pakken. Het weer is zalig hier, nog niet echt warm maar goed om buiten te zitten en ik heb inmiddels foto’s van de krabben en de Jos houdt zich bezig met onnozele foto’s van mij te maken. ‘s Namiddags stopt er een Franse mobilhome bij ons, we hebben hen vorig jaar in Tilcara (Noorden van Argentinië) ontmoet, hoe groot Zuid-Amerika ook is toch komen we mekaar altijd weer tegen. ‘s Avonds bakken we onze laatste Argentijnse biefstuk en drinken onze laatste fles Estancia Mendoza leeg en dan denken we er toch even over om terug te draaien naar Argentinië want ze hebben echt het lekkerste vlees van de wereld om van de wijn nog maar te zwijgen. Maar ja,morgen willen we weer een heel stuk verder rijden dus dit dagje aan het strand was heel welkom, de Jos is weer uitgerust en we gaan verder naar het Noorden want Margo verwacht ons binnen een maand of vijf.

Woensdag 20/10

We wilden vandaag al vroeg vertrekken omdat we to Naszca willen rijden maar we moeten onze was nog ophalen, de lavanderia opent om 8uur en om half 9 staan we er voor de deur, uiteindelijk komt de madam van de lavanderia er om 10 uur op haar gemakske aangewandeld. De weg loopt vlak langs de Stille Oceaan, soms zijn de golven spectaculair hoog en zo blauw, als we dan ook nog dolfijnen zien zwemmen kan onze dag niet meer stuk. Een 20 km voor Naszca ligt, in the middle of nowhere, de begraafplaats van Chaucilla, met graven uit het pre-inca tijdperk. Je kan er 12 blootgelegde graven bezichtigen met mummies, skeletten en haren tot soms wel 3 meter lang. We wilden daar eerst overnachten maar er hangt een luguber zombie-sfeertje dus rijden we maar naar Naszca daar kunnen we bij Hotel Suissa in de tuin staan, dat is een stuk aangenamer dan op die begraafplaats.

Donderdag 21/10

We hebben goed geslapen bij Hotel Suissa en vertrekken al vroeg omdat we toch even willen gaan kijken bij de Naszca lijnen. De Naszca lijnen stammen uit 300 tot 900 V.C. en lopen over de woestijnachtige hoogvlaktes, ze lopen over de heuvels en ravijnen maar hun vorm blijft kaarsrecht. Ze strekken zich uit over tientallen kilometers en zijn 10 to 30 cm breed, sommigen beweren dat het een seizoenskalender is, anderen zeggen dat het te maken heeft met de ondergrondse wateraders en nog anderen beweren dat ze van buitenaardse wezens komen. Ik ben daar gaan kijken en vond er eigenlijk niks aan, voor mij waren het gewoon wat strepen in het zand maar ja, het zal wel aan mij liggen. We rijden door naar Huacachina, een oase midden in de woestijn want dit deel van Peru schijnt enkel uit zand en nog eens zand te bestaan. In Huacachina vinden we, vlakbij de oase met zijn mooie laguna, een plekje voor de Josmobiel. Echt rustig staan we niet want er liggen al gauw een hoop Peruaanse autofreaks onder onze auto, de belangstelling voor de Josmobiel is groot, zo groot dat we amper naar de W.C kunnen gaan met al die drukte rond de auto. Je kan hier met een soort buggy’s in de duinen gaan crossen en de Peruanen, die inmiddels met zijn vijven onder de auto liggen, willen de Jos meenemen. Ik blijf bij de auto want als ik mee ga gaan die mannen rustiger rijden en de Jos wil actie. De Jos zijn nieuwe maten heffen hem in de auto en met piepende banden racen ze richting duinen, een uurtje later komen ze terug met een glunderende Jos dus ik moet niet vragen of het plezant was.

Vrijdag 22/10

Omdat we de laatste dagen al veel kilometers gedaan hebben doen we het vandaag wat rustiger aan. We rijden naar Paracas, daar is een Nationaal Parkje en je zou daar overal op de stranden kunnen staan. Paracas is één groot duinengebied en de stranden zijn prachtig, hier en daar wonen een paar vissers maar de meeste stranden zijn verlaten. In Lagunillas kunnen we aan het strand staan, we moeten wel een fleece aandoen voor de koude wind maar het is er zalig en vooral rustig. Tegen de avond krijgen we gezelschap van een paar vissers die hier heel de nacht blijven vissen, ze hebben geen visstokken maar een soort net en voor de rest gewoon een visdraad op een houten plankje. Ze hebben beloofd dat we morgenvroeg verse vis hebben maar dat zullen we nog maar afwachten.

Zaterdag 23/10

Geen vis vanmorgen maar dat dacht ik wel, ik ken ze die vissers. We willen vandaag naar Lima rijden en daar een paar dagen blijven. Hoe dichter we bij Lima komen hoe vuiler het wordt, echt een vetzakkerij hier en dan zien we van ver Lima liggen. Lima is een grijze, troosteloze en ellendige stad, waarschijnlijk heeft het wel een mooi oud centrum maar ze mogen het houden. Het verkeer is Lima is een ramp vergelijkbaar met La Paz maar alleen is Lima veel en veel groter. Ik heb vandaag dikwijls gedacht dat ons Liesbeth en Weking hier, met de motor, doorgereden zijn. Gelukkig dat ik toen niet wist wat een gestoorde zotten, vooral met bussen, hier rondrijden. Een paar uur en twee keer een bijna hartaanval later zijn we Lima voorbij en stoppen bij een klein parkje, El Parque de Lachay om te overnachten maar we blijven binnen want het is zo mistig dat we geen 10 meter ver kunnen zien, hopelijk is het morgen terug helder.

Door de cocavelden en over de bergen naar Peru

2010-10-19T07:24:00.001-07:00

Vrijdag 15/10

We nemen afscheid van Gustavo en zijn broer en hopen echt dat we hen ooit nog eens ergens terugzien maar ik ben daar eigenlijk zeker van, is het niet in België dan gaan we gewoon terug naar Bolivia. We zijn onderweg naar Cochabamba, we zullen daar vandaag wel niet geraken want voor je in Cochabamba bent moet je een bergpas van 4000 m over en wij willen rijden tot 2000 m en dan een slaapplaats zoeken. Het gebied waar we doorrijden is tropisch, warm en vochtig met een weelderige plantengroei en veel cocavelden en elk riviertje zit vol volk, om te zwemmen, de was te doen of hun auto’s te wassen. Het is druk op deze weg, vooral veel camions en als we op 1875 m een plekje zien om te overnachten, stoppen we. Ik vraag aan de mensen die er wonen of we kunnen overnachten en of het veilig is en de vrouw zegt : veilig hmmmm maar ik woon hier en ze heeft een keigrote machette in haar handen, dus we gaan er vanuit dat we veilig zijn. Inmiddels is het donker en de camions rijden gewoon door, heel traag bergop en als zotten naar beneden, sommigen zelfs zonder achterlichten, in Bolivia kan alles.

Zaterdag 16/10

Vandaag gaan we op hoogtestage. We rijden door de Chapare, een tropisch gebied met veel groen en we moeten een berg van 4000 m over. Aan de andere kant van de berg ligt Cochabamba en daar willen we nog even langs de supermarkt. In Cochabamba eten ze 5 keer per dag, ‘s morgens ontbijt, om 10 uur soep, ‘s middags warm eten, om 5 uur weer soep en ‘s avonds nog eens warm eten en dat zie je heel goed, de mensen hier zijn even breed als ze hoog zijn. Ik ga naar de bakker om brood en die van den bakker vraagt waar ik vandaan kom, als ik zeg dat we van Europa komen zegt ze : »daarom ben je zo mager, koop maar gauw een slagroomtaart want het is dringend nodig ». Ik heb dan maar een grote slagroomtaart gekocht om dat mens gerust te stellen. Voorbij Cochabamba gaan we terug de hoogte in en het landschap verandert, het lijkt onwezelijk, precies een filmdecor, het lijkt wel of de bergen en de rivieren zijn bijgekleurd, heel raar. Als we op 4500 m hoogte zijn, beginnen we serieus naar adem te snakken en we zijn blij dat we terug kunnen gaan afdalen. We rijden tot 100 km voor La Paz en daar vinden we een hostal met een grote parkeerruimte, we zitten nog altijd op 3800 m.

Zondag 17/10

We vertrekken al vroeg naar La Paz want we willen dit zo snel mogelijk achter de rug hebben. Twee jaar geleden zijn we er al eens geweest en toen hadden we gezegd : nooit meer maar we staan weer voor La Paz en zullen erdoor moeten. Er is duidelijk nog niks veranderd op twee jaar, het is een gewring en getoeter, niemand weet hoeveel rijvakken er zijn en groen of rood licht dat speelt geen rol, gewoon doorrijden of doorwringen. Ne een uur zweten zijn we door La Paz maar dat was echt de laatste keer. In Desaguadero gaan we over de grens naar Peru, de grensformaliteiten ken ik inmiddels maar toch is het elke keer een heel gedoe, een stempel hier, een papierke met een extra stempel daar maar het gaat steeds vlotter. We willen dwars door Peru naar de kust rijden om dan terug op de Panamericana aan te sluiten, twee jaar geleden zijn we al in Puno en Cusco geweest dus dat laten we nu links liggen.We hadden niet verwacht dat we zoveel bergpassen zouden moeten doen. We hebben heel de dag boven de 4000 m gezeten en het hoogste punt was 4800 m en dat voel je toch, je wordt een beetje draaierig maar het valt wel mee want ik kan zelfs op 4800m nog een sigaret smoren, straffe madam hé. De weg is ongelooflijk goed in orde en het valt ons op dat het hier in Peru zoveel properder is dan in Bolivië en zelfs dan in het noorden van Argentinië, nergens vuil langs de wegen en goeie wegwijzers en dat hadden we niet verwacht want via Puno en Cusco is het helemaal anders. In Torata vinden we iemand die cabanas verhuurt en daar mogen we gratis met de mobilhome staan.

Maandag 18/10

Gelukkige verjaardag Lizet, weer een jaartje ouder en ik blijf de jongste hé.

Vanmorgen heb ik eerst met Lizet gebeld om haar een gelukkige verjaardag te wensen, ze vindt dat ik heel raar klink via de satelliet maar we hebben mekaar dan toch gehoord. We willen heel vroeg doorrijden maar de eigenares hier heeft daar een ander gedacht over en blijft maar babbelen, na een uurtje kunnen we verder. Het is wel opvallend dat de mensen hier een stuk vriendelijker zijn dan aan de andere kant van Peru, iedereen spreekt je aan en zelfs de politie is vriendelijk. We willen vandaag helemaal tot aan de kust rijden, een 400 km verder. De rit gaat door de uitlopers van de Atacama woestijn, de droogste woestijn van de wereld, en zover je kunt kijken is er niks dan zand. Als je door die droge vlakte rijdt, zie je overal luchtspiegelingen, het lijkt alsof er water op de weg staat maar alles is even dor en droog, raar is dat toch. In Camana, aan de kust, zoeken we eerst een lavanderia op en daarna een slaapplaats en we hebben ze alletwee direct gevonden. We willen hier twee dagen blijven want we hebben de laatste dagen zoveel kilometers gedaan, de Jos wil een beetje uitrusten aan het frisse strand en onze was is pas woensdag klaar.

Santa Cruz en de Familia Garcia

2010-10-14T17:47:00.000-07:00

Zondag 10/10

We hebben niet echt geweldig geslapen vannacht want aan de overkant van de straat is gisteren een bruiloft begonnen en dat duurt drie dagen hier, luide fanfaremuziek afgewisseld met een zangeres die geweldig vals zong tot vanmorgen zeven uur en dat duurt nog tot morgenavond. Wij gaan met Gustavo en de familie naar een hotel in Santa Cruz voor het middagmaal, almuerzo heet dat hier, het is een supersjiek hotel met zwembaden en een prachtige tuin en je kan er eten zoveel je wilt . Na het eten spelen de kinderen nog een partij tennis maar wij kruipen onder een boom, op vlucht voor de brandende zon. Als het goed en wel donker is begint de fanfare aan de overkant weer gas te geven maar wij zijn het al een beetje gewoon.

Maandag 11/10

Het wordt warmer en warmer, de wind komt uit het Noordoosten, recht uit het Amazonegebied en voelt gewoon warm aan, het zand stuift rond ons oren want hier in Santa Cruz zijn alleen de hoofdstraten geasfalteerd , de meerderheid van de straten zijn gewoon zand en de lucht is overtrokken van al dat zand dat rondvliegt. Al is Santa Cruz, buiten het centrum, een vuile stad toch heeft het wel iets. Ik ben nog nergens in Zuid-Amerika mensen tegengekomen die zoveel feesten als hier in Santa Cruz, vooral als het weekend begint barsten de feesten hier los, luide muziek, veel drank en dan is het geld weer op dat ze tijdens de week verdiend hebben. Morgen gaan ze onze auto nakijken want onze mekanieker in Belgrano heeft daar geen tijd voor gehad (8 maanden), waar ik die mens 600 € voor betaald heb weet ik nog altijd niet want hij heeft, buiten een nieuwe batterij, niks aan de auto gedaan.

Dinsdag 12/10

Vannacht om 4 uur was de bruiloft, die zaterdagmorgen begonnen is, afgelopen. Onze auto wordt boven de put gereden en Wilson begint er direct aan. Er blijkt een probleem te zijn met de ophanging van een wiel dus alles wordt gedemonteerd en nu begint het zoeken naar dezelfde bouten als van onze auto. Je kan alles kopen in Bolivia maar soms moet het een beetje aangepast worden maar er is voor alles een oplossing.

Woensdag 13/10

Vannacht was het weer bloedheet, het koelt hier heel weinig af ‘s nachts. Wilson ontdekt nog een probleem aan de auto, er zijn een paar rollementen slecht en die moeten vervangen worden maar het is nog maar de vraag of ze die hier hebben. Een uurtje later hebben we 2 nieuwe rollementen maar één is toch een kleine beetje anders en nu gaan ze op zoek naar iemand met een draaibank om alles aan te passen. Bij ons worden alle onderdelen gewoon uit het schab gepakt en gemonteerd maar hier is dat een heel ander verhaal maar de Wilson is een hele goeie mekanieker, hij is rustig en denkt na voor hij iets doet, die gaat dat zeker in orde krijgen. Hij werkt heel graag aan Mercedes en Gustavo noemt hem « El Aleman ». Wij gaan met Gustavo en de familie eten in Santa Cruz en we blijven dan nog maar een nachtje extra.

Donderdag 14/10

De rollementen van de auto zijn in orde maar de bout voor de ophanging van het wiel is toch een beetje anders dan die van ons en past dus niet. Alles wordt weer meegenomen en ze gaan alles terug uit elkaar halen, met de nieuwe bout naar iemand met een draaibank en voila dat gaat in orde komen. We willen stilaan wel doorrijden want we hebben nog een hele reis voor de boeg maar ja, alles moet zijn tijd hebben en ge leert hier heel geduldig te zijn. Tegen de avond komt Wilson met het goede nieuws dat de auto klaar is en wij doen een testrit naar de supermarkt en we gaan afscheid nemen van Gaby en de kinderen, Gustavo zien we morgenvroeg nog . Het was super om nog eens een week door te brengen met de Familia Garcia, Gustavo en Gaby van harte bedankt voor alles en hopelijk kunnen we ooit in België iets terug doen voor jullie.

Bolivia

2010-10-09T12:07:00.000-07:00

Maandag 04-10

We zijn op weg naar de grens en hoe dichter we bij Bolivia komen hoe vuiler en armoediger het wordt. In Aguas Blancas gaan we de grens over en met een beetje pijn in ons hart laten we Argentinie achter ons. We hebben echt genoten van dat prachtige, uitgestrekte land met zijn ongerepte natuur en warme, hartelijke mensen en we zijn zeker dat we hier ooit terug komen. De grensformaliteiten gaan zowel aan Argentijnse als aan Boliviaanse kant vlotjes en een uurtje later zijn we Bolivia binnen. De weg naar Tarija is helemaal geasfalteerd en Tarija zelf is een mooi, proper stadje, we twijfelen zelfs of we wel in Bolivia zijn. Bij de toeristendienst wijzen ze ons een camping 11 km buiten de stad en het ziet er zo goed uit dat we besluiten van 2 nachten te blijven.

Dinsdag 05-10

Vandaag gaan we Tarija eens bekijken, we wandelen wat door het stadje maar met een rolstoel is het nooit gemakkelijk, stoep op en stoep af dus we zetten ons al gauw op een schaduwrijk terrasje dat gaat ons heel wat beter af. Op de Plaza vinden we een mooi restaurantje en voor een volledige maaltijd met bier en koffie betalen we 10,70 € en het was nog lekker ook. Hier is op restaurant gaan nog eens plezant. Omdat het zo warm is gaan we terug naar onze camping in de bergen daar waait een stevig windje en dat doet goed.

Woensdag 06-10

Vandaag willen we van Tarija naar de grote baan rijden richting Santa Cruz en we hebben hier aan enkele mensen gevraagd of de weg goed is maar de ene zegt dat hij helemaal geasfalteerd is en de andere zegt van gedeeltelijk. Gedeeltelijk is het juiste woord want van de 250 km zijn er ongeveer 50 geasfalteerd en de rest is Boliviaanse ripio. Steil bergop en steil beraf, geen 50 meter recht, bij momenten gevaarlijk smal en het zand vliegt langs alle kanten rond onze oren en dat bij een temperatuur van 35 graden in de schaduw maar we weten nu zeker dat we in Bolivia. De laatste 20 km van de weg zijn adembenemd en niet alleen omdat het zo mooi is. De weg is juist breed genoeg voor de Josmobiel en je kijkt in een ravijn van ik weet niet hoe diep. Gelukkig staan er mannen met groene en rode vlaggen want anders was het onmogelijk: nog een camino de la muerte. Jammer genoeg heb ik er geen enkele foto van want je mocht er niet stoppen en ik zat aan de verkeerde kant en die weg nog eens terug rijden in de andere richting doe ik voor geen geld van de wereld. Tegen de avond zijn we alletwee steenkapot en als we een hotelleke zien vragen we of we op de parking kunnen overnachten. Geen enkel probleem zeggen ze en iets later duiken we ons bed in.

Donderdag 07-10

Vandaag rijden we tot in Santa Cruz waar we op bezoek gaan bij de familie Garcia die zijn inmiddels ook een beetje familie van ons geworden en we kijken er echt naar uit om Gustavo, Gaby en de kinderen terug te zien. Onderweg moeten we dikwijls stoppen voor Peaje en politiecontroles en daar maken we iets mee dat alleen in Bolivia mogelijk is. Bij een politiepost springt er een agent voor onze auto en zegt dat hij een half uur met ons mee wil rijden want hij moet een stuk verder 2 mannen gaan oppakken dus we laten hem in onze auto want die mens moet toch zijn werk kunnen doen. Als we onderweg een kudde ezels passeren zegt hij : kijk daar, de ministers van Evo Morales (de president van Bolivia) en zo weten we ineens hoe hij erover denkt. Een beetje later valt de brave mens in een diepe slaap en wij weten niet waar hij eruit moet. De Jos zit te schokken van het lachen en zegt dat hij hem mee gaat nemen naar Santa Cruz dan zal hij verschieten als hij wakker wordt. Ik vind dat toch een beetje te gek en hoest regelmatig heel luidruchtig zodat hij af en toe zijn ogen open doet. Een dik half uurtje later wordt hij wakker en roept : stop daar zijn ze en hij spring uit de auto om 2 mannen die langs de weg staan op te pakken. We zijn dan maar gauw doorgereden want hij kon het duidelijk alleen af. Tegen een uur of 5 komen we in Santa Cruz aan bij het bedrijf van Gustavo en het is een blij weerzien. ·S Avonds gaan we met heel de familie eten in Santa Cruz, het is gezellig en leuk om te zien hoe de kinderen op anderhalf jaar gegroeid zijn.

Vrijdag 08-10

De Jos wil vandaag nog het een en ander doen aan de auto en al gauw is hij volop in gang met zijn onafscheidelijk klein bleiterke. Ik maak de auto terug stofvrij en stop bij Gaby de was in de machine. ·s Middags eten we bij het beste restaurant van Zuid Amerika, thuis bij Gaby. Het eten is superlekker maar voor ons eigenlijk veel te veel zodat we na het eten een paar uur plat moeten liggen. Ik ga met Gaby nog even langs de supermarkt en langs de tennisclub van Thiago en Nico, volgens mij wordt Thiago de volgende Nadal.

Zaterdag 09-10

Gelukkige verjaardag Mieke Nuytemans. Dikke kus van ons xxxxxxxxxxx

Omdat de broer van Gustavo, die pas weduwnaar geworden is, met zijn dochter op bezoek komt vandaag slapen wij in onze auto op het bedrijf. Dat is geen enkel probleem het is voor Jos zelfs gemakkelijker dan in huis bij hen. Gustavo en Gaby vinden het een beetje vervelend dat we niet bij hen in huis kunnen maar hier op het bedrijf hebben we alles wat we nodig hebben : een rustige, veilige plek, water, electriciteit, Wc, internet enz.. We hebben juist kennisgemaakt met de broer van Gustavo en het is juist zoals zijn broer een vriendelijke, warme mens. We hebben het getroffen hier in Santa Cruz.

Naar de grens.

2010-10-05T10:40:00.000-07:00

Dinsdag 28 september

We zijn vanmorgen wakker geworden met de zon en dat deed echt goed, we kijken hier wat rond in het Nationaal Park en rijden dan verder richting San Juan. Vlakbij San Juan is het heiligdom van de Difunta Correa, overal in het land zie je kapelletjes ter ere van haar. Bij die kapelletjes laten de mensen, vooral vrachtwagenchauffeurs, water achter. In San Juan, waar ze is gestorven, staan honderden kapelletjes en er hangen duizenden nummerplaten, het ziet er heel rommelig uit maar het heeft wel iets. Omdat het weer steeds beter wordt stoppen we in San Augustin Valle Fertil en we zetten ons op een kleine camping. We bakken een paar grote Argentijnse biefstukken en zitten heel de avond buiten te genieten, het is daarvoor dat we naar hier gekomen zijn.

Woensdag 29 september

Omdat we dit jaar Argentinië definitief achter ons laten wil de Jos nog eens langs NP Talampaya, een van de mooiste parken van het land. In het park zelf mag je niet met de auto in dus gaan we met een busje mee, omdat de Jos in de rolstoel zit moeten we geen van beiden betalen en de gids heft de Jos vakkundig in het busje. We maken een rit van 2 uur door het park en komen ogen te kort, het is echt adembenemend mooi. Omdat we morgen in Cafayate willen zijn moeten we vandaag nog een heel stuk rijden. We besluiten ergens halverwege tussen Talampaya en Cafayate te overnachten en dat is heel toevallig in Andolucas, op camping « het groot kieken » , voor meer uitleg over die naam kan je bij Liesbeth en Weking terecht. Het is een blij weerzien met het sympathieke campingske en we zitten tot een uur of 10 buiten, het was vandaag een zalig, warme dag.

Donderdag 30 september

Al goed op tijd vertrekken we richting Cafayate. We rijden door het ruige, droge maar toch zo mooie Catamarca over de Ruta 40. We passeren de authentieke dorpjes Londres, Belen en Hualfin en dan begint de ripio, de Ruta 40 is hier verre van goed maar de zon en het prachtige landschap maken veel goed. Rond een uur of drie komen we aan in Cafayate, op camping Luz y Fuerza en we voelen ons direct thuis : veel zon, luide Cumbia muziek en brandende barbecues. We halen de zonnebrandolie boven en zetten ons in het zonnetje, het is ongeveer 28°. ‘s Avonds gaan we in het dorpje een goeie biefstuk eten en een lekker wijntje drinken, Cafayate is bekend voor zijn lekkere wijn en dat moeten we toch nog eens testen.

Vrijdag 1 oktober

De zon is er al vroeg bij vandaag en de Jos gaat een stukje biken, terwijl wandel ik naar het dorpje om wat telefoontjes te doen en efkes op internet te kijken. Ik zit wat op de Plaza naar de mensen te kijken en het valt echt op dat ze alles traag en rustig kunnen, lopen, fietsen, werken behalve babbelen dat kunnen ze heel snel. Cafayate is een gezellig plaatsje en op de Plaza is altijd wel iets te zien en er is altijd wel iemand die met je wil kletsen. Als de Jos uit gebiked is komt hij ook naar de Plaza om een tas koffie te drinken en de rest van de dag blijven we op de camping. Morgen rijden we naar Salta, weer een stapje dichter bij de grens.

Zaterdag 02/10

Jos is vannacht ziek geworden en hij heeft wat koorts dus we doen het vandaag rustig aan, we rijden tot Salta, door de Quebrada de Cafayate. We doen de Quebrada nu al voor de 4de keer en het lijkt hier elke keer weer mooier, ik had me voorgenomen om er deze keer geen enkele foto te maken maar het is me weer niet gelukt alhoewel zoiets mooi niet echt op papier plakt. In Salta gaan we eerst naar de supermarkt en daarna naar de camping. Op de camping in Salta is het altijd gezellig en er staan altijd Europeanen ,deze keer staan er vijf Franse mobilhomes maar omdat de Jos zich nog niet echt goed voelt gaan we op tijd slapen en hopelijk is hij morgen beter.

Zondag 03/10

Jos voelt zich vanmorgen een stuk beter dan gisteren en daarom rijden we weer een stukje dichter naar de grens. We gaan nog eens langs de supermarkt en slaan een flinke voorraad in, vooral vlees . In Bolivië moet je dikwijls lang zoeken naar een winkel en vlees durf ik er, buiten de grote steden, niet kopen. Een 150 km voor de grens bij Parque Calilegua vinden we een mooi, rustig plekje voor de Josmobiel en morgen gaan we de grens over.

Adios Villa General Belgrano

2010-09-28T15:58:00.000-07:00

Vrijdag 24 september

Er is er een jarig hoera, hoera....ons Liesbethje verjaart.

Gelukkige verjaardag Liesbeth en Tineke.

Vanmorgen hebben we natuurlijk eerst met onze jarige dochter gebeld en daarna wat aan de auto gewerkt. Het zonnepaneel dat we meegebracht hebben wordt geinstalleerd en voor de rest zijn er nog wat kleine dingen die in orde moeten gebracht worden. Na de middag komt de Juan aangereden met een koppel dat op huwelijksreis is, Dietwin, Winde, Tove, Ronan en Wouter zijn aaaangekomen, ze blijven een tijd bij ons kletsen en we spreken af om morgen een asado te doen met zijn allen. Het regent nog steeds in Belgrano dus we gaan ´s avonds op restaurant in het dorp.

Zaterdag 25 september

De regen komt nog altijd met bakken uit de hemel en we gaan inkopen doen voor de asado, we rijden ook nog efkes langs den Herbert, onze supersnelle garagist. Omdat het blijft regenen bakken we buiten het vlees en eten binnen maar het is er niet minder gezellig om. We hebben een tafel vol, goei vlees, goeie wijn en goei gezelschap. Als de kindjes allemaal ergens in slaap gevallen zijn besluiten wij ook in de Josmobiel te kruipen.

Zondag 26 september

Nog altijd regen, morgen rijden we verder, we moeten stilaan het land uit want onze auto is hier bijna 8 maanden en we willen geen risico lopen om te laat te zijn. We gaan vandaag samen met Dietwin en Winde op bezoek bij Karin, die is dolgelukkig als er ineens een hele bende voor haar deur staat. We blijven een paar uurtjes bij Karin babbelen en daarna gaan we naar het dorp om met Tove een ijsje te eten want, weer of geen weer, we gaan samen een ijsje eten. ´s Avonds kookt Winde voor heel den hoop en we blijven gezellig bij hen plakken, Tove is niet bij mij weg te slaan en de Ronan is echt een geboren entertainer. Nog efkes bij de Juan langs want het is onze laatste avond in Belgrano.

Maandag 27 september

Vanmorgen ontbijten we samen met Juan en Naty, we zijn een beetje stillekes want nu is het echt afscheid nemen, anders was het altijd voor een paar maanden maar nu is dat allemaal anders. We rijden nog even langs de bike shop want daar is Marianne, de moeder van Juan en daar is het weer afscheid nemen. Villa General Belgrano was hier in Argentinie een beetje onze thuis, we hebben hier een vaste bakker, beenhouwer.... we kennen hier al heel wat mensen, we zullen het missen maar ja de wereld is zo groot he.
Juan in ieder geval bedankt voor al je hulp maar vooral voor de vele aangename uurtjes. Nu rijden we nog even langs Dietwin en Winde en dan gaan we echt vertrekken. Tove is een beetje stillekes nu Tante Elly vertrekt maar ze gaat zich daar goed amuseren met de opa. Dietwin en Winde geniet nog van je huwelijksreis.
Door de stromende regen rijden we naar Alta Gracia, waar alles onder water staat en daarna naar Mina Clavero en het blijft regenen. We rijden de Provincie San Luis binnen en na een paar uurtjes zien we blauwe lucht. In het Nationaal Park Sierra de las Quijadas zoeken we een plekje voor de Josmobiel om te overnachten. De hemel staat vol sterren en er is geen wolkje aan de lucht. Zalig

Adios Villa General Belgrano

2010-09-28T15:36:00.003-07:00

Adios Villa General Belgrano

2010-09-28T15:36:00.001-07:00

Opnieuw vertrokken

2010-09-23T14:47:00.000-07:00

Maandag 20 september - Dinsdag 21 september

Liesbeth en Weking hebben ons gedropt in Zaventem voor weer en nieuw avontuur. Na een, voor mij, toch altijd weer moeilijk afscheid vliegen we richting Zuid-Amerika, hopelijk blijft thuis alles goed gaan en kunnen we genieten van onze reis. Eerst vliegen we naar Madrid waar we een aansluiting hebben naar Santiago de Chili. In Madrid komt er niemand opdagen om de Jos van het vliegtuig te halen en we hebben niet zoveel tijd tussenin. Na een tijdje maak ik me razend kwaad en neem de speciale stoel en haal Jos zelf van het vliegtuig. De Jos stopt efkes bij de mensen van Iberia en maakt zich zo kwaad dat die van Iberia staan te bibberen,ja mensen vergis je niet de Jos kan echt kwaad worden maar alleen als het echt nodig is. We vliegen verder met LAN CHILI en dat is super, meer beenruimte, echte borden en bestek en zelfs lekker eten. In Santiago moeten we een aansluiting hebben naar Cordoba en daar gaat alles vlotjes dankzij de mensen van LAN. Als we in Cordoba aankomen en de Argentijnen helpen mij met de handbagage en koffers dragen, Jos voortduwen enz... dan weten we dat we in het juiste land zitten. Yes, we zijn er.
Buiten aan de luchthaven staat de JUan op ons te wachten en dan gaat het richting Belgrano.

Woensdag 22 september

Elin een dikke proficiat met jullie zoontje CHIL.

We zijn wakker geworden in Belgrano maar het is volop aan het regenen en dat blijft het de hele dag doen. Wij gaan boodschappen doen en pakken onze bagage uit, we moeten ook nog een hoop regelen voor onze auto want dat is een verhaal apart. We hadden afgesproken, hier in Belgrano, met een garage en Juan mocht in maart de auto brengen dus de mens had een half jaar de tijd. De dag voor wij aangekomen zijn is hij er hals over kop aan begonnen en hij heeft de helft niet gedaan, zelfs de Juan werd er nerveus van en dat wil wat zeggen. We hebben de mens betaald voor wat hij gedaan heeft en gaan er geen problemen over maken en morgen gaan we gewoon naar een andere garage. Liefst een zonder katten want den brave mens zijn kat heeft in onze auto geslapen.

Donderdag 23 september

Gelukkige verjaardag Aldo en Linde

Joepie, de zon schijnt en de grijze wolken zijn weg. Om 9 uur zijn we bij de garage en echt waar een dik uur later hebben we een nieuwe mazoutfilter, oliefilter, luchtfilter en is de olie vervangen dus het kan wel in Argentinie.
Juan plaatst ons nieuw zonnepaneel, en repareert het dakraampje terwijl de Jos volop in de weer is met het klein bleiterke en vraag me niet waarom maar hij schijnt dat plezant te vinden. De Jos is op bezoek geweest bij den Argentijnse Toon Dejongh en hij heeft zelfs iemand gevonden die met zink werkt hier, zijne dag kan niet meer stuk. Ik regel terwijl onze verzekering en geniet van het toch nog voorzichtige zonnetje. We wachten nu op den Dietwin en Winde om een grote asado te doen.

BUENOS AIRES

2010-02-14T07:01:00.000-08:00

Dinsdag 09/02

Het is warm vandaag maar toch ruimen en kuisen we heel de dag in de auto, overal in alle hoeken en kanten zit het vol zand en we beginnen met inpakken. ’s Namiddags pakken we efkes een pauze en duiken in het zwembad, het zal een hele tijd duren voor we dat in België kunnen. Vanavond kook ik voor de Juan en Naty, we hebben al zo dikwijls bij hen gegeten en geslapen dus nu is het mijn beurt en het is heel plezant want mijn kookkunsten vallen enorm in de smaak.

Woensdag 10/02

Gelukkige verjaardag moeder

Vanmorgen heb ik eerst met ons moeder gebeld want die is weer een jaartje ouder geworden. We gaan naar de coiffeur, de Jos gaat naar de Juan zijne kapper en ik naar die van Naty en we zijn naderhand alle twee content. We wandelen nog eens door Belgrano en gaan nog maar eens een ijsje eten en dan trekken we terug naar de Juan. Daar is inmiddels een hoop familie van Naty aangekomen en het is er een gezellige drukte en de vader van Naty komt speciaal om afscheid van ons te nemen. We gaan op tijd naar bed want morgenvroeg om half 7 rijden we naar Cordoba.

Donderdag 11/02

We zetten de Juan uit zijn bed en laden onze koffers in zijn auto, wij rijden niet met de Josmobiel naar Cordoba want het is echt niet te doen met al die politiecontroles. In de stad Cordoba moet je bijna elke kilometer stoppen voor controle en omdat onze auto maar voor twee personen is vindt de Juan het verstandiger om gewoon met zijn auto te rijden. Op de luchthaven drinken we samen met de Juan nog een koffie en nemen dan afscheid van hem, we zullen hem missen want het is echt een ongelooflijk goeie en grappige mens. Na een uurtje vliegen zijn we in Buenos Aires en dan gaat het richting Castelar Hotel, we hopen dat het hotel toegankelijk is voor de Jos, ze hebben ons gezegd van wel maar je moet dat altijd afwachten. Het Castelar Hotel is echt een supermooi, sjiek oud hotel en het is toegankelijk, we hebben een grote kamer en de Jos kan zelfs in de badkamer. We wandelen een beetje door Buenos Aires en bewonderen de prachtige, oude gebouwen, hier zie je echt dat Argentinië ooit een rijk land was. ’s Avonds eten we in een grappig restaurantje, je blijft er rondkijken want de muren en de plafond hangen vol met van alles en nog wat.

Vrijdag 12/02

Vandaag willen we wat gaan winkelen in Buenos Aires maar het is echt bloedheet, de thermometer wijst 35° aan en het voelt, hier in de stad, aan als 45°. We lopen wat door het winkelcentrum (met airco) ik vind niet direct iets naar mijn goesting en een uur later ben ik het al beu, het zou ook jammer zijn om in zo een mooie stad je tijd te verdoen met winkelen. We wandelen naar de Plaza de Mayo en gaan de kathedraal bezoeken, daar is het ook koel en het is een stuk interessanter dan het winkelcentrum. ’s Avonds eten we een hapje ergens op een pleintje en daar worden we geconfronteerd met de armoede in Buenos Aires, de kinderen uit de sloppenwijken komen langs de tafels en ze vragen geen geld maar de overschot van je eten. De Jos stopt met eten en hij geeft de helft van zijn pizza aan de kinderen, als we weggaan roepen en wuiven de kinderen hem na, het is echt triest. Voor we naar het hotel gaan willen we nog even een wijntje gaan drinken bij café Tortoni, het bekendste café van Buenos Aires. De mensen staan aan te schuiven om er binnen te kunnen maar het is meer dan de moeite waard ook. Café Tortoni is van 1858 en heeft een rijke geschiedenis, het interieur is schitterend en vroeger werd het vooral bezocht door intellectuelen, politici en artiesten.

Zaterdag 13/02/10

Nog een dagje Buenos Aires, om ons alvast te laten wennen aan de taal hebben ze een hele bus Hollanders in het hotel gedropt (geen commentaar). Wij wandelen vandaag naar de wijk San Telmo, het is een heel stuk wandelen maar het is warm en met de taxi is voor de Jos ook niet gemakkelijk. San Telmo is gezellig, het lijkt op een dorp in een stad, er zijn veel antiekwinkeltjes en kleine cafeetjes. Op de Plaza Dorrego wordt er volop tango gedanst en het is echt prachtig om naar te kijken, de Argentijnen dansen de tango echt met overgave en met heel veel passie. We drinken nog een koffietje bij Plaza Dorrego, een cafeetje met een prachtig, oud interieur en het ruikt er naar tango. We wandelen nog even langs Puerto Madero, we zijn daar eens met Liesbeth en Weking geweest en toen was het zo een beetje, het nieuwe trendy Buenos Aires maar nu is alles daar gesloten en verlaten. Vanavond zoeken we nog eens een gezellig restaurantje op en morgenvroeg gaat het richting luchthaven.

Zondag 14/02

NIEUWMOER HERE WE COME

We zijn op Ezeiza, de internationale luchthaven van Buenos Aires en we zijn vertrekkensklaar. We zijn blij om onze kinderen, familie en vrienden terug te zien maar we verlaten Argentinië toch met een beetje spijt in ons hart. We hebben genoten van onze reis, 11 maanden rondreizen in Zuid Amerika, het was een ongelooflijke ervaring, 11 maanden leven in en met de natuur. We hebben vooral genoten van de indrukwekkende natuur en van de warme, hartelijke Zuid Amerikanen. We zeggen ons zigeunerleven even vaarwel maar niet voor heel lang, in september zijn we terug in Argentinië.

Bedankt, alle mensen die onze blog gevolgd hebben en ons regelmatig een berichtje gestuurd hebben.

Terug naar de grens

2010-02-08T08:04:00.000-08:00

Dinsdag 02/02

We trekken verder noordwaarts, langs de kust. ‘s Middags stoppen we in Cobquecura om een hapje te eten, we staan aan het strand en op een rots in de zee zit het vol zeeleeuwen. Terwijl wij onze boterham opeten bewonderen we de lenige en speelse zeeleeuwen. Als we even Cobquecura binnen rijden voor wat boodschappen is daar een processie aan de gang, het Mariabeeld wordt voortgetrokken door een span ossen, daarna rijden een groep Huasos, Chileense cowboys. We zijn blij dat we even langs het dorpje gereden zijn want het is een kleurrijk schouwspel. In Curanipe vinden we een kleine, propere camping aan de zee en daar stoppen we voor vandaag. Omdat er weer een kleine lek is aan de watertank wil de Jos het repareren voor het erger wordt. We leggen een zeil onder de auto, halen het klein bleiterke erbij en de Jos sukkelt onder de auto. Hier is het verschil tussen Chilenen en Argentijnen echt weer overduidelijk. Als de tank klaar is moet de Jos terug van onder de auto in zijn stoel en in Argentinië zou bijna heel de camping al lang mee onder de auto zitten om te helpen maar hier draaien ze hun hoofd weg en laten je gewoon sukkelen, dus ik sleur met veel moeite de Jos terug in zijn stoel met een valse blik op de dikke Chilenen die in hun stoel liggen. Het is typisch als de Chilenen een beetje geld hebben worden ze onuitstaanbaar en doen vreselijk uit de hoogte. De Chilenen die niks hebben en soms zelfs een beetje marginaal zijn, zijn enorm vriendelijk en behulpzaam, het standenverschil in Chili is enorm groot, zoals in alle Zuid Amerikaanse landen.

Woensdag 03/02

We gaan vandaag nog een stukje verder langs de kust rijden maar dan gaan we naar het binnenland want de avonden aan de kust zijn koud en de Jos heeft daar problemen mee. Onderweg stoppen we nog eventjes bij een kleine vissershaven, de kleurige bootjes zijn juist binnen gekomen met de vangst en ze hebben exemplaren bij waar ons vader heel jaloers op zou zijn. In Constitution gaan we nog even naar het strand kijken, er zijn daar echt prachtige rotsen aan de zee en sommige zitten vol pelikanen. Vanaf Constitucion rijden we het binnenland in en het is direct een stuk warmer, de Pacific is prachtig maar koud en diep met superhoge golven, om daarin te zwemmen moet je een beetje een ijsbeer zijn. Een stukje verder in het binnenland zien we een rivier met een soort kampplaats, het is geen echte camping maar er staan verschillende tentjes dus we zetten er ons bij. Hier is het zalig warm en de Jos voelt zich direct een stuk beter.

Donderdag 04/02

We rijden verder naar het Noorden omdat we stilaan terug naar de Argentijnse grens gaan, binnen een paar dagen steken we terug de grens over. We willen ergens een mooi plekje vinden voor de laatste dagen in Chili. Een stukje onder Santiago zien we een wegwijzer naar een meertje en we besluiten er eens te gaan zien. Laguna Aculeo blijkt een prachtig meertje te zijn in de bergen, nu nog zoeken naar een plaats om te overnachten. We vinden een kleine camping, ze is prachtig gelegen direct aan het meer. We staan er nog maar even als we bezoek krijgen van een Chileens koppel, ze brengen ons koffie en een beetje later komen ze druiven en abrikozen brengen, wat een verschil met de mensen gisteren maar het is weer hetzelfde, deze mensen hebben niks maar ze zijn vrolijk en vriendelijk. Omdat het hier gezellig is willen we morgen ook blijven en ’s avonds zitten we tot 2 uur buiten met een paar Chileense koppels.

Vrijdag 05/02

We worden wakker met zicht op de laguna en de zon schijnt al volop. Het water van de laguna is zalig om te zwemmen en helemaal niet koud hoewel het toch diep is. De Jos wil eigenlijk ook graag eens zwemmen en hier is het mogelijk met een beetje hulp. Onze Chileense vrienden trekken met de Jos tot aan de oever, ze helpen hem van een trap tot bij het water en dan is het gewoon een kwestie van hem een duwtje te geven, recht het meer in. De Jos geniet echt van het water en blijft een dik half uur rondzwemmen maar de Chilenen zijn er toch niet echt gerust in en volgen hem heel de tijd met een grote luchtmatras. ’s Avonds komt er een hoop familie van onze vrienden aan, binnen een half uurtje staan er 5 tenten meer en zelfs de grootouders slapen in een tentje, ze zijn 91 en 83 jaar oud maar nog fit genoeg om te kamperen. We worden aan iedereen voorgesteld en het is een rommelige, gezellige bende maar we kruipen toch iets vroeger in ons bed dan gisteren want morgen begint echt onze terugreis.

Zaterdag 06/02

Het terugreizen is begonnen, we willen vandaag vlakvoor de Argentijnse grens slapen en morgen heel vroeg de grens oversteken, hopelijk valt het allemaal mee aan de grens. We zijn vroeg opgestaan maar als we buiten komen is de grootvader van 91 jaar al aan het vissen, echt een supermens is dat. We nemen afscheid van de Chileense familie, echt op zijn Zuid Amerikaans met veel emotie en tranen en vertrekken richting grens. Tegen een uur of vijf vinden we een mooi plekje op 6 km voor de grens, we zitten op 2990 m hoogte en het is frisjes maar de bergen zijn prachtig. Als we zitten te eten met zicht op de bergen zijn we het er over eens dat we dit toch wel gaan missen, de prachtige natuur en ons vrije leventje.

Zondag 07/02

We hebben niet echt goed geslapen waarschijnlijk omdat we niet meer gewoon zijn aan de hoogte maar om 8 uur vertrekken we toch richting grens. 20 km voor de grens komen we bij de 1ste controlepost en daar krijgen we een stempel, 5 km verder is er weer een controlepost en daar wordt er weer een stempel bij gezet. Uiteindelijk komen we 15 km verder bij de echte grens en daar moeten we eerst naar de Chileense immigratie en naar de Chileense douane en daarna hetzelfde aan de Argentijnse kant. We zijn over de grens en we zijn een hoop stempels rijker. 7 Februari staat er op onze papieren dus 7 oktober 2010 moeten we terug met onze auto over de grens en daar zijn ze heel, heel streng op. We zijn terug op weg naar de Juan, het is niet echt druk op de weg maar er zijn veel wegenwerken tussen de grens en Mendoza en dat wil zeggen, veel wachten en slechte weg. Van Mendoza rijden we door de provincie San Luis, een ongelooflijk saaie provincie maar het is de korste weg en de wegen van San Luis zijn de beste van heel Argentinië. Het is bijna 8 uur ’s avonds als we in Rio Cuarto zijn en de Jos zijn pijp is uit, we besluiten hier op een camping te blijven overnachten en morgen verder naar de Juan te rijden. Villa General Belgrano is maar een dikke 120 km meer maar het is goed geweest voor vandaag. Op de camping is het druk en de geur van gebakken vlees komt ons al van ver tegemoet, we zijn echt terug in Argentinië.

Maandag 08/02

Feliz cumpleaños Thiago

We zijn terug in Villa General Belgrano, voor ons is het al een klein beetje thuiskomen. We gaan langs de Juan zijn bike shop om onze koffers op te halen en dan zullen we er eens aan beginnen. Vandaag gaan we in Belgrano nog een coiffeur proberen te vinden want het is weer dringend nodig en daarna gaan we beginnen aan de grote kuis. We zijn nu nog twee dagen in Belgrano maar we hebben hier nog van alles te doen en te regelen en donderdagmorgen zitten we al op het vliegtuig richting Buenos Aires.

Terug naar de kust

2010-02-02T08:18:00.000-08:00

Donderdag 28/01

Toen we vanmorgen naar een waterval in de buurt gingen zien stond er een jong Chileens koppeltje langs de weg te liften, we hebben al hun pakken en zakken in de auto geladen en 20 km verder in Yungay hebben we ze afgezet. We zijn in Yungay wat gaan winkelen en eens op internet geweest en daarna wilden we naar het Nationaal Park Laguna del Laja rijden. We waren juist buiten Yungay en wie stond daar, onze lifters, ze wilden ook naar de Laguna dus we hebben ze maar weer meegenomen. De Laguna de Laja is echt een prachtig natuurgebied, in 2005 is er een vulkaanuitbarsting geweest en alles zit er onder een dikke laag lava. Heel het lavaveld is bezaaid met graven van Chileense soldaten , er is hier een afdeling van het Chileense leger en die mannen konden niet meer gaan lopen toen de vulkaan uitbarstte. We zijn tot vlakbij de Argentijnse grens gereden en hebben eens van verre gewuifd naar mijn lievelingsplaatsje, Chos Malal, dat aan de overkant ligt. Onze lifters, die heel de dag bij ons geweest zijn, gaan terug naar de stad liften en wij willen in het Nationaal Park slapen, er is een camping en die vragen schandalige prijzen maar wij hebben een schitterend plekje gevonden juist buiten het park.

Vrijdag 29/01

Vanaf de Laguna de Laja rijden we richting kust, we willen naar Conception, aan de Pacific, en daarna willen we stilaan terug naar het Noorden rijden. Onderweg stoppen we nog even bij een waterval, er zijn hier echt mooie watervallen in de buurt maar we blijven er maar even want overal staan ze met folders van veel te dure campings te zwaaien en wij zijn niet zot. Een stukje verder zien we een mooi plekje bij een rivier, er staan een hoop tenten en wij gaan erbij staan. Het is geen camping, het lijkt meer op een zigeunerkamp want het is ongelooflijk wat de Chilenen meesleuren als ze gaan kamperen. Naast ons zit een familie en ze hebben hun stoelen en tafels, compleet met kanten tafelkleedje, van thuis mee en zelfs een sjottersspelleke, niet zo maar een plastieken ding maar echt zo een zwaar houten ding zoals er bij ons in de cafés staan. De vrouwen hebben allemaal hun schort bij en staan heel de dag te koken op een houtvuur en de mannen rijden af en toe om een vracht hout. Het is prachtig om alles van op een afstandje te bekijken en al hebben ze hier totaal geen luxe, ze zijn allemaal even vrolijk.

Zaterdag 30/01

We rijden vandaag terug naar de kust en willen eens in Lota gaan kijken. Lota is een oude mijnwerkersnederzetting en was vroeger een welvarend stadje maar toen de mijnen sloten is de verloedering begonnen, praktisch heel het stadje zat in één klap zonder werk. De eigenaar van de mijn woonde ook in Lota en je kan het park, dat bij zijn huis hoorde, bezoeken. De weelde hier in het park staat in fel contrast met de oude mijnwerkershuizen en met de rest van het dorp, de armoede straalt er echt vanaf. Een paar kilometer voorbij Lota vinden we een camping, ze ligt vlakbij het strand maar ziet er wel redelijk marginaal uit. Ook hier zitten de Chilenen weer te kamperen met heel hun hebben en houden van thuis en het is niet bepaald de betere klasse die hier kampeert. Overal op de camping klinkt muziek en overal zijn de mensen voor hun tenten aan het dansen, wij krijgen bezoek van een hoop kinderen die nog nooit in een mobilhome geweest zijn, we laten ze in de auto en als ze de CD speler ontdekt hebben is het feest compleet. Het is reuze gezellig hier, waarschijnlijk veel gezelliger dan in een sjiek 5 sterren hotel en hier zijn de Chilenen echt vrolijk en vriendelijk, ze hebben humitas voor ons gemaakt het is een soort maïspuree met ajuin opgerold in maïsbladeren en het smaakt lekker.

Zondag 31/01

Feliz cumpleanos Naty y Mica.

Gelukkige Verjaardag Ronan, 1 jaar. Het is alweer 1 jaar geleden dat ik helemaal de kluts kwijt was toen je daar plots in de wieg lag.

We rijden vandaag een stukje boven Conception, er zijn daar schijnbaar mooie, kleine baaien maar eerst kopen we onderweg fruit, er staan hier overal fruitstalletjes langs de weg met abrikozen,nectarines,meloen, advocado’s, aardbeien en frambozen. Chili is dan ook de grootste fruitexporteur ter wereld. Een stuk boven Conception zijn inderdaad prachtige zandstrandjes maar het is niet altijd even gemakkelijk om erbij te geraken, de weg loopt een heel stuk boven de zee. We vinden toch een toegang tot een kleine baai, er woont een boer en je moet over zijn land om er te geraken maar dat is geen probleem, we mogen er zelfs overnachten. Het is een fantastisch plekje, we staan bijna op het strand en de kleine baai ligt verscholen tussen de rotsen en dennenbomen, echt een klein paradijsje. We willen hier morgen ook nog blijven want zo een mooi plekje vindt je niet gemakkelijk.

Maandag 01/02

We hebben fantastisch geslapen hier aan het strand. Ik maak een groot houtvuur aan om water te koken voor de was, afwas en voor het eten. Terwijl de Jos nog wat aan de auto prutst sjouw ik weg en weer naar mijn houtvuur met potten water. Het is helemaal geen vervelend karwei, in de zon en met het geluid van de Stille Oceaan op de achtergrond. De rest van de dag zitten we te genieten van de zon en van de zee, we krijgen nog bezoek van een Chileen die vlakbij, op het strand, woont. We verstaan geen woord van de mens maar knikken en lachen op de juiste moment want hij blijft maar doorbabbelen. Om een uur of 10 is mijn hout op en gaan we slapen.

Centraal Chili

2010-01-28T06:17:00.000-08:00

Zaterdag 23/01

Gisterenavond beter gezegd gisterennacht kregen we buren op de camping, de enige, echte Familie Flodder. Ze kwamen met veel lawaai aan en Ma Flodder pikte direct ons tafeltje, toen ze ook nog de Jos zijn stoel wilden pakken ben ik buiten gegaan en ben alles terug gaan halen en ik heb heel beleefd en koeltjes gezegd dat ze overal hun handen af moesten houden en dat werkte. ‘s Morgens om 10 uur zaten de Flodders al aan het bier en iets later dronken ze wijn uit de fles. Wij zijn een wandeling naar het dorp gaan maken en we wilden onze was ophalen, de vrouw van de lavanderia had me een kaartje gegeven met de openingsuren maar alles was potdicht. Toen we op de camping aankwamen hadden de Flodders hun roes uitgeslapen en zijn vertrokken, wij vonden dat helemaal niet erg. Het is inmiddels stampdruk op de camping maar alhoewel dat de Chilenen vriendelijk goeiedag zeggen komen ze geen praatje maken, ze blijven afstandelijk en koel.

Zondag 24/01

We willen vandaag vertrekken want we zijn de zee alweer beu, de baas van de camping belt de lavanderia op en ze beloven dat ze de was zullen brengen. Terwijl we staan te wachten krijgen we het gezelschap van een jonge Chileen, hij heeft heel de nacht, met zijn vrienden, op het strand rum zitten drinken en is nog ladderzat, hij spreekt Engels veel kan je er niet van voortvertellen maar het is wel een keigrappige jongen, we hebben al 10 keer gezegd dat we van Europa komen en hij blijft zeggen : So, you’re from Canada, nice country. Na twee uur belt de baas van de camping nog eens naar de lavanderia en dan zeggen ze dat we de was mogen komen ophalen, wij vertrekken en zeggen tegen de jonge Chileen dat hij beter nog een paar uur in zijn bed kruipt. We rijden naar Lago Vichuquen maar als je ooit in Chili komt probeer dan niet naar dat meertje te rijden. Overal staan wegwijzers maar de ene wijst naar rechts en de andere naar links, uiteindelijk vinden we het meertje maar je kan er niet bij geraken, het dorpje Vichuquen is een aangename verrassing, het is een oude Spaanse nederzetting en de lemen huisjes zijn nog helemaal intact. We hebben duidelijk onze dag niet vandaag want we vinden nergens een plekje om te staan of om te overnachten, het is inmiddels 9 uur en donker en de weg is echt slecht. Vlakbij het Nationaal Park Radal Siete Tazas zijn een paar campings en de eerste, beste die we zien rijden we op.

Maandag 25/01

Bij daglicht ziet er de camping heel goed uit, ze is gelegen aan de Rio Claro en het is de mooiste rivier, om te zwemen, die we al gezien hebben. De rivier heeft een blauwgroene kleur en is een paar meter diep, je voelt je echt in het paradijs als je tussen die rotsen zwemt. Wij gaan vandaag het park Radal 7 Tazas bezoeken, er zijn een paar prachtige watervallen en er is een loopbrug aangelegd naar de watervallen zodat de Jos er ook van kan genieten. Buiten de watervallen is er in het park niet veel te zien dus ’s namiddags zijn we terug op de camping, het zo warm dat ik er geen probleem mee heb om in de koude rivier te duiken. Het weer is zalig hier, warm overdag en rond een uur of 10 begint het af te koelen, perfect om goed te slapen.

Dinsdag 26/01

Dankzij de mensen van de camping hebben we een binnenweg gevonden naar San Clemente, het is wel een hobbelige aardeweg maar hij is drie keer korter dan de pekweg en onze auto zit toch al vol zand. In San Clemente rijden we naar het Lago Colbun, een azuurblauw meer waar je weer bijna nergens bij kunt komen. We vinden toch een camping bij het meer, een heel goor campingske en ze vragen veel te veel maar als we door willen rijden zakt de prijs spectaculair. We zitten weer tot een uur of 12 buiten en dan is het nog warm.

Woensdag 27/01

We willen vandaag naar het Reserva Altos de Licay rijden maar als we daar aankomen mag je er niet met de auto in, de wandelpaden zijn voor de Jos onbegaanbaar dus maken we rechtsomkeer en rijden een stuk zuidelijker. Chili is wel een mooi land maar……………, het is kleiner, dichter bevolkt, er is meer industrie en zelfs al hebben we al enkele vriendelijke Chilenen ontmoet missen we toch de adembenemende, uitgestrekte en weidse landschappen van Argentinië (en natuurlijk het lekker vlees). We doen echt ons best om de positieve kanten van Chili te zien maar het zal nooit ons land worden, we zijn Argentijnen. In het plaatsje Yungay vinden we een camping bij een rivier, het is een prachtige rivier om te zwemmen dus we zijn weer content.

Uspallata (Oespazjatta) en op weg naar Chili

2010-01-22T10:59:00.000-08:00

Zaterdag 16/O1

Toen we vanmorgen door wilden rijden in San Rafaël zagen we dat onze rechtse voorband redelijk plat stond dus we zijn eerst op zoek gegaan naar een gomeria. Vlakbij de camping zit gomeria “Polacka” en daar zijn we even gaan aankloppen. De man van de gomeria wilde er direct aan beginnen en zijn vrouw zette zich bij ons om eens goed te buurten. Er was een heel klein gaatje in onze band en het was direct in orde maar we zijn daar nog even blijven hangen. De grootouders van de mensen kwamen van Polen en dat kon je nog heel goed aan hun zien. Na Spanjaarden en Italianen zijn Polen en Russen de grootste bevolkingsgroep in Argentinië, in het Noorden, in Missiones, wonen er ongelooflijk veel Polen en Russen, alle bedrijven daar zijn Pools of Russisch. Voor 3 € is onze band hersteld en de andere banden opgepompt en ze zeggen dat we altijd welkom zijn bij hen. We rijden richting Chileense grens, binnen een paar dagen gaan we naar Chili, niet omdat we daar zo graag naartoe gaan maar voor onze papieren in orde te houden. In Uspallata, 100 km voor de grens, zetten we ons op een kleine camping vlakbij het dorp.

Zondag 17/01

Een supergelukkige verjaardag Fridi

Het is gezellig hier in Uspallata en we hebben vandaag een mail gekregen van Niels en Elina, een koppel van Berchem. We hebben hen leren kennen in Puerto Madryn en nadien zijn we hen nog eens tegengekomen in Esquel en het klikte heel goed, we hebben samen al heel wat plezante uurtjes doorgebracht. Niels en Elina zitten in Chili maar hun auto staat hier in Uspallata en ze komen morgen met de bus hier aan. Wij wilden eigenlijk morgen doorrijden maar dat gaat niet door, in de plaats daarvan ga ik naar de beenhouwer om vlees voor de asado en om een paar flessen wijn, we hebben alles in huis, Niels en Elina kunnen komen. De rest van de dag brengen we door op de camping, het is druk hier en de belangstelling voor de Josmobiel is groot en als de Jos zijne bike uit de auto haalt worden de Argentijnen helemaal zot.

Maandag 18/01

Het is zalig weer hier in Uspallata, de Jos gaat nog wat biken en ik wandel een beetje door het dorpje. ’s Avonds komen Niels en Elina aan op de camping en het is echt een prettig weerzien, we zetten ons bij mekaar en beginnen direct te babbelen alsof we mekaar gisteren nog gezien hebben. Omdat het al redelijk laat is besluiten we morgen onze asado te doen, dus wij blijven nog een dagje langer in Argentinië, Chili loopt niet weg.

Dinsdag 19/01

Gelukkige Verjaardag Caroline.

We zitten nog altijd in Uspallata, Niels en Elina gaan ook wat winkelen voor de asado en ik regel een hotel voor in Buenos Aires, het is een heel gezoek om een aangepast hotel te vinden maar uiteindelijk is het toch gelukt, 11 februari zijn we in Buenos Aires en 14 februari gaan we het vliegtuig op, richting België. De asado is geslaagd, het Argentijns vlees is superlekker en het gezelschap is goed, morgen gaan we naar Chili en Niels en Elina rijden naar Mendoza, de andere kant uit maar ik ben er zeker van dat we mekaar nog terug gaan zien, hier of in België.

Woensdag 20/01

Vandaag gaat het richting Chili, we zijn gewaarschuwd dat het geen simpele grenspost is maar het is niet de eerste keer dus het zal wel lukken. Voor we Chili binnen gaan rijden we eerst nog even langs de Aconcagua, de hoogste berg van Argentinië. De Aconcagua is 6959 m hoog en het is echt een machtige bergtop. Een paar kilometer voor de grens begint de file al, er staan honderden vrachtwagens te wachten. We moeten eerst bij de Argentijnse immigratiedienst en douane zijn en daarna bij de Chileense en dan krijgen aan de Chileense kant nog eens een hele strenge voedselcontrole. Bij de Argentijnen verloopt het vlotjes maar bij de Chilenen begint de miserie, bij de Chileense immigratie zijn ze één of andere stempel vergeten te zetten en als ik aan de laatste controle kom doen ze precies of ik ben illegaal het land binnen gekomen. Ik wordt van links naar rechts gestuurd en na een half uur discussiëren zien ze dat het hun eigen fout is en beginnen ze zich uitgebreid te verontschuldigen. Stomme Chilenos, maar we zijn het land binnen. Het landschap is fenomenaal maar er zijn overal wegenwerken en zo komen we geen meter vooruit. Omdat je in Chili niets van eten binnen mag brengen gaan we eerst naar een supermarkt en dat is een meevaller, ze hebben dan wel slecht vlees maar het aanbod in de supermarkten, vooral groenten en fruit, zijn beter dan in Argentinië. Het is al 8 uur voor we een camping vinden maar het is een proper campingske met veel bomen en een groot zwembad en dat voor 4 €.

Donderdag 21/01

Vanmorgen rijden we een stukje naar het Zuiden maar onze kaart van Chili is slecht en onvolledig, zo gauw we in een grotere stad komen gaan we een gedetailleerde kaart kopen. We hebben kaarten van Borch en het zijn sterke, geplastificeerde kaarten maar ze kloppen van geen kanten, vooral die van Bolivia en Chili zijn echt slecht en in Argentinië gebruiken we altijd de Atlas de la Rutas, die hebben we ter plaatse gekocht. Tegen de avond vinden we weer een campingske met een groot,proper zwembad. De Chilenen op de camping zeggen van ver goeiedag maar blijven afstandelijk, de kinderen daarentegen zijn gefascineerd door onze lift en komen steeds dichterbij tot ze met zijn allen op de lift zitten. Morgen willen we naar de Pacific rijden en een paar dagen op het strand doorbrengen. In Chili ben je zo van de ene kant aan de andere, het is een lang en smal land, het gaat op een paar honderd kilometer van ruim 5000 m tot 0 m. Volgens de Jos kan je in Chili onmogelijk voetballen omdat uwe bal altijd in de zee rolt.

Vrijdag 22/01

We zijn in Pichilemu, aan de Stille Oceaan. De zon schijnt volop maar er is een fris windje en huizenhoge golven. Pichilemu is vooral bekend bij de surfers maar meer dan op hun plankje in het water liggen doen ze eigenlijk niet, het is wel een aangenaam plaatsje, geen typische strandplaats vol appartementen maar een klein stadje met veel houten huisjes vlak aan het strand. We blijven hier twee dagen want ik heb mijne was nog eens afgegeven en dan zien we wel waar we uitkomen.

Dakar Rally 2010

2010-01-15T12:30:00.000-08:00

Zaterdag 09/01

We nemen afscheid van Juan, Naty en Mica en vertrekken uit Belgrano. Voor we de regio verlaten willen we nog even langs de ouders van de Juan. Ze wonen iets buiten Belgrano en hebben een klein maar prachtig museum met oude koetsen en karren, El Museo del Carruaje, “El Tacu”. Er staan echt juweeltjes binnen en ook de oude foto’s zijn super, de vader van Juan restaureert de koetsen met veel liefde en de moeder van Juan heeft bij elke koets of foto een heel verhaal, er hangt zelfs een brief van de enige Argentijnse passagier van de Titanic, hij schreef de brief zes dagen voor de ramp. Als je er moest passeren moet je er even binnen wandelen, je wordt er gegarandeerd heel goed ontvangen. We wuiven nog eens naar Marianne en Pablo en rijden terug een stukje naar het Zuiden. In Rio Cuarto zien we een camping aan de rivier en daar parkeren we de Josmobiel, het is er stikdruk en omdat het zo warm is zit iedereen in de rivier. We zitten tot 1 uur ’s nachts buiten en dan is het fris genoeg om te gaan slapen.

Zondag 10/01

Vandaag willen we in één ruk naar San Rafaël rijden, dwars door de provincie San Luis. Er is weinig te zien in San Luis maar ze hebben wel goeie wegen. We willen terug naar San Rafaël omdat de Dakar Rally daar passeert en de Jos wil het perse nog eens zien, omdat we toch terug naar Chili moeten voor onze papieren is het geen enkel probleem. In San Rafaël gaan we eerst langs het toeristenbureau maar de precieze route weten ze daar nog niet, ze weten wel ongeveer hoe ze rijden en zeggen dat ze binnen een paar dagen meer weten. Vlakbij de stad is een mooie camping met hoge bomen en een zwembad en daar besluiten we te blijven. We zijn nog maar een uurtje op de camping als er een Duitse jeep aangescheurd komt, Hans en Bente zijn ook deze kant uitgekomen voor de Dakar. We hadden niks afgesproken en het is de 5de keer dat we mekaar tegenkomen en dat moet gevierd worden. De voorraad wijn wordt uit de kast gehaald en het is een reuze gezellige avond en late avond geworden.

Maandag 11/01

Rond 9 uur kruipen we uit ons bed en buiten is het al bloedheet, we rijden even naar de stad om boodschappen en Hans gaat naar de Toyota garage om het één en ander te regelen. De thermometer wijst 38° aan, alleen in het zwembad of onder de bomen is het te doen, de mensen van de camping zeggen dat er een serieus onweer aankomt. Tegen een uur of vijf steekt de wind op en begint het in de verte te rommelen. San Rafaël staat bekend om zijn stormen en hagelbuien maar als het begint te onweren schieten ze met kanonnen het onweer uiteen, ze doen dat omdat het niet zou gaan hagelen want dat is slecht voor de wijngaarden. Het regent efkes keihard en ik zit in mijn bikini in de regen maar een uurtje later is het terug droog en warm. We zitten weer veel te laat buiten samen met Hans en Bente maar het is wel gezellig.

Dinsdag 12/01

We willen vandaag door de canyon de Atuel naar El Nihuel rijden, de Dakar passeert in El Nihuel door de duinen en we willen daar nog eens gaan horen waar precies. Hans en Bente hebben nog het één en ander te regelen in de stad en ze komen morgen naar El Nihuel. We zijn al eens in de canyon de Atuel geweest maar het is echt een ongelooflijk stukje natuur, wij komen nu van de andere kant en dat is toch weer heel anders. Op het einde van de canyon, 6 km voor El Niuel, zien we een mooi plekje met bomen en we besluiten hier te blijven voor de nacht.

Woensdag 13/01

Gelukkige Verjaardag Gust met je 1ste verjaardag.

We hebben goed geslapen in de canyon en rijden naar El Nihuil, we gaan eerst langs het toeristenbureau maar die weten helemaal niks van de route van de Dakar Rally, ik stap het politiebureau binnen en de mannen die daar zitten te slapen weten ook niks, ze zeggen wel dat morgenvroeg alles afgesloten wordt. Ik wil nog even op internet gaan kijken maar het internet in El Nihuil is afgesloten dus dat wordt ook niks. We gaan dan maar wat rondrijden, richting duinen en daar is het een drukte van belang, iedereen is aan het zoeken en rijdt van hier naar ginder. Er zijn zoveel verschillende weggetjes naar het duinengebied en de rally volgt niet altijd de wegen dus niemand weet waar ze precies komen. We zien een officiële auto van de Dakar Rally rijden en samen met een hoop Argentijnen zetten we de achtervolging in maar de mannen van de organisatie willen niks zeggen en rijden terug naar het dorp. De Jos probeert alle weggetjes naar de duinen en rijdt de Josmobiel potvast in het losse zand, al goed dat ik redelijk met de schup overweg kan. Tegen de avond rijden we een heuvel op en daar hebben we een redelijk overzicht, we blijven hier vannacht en morgen zien we wel verder.

Donderdag 14/01

Het is vanmorgen nog drukker dan gisteren en de wegen zijn ’s middags nog altijd open, in Cordoba was een immense politiemacht op de been maar hier zie je geen politie. De mensen rijden met auto’s, mobilhomes, motors en quads van hier naar ginder maar niemand weet waar de rally komt. Wij blijven op onze heuvel staan en hebben inmiddels gezelschap gekregen van enkele Argentijnse families. Regelmatig komen er auto’s bij en, ik weet niet waarom, maar ze komen heel de tijd aan ons vragen wat de precieze route is. Het is hier gezellig op de heuvel, de Argentijnen doen een asado en omdat ze zo graag babbelen, hebben we de hele dag gezelschap en volop buurt. We zullen morgen wel zien of we de Rally zien passeren, het kan ons inmiddels niet veel meer schelen want het wordt steeds gezelliger op de heuvel en langs alle kanten zien we stofwolken van de auto’s die aan het zoeken zijn naar de route, het is hier gewoon mistig van al dat stof, als ik om 3uur ’s nachts even wakker wordt, zie ik overal nog lichten van auto’s die een plaats aan het zoeken zijn.

Vrijdag 15/01/10

Dakar Rally vandaag, we zijn al vroeg wakker en als het uur van de start voor motoren gepasseerd is weten we dat we er te ver vandaan staan om iets te zien, we rijden dan maar naar het dorp. Een paar behulpzame Fransmannen van de Dakar organisatie helpen de Jos, door het losse zand, naar de start. We hebben hier een fantastisch plekje, we kunnen alles van heel dichtbij zien en al zien we dan geen spectaculaire race, we zien de auto’s en trucs van heel dichtbij. Als we even bij een Hollands team staan te babbelen, blijven de Argentijnen rond ons staan en als de Hollanders ons een hand geven en goede reis wensen, zetten de Argentijnen de achtervolging op ons in. Ze denken dat we er iets mee te maken hebben omdat de organisatie eerst de Jos naar de start gebracht heeft en omdat we nu bij de mannen van het Hollands team stonden. De Argentijnen zijn gewoon stapelzot van de Dakar, ze springen bijna bij in de auto’s en als er een piloot uit zijn auto komt, vliegen ze er als zot op af, ze willen perse foto’s van hun kinderen met de auto’s en ze halen levensgevaarlijke toeren uit om hun kinderen toch maar op de foto te krijgen. Wij hebben ons in ieder geval goed geamuseerd en als iedereen gestart is rijden we terug naar San Rafaël voor één nacht, we gaan daar nog eens winkelen en op internet kijken.

Gelukkig Nieuwjaar iedereen

2010-01-08T06:26:00.000-08:00

Donderdag 31/12

De laatste dag van 2009, het is ongelooflijk maar we zijn al bijna 10 maanden in Zuid-Amerika , we hebben voor vanavond een tafel besproken bij “La Posta de Arroyo”, het beste restaurant van Villa General Belgrano. Voor we vertrekken bellen we eerst met de familie en onze beste vrienden om ze alvast een gelukkig Nieuwjaar te wensen, het doet goed om iedereen nog eens te horen. La Posta de Arroyo bleek voor ons niet echt de juiste keuze, het is een toprestaurant, lekker eten en een goeie bediening maar alle dikke nekken van Buenos Aires hadden zich daar verzameld. Dat wil eigenlijk zeggen de mannen : veel te dik, met een grote zonnebril, de vrouwen : trendy ouwe wijven, zorgvuldig gebotoxed en de dochters : rokske, schoentjes, oorbellen enz… alles assorti en heel de avond met hun gsm bezig. Het eten was echt super en het was heel plezant om alles van op een afstand te bekijken maar Oudjaar is hier wel heel anders dan bij ons want om 1 uur was het daar afgelopen en moest iedereen buiten, we zijn dan maar op tijd gaan slapen.

Vrijdag 01/01

Gelukkig Nieuwjaar!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

We wensen iedereen, voor 2010, een jaar vol liefde, geluk en een goede gezondheid, meer heeft een mens echt niet nodig.

Vandaag hangen we een beetje rond bij de Juan zijn huis, het is lekker warm en ik neem een duik in het zwembad. Morgen komt de Rally Dakar hier 10 km vandaan in St. Rosa de Calamuchita en we willen alvast naar daar rijden om een goeie plek te hebben, zodat de Jos zeker ook iets kan zien. Als we in St. Rosa aankomen ziet het daar zwart van de politie en ze hebben alle wegen afgesloten, we mogen met de Josmobiel nergens staan. Ik ben daar wat gaan rondwandelen en een beetje later had ik een boer gevonden die vlak bij het parcours woont, hij verhuurt zijn wei als parking en hij heeft ook plaats voor tenten, als hij ziet dat de Jos in een rolstoel zit moeten we niet op de wei staan maar krijgen we een mooi plekje bij zijn boerderij, lekker onder de bomen. Als we ’s avonds over het parcours wandelen is ineens de weg niet meer afgesloten, de politie had blijkbaar een verkeerde weg afgesloten, echt een klucht die Argentijnse politie.

Zaterdag 02/01

We staan vroeg op want we willen een goei plekje voor de Dakar, we zitten maar 5 minuten wandelen van het parcours en we vinden een plaats iets boven de weg zodat er niemand voor de Jos kan komen staan. Het is echt één groot feest die rally, overal zijn er asado’s en keiharde muziek, de Argentijnen zijn helemaal zot van autosport. De Fridi heeft ons inmiddels ook gevonden en we komen Sammy, Sarah en Aaron tegen, Belgen die in Belgrano wonen. Eén of andere journalist heeft gehoord dat we buitenlanders zijn en komt ons interviewen, hij stelt ons wat vragen en hij schrijft in zijn boekje : de familie Balemans op reis met zijn zessen en we laten hem maar doen en we staan allemaal met een grote smile op de foto. Het was een heel gezellige dag, we hebben genoten van de Dakar en van het babbelen met Sammy, Sarah en de kleine Aaron. We wilden eigenlijk nog een nachtje bij de boer blijven maar tegen de avond is het rustig op de baan dus we rijden terug naar Belgrano.

Zondag 03/01

We doen vandaag wat boodschappen en de was maar voor de rest blijven we op ons gemakske bij de Juan, die Dakar Rally was voor de Jos toch vermoeiend dus vandaag is het vooral platte rust. Tegen de avond rijden we naar Belgrano want er is een groot vuurwerk om 2010 goed in te zetten. Er is een berg volk, overal vlees te koop en keiharde muziek, dat hoort er hier gewoon bij. Rond 10 uur begint het hier te knallen en het vuurwerk duurt minstens een half uur. Na het vuurwerk begint iedereen te applaudisseren en luid te toeteren met hun auto’s, Argentijnen zijn echt heel luidruchtig maar wel gezellig alleen spijtig dat het zo’n vetzakken zijn, als het vuurwerk gedaan is liggen er minstens 200 lege plastieken flessen langs de kant en al staat de vuilbak vlakbij, ze gooien het gewoon op straat.

Maandag 04/01

Vandaag rijden we naar Cordoba, we zijn er al zo dikwijls in de buurt geweest maar we zijn nog nooit echt in de stad geweest en ze zeggen dat het een mooie stad is. We moeten eerst nog een kabel van de lift vervangen en dan vertrekken we. In Cordoba is er een camping, ongeveer 4 km van de stad, het is een camping met security en dat is nodig want Cordoba is niet bepaald de veiligste stad van Argentinië. Als we op de camping aankomen vraagt de campingbaas van waar in België we precies komen want hij is in 1983 in België geweest om te dansen op een folkloristisch festival en als we vragen waar, zegt hij : in Essen, wat is de wereld toch klein.

Dinsdag O5/01

Om 10 uur is onze taxi op de camping en we stappen nog maar eens in het geel-zwarte gevaar, het is echt bangelijk in Argentinië met een taxi rijden, ik doe gewoon mijn ogen dicht en hoop dat we heel aankomen. We zijn veilig in Cordoba centrum, we wandelen wat rond en bezoeken de kathedraal maar het is bloedheet in Cordoba, de thermometer wijst 36°, in de schaduw, aan. Je kan echt niet langer dan 5 minuten in de zon en vooral de Jos heeft er last van, we gaan dan maar naar een grote Shopping Mall, daar hebben ze airco. In het Shopping Center is het zalig, we gaan er iets drinken en eten er een hapje maar als we buiten komen is het precies of we krijgen een klop van de hamer, echt ongezond warm. We hebben Cordoba gezien en pakken een taxi terug naar de camping waar we, bijna in onze blote, tot ’s nachts buiten liggen. Cordoba is een mooie stad maar de mensen zijn er niet echt vriendelijk, nog minder dan in Buenos Aires maar misschien zijn steden en shopping centers wel echt niets voor ons.

Woensdag 06/01

Gelukkige Verjaardag Sam!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
We pakken er ene (of meer) als we terug zijn.

Vanmorgen zijn we al om 9 uur bij Gibert Cars, de mobilhomebouwer. Ze gaan vandaag het raampje boven onze douche vervangen en ook een dakluik maken, als je zo lang onderweg bent moet je af en toe iets laten vervangen of veranderen. De Jos dacht dat het maximum een uurtje of twee zou duren maar hij was blijkbaar vergeten dat we hier in Argentinië zijn. De baas van Gibert Motorhomes is een Spanjaard en hij zit continu achter zijn volk, de Jos denkt dat hij af en toe aan de zuurstof moet om dat te overleven. Om 9 uur zijn ze aan onze ramen begonnen en ze hebben er tot 4 uur continu aan doorgewerkt (alléé gewerkt), volgens de Jos legt de Weking op die tijd minstens 4 veluxen in een dak en hij denkt dat als die erbij geweest was, hij die Argentijn van het dak gestampt had. We nemen uitgebreid afscheid van de mensen van Gibert Motorhomes want het zijn echt superlieve mensen en vertrekken met twee nieuwe ramen, hopelijk houden de ramen het want er staat “Made in China” op. Je kan echt alles kopen in Argentinië maar meestal is het brol want kwaliteit kennen ze hier echt niet. Wij rijden tot Embalse en daar zetten we ons op een camping bij het meer, het weer is zalig en het is er gezellig druk.

Donderdag 07/01

Vandaag komen we terug aan in Villa General Belgrano en we stoppen even bij de Juan zijn bike-shop, we wilden even stoppen maar Marianne, de moeder van de Juan, was er en dat is altijd plezant en voor mij een reden om te blijven babbelen. ’s Middags rijden we tot Atos Pampa en daar zien we een camping aan de rivier, we besluiten hier te blijven tot morgen. Het is een schitterend plekje en de rivier is er diep genoeg om serieus te zwemmen.

Vrijdag 08/01

Vandaag blijven we nog een dagje in Belgrano, de Jos moet nog het een en ander doen aan de Josmobiel en daar hebben we alles bij de hand. Eerst rijden we langs de bike-shop met facturas con dulche de leche, voor de Juan en de Mati en dan trek ik het dorp in. We zijn echt alles al aan het regelen voor onze terugreis, we gaan nog wel terug naar Chili maar als we hier terugkomen in februari willen we alles geregeld hebben. Ik loop nog even binnen bij onze verzekeringsagent en laat alles in orde maken voor volgend jaar. Vanmiddag gaan we nog even langs bij Karin van de Gustav en dan hebben we iedereen, die we hier kennen, gehad.

Villa General Belgrano 2009

2009-12-31T06:55:00.000-08:00

Dinsdag 22/12

's Morgens ga ik eerst een beetje winkelen in Mina Clavero. Ik heb wat zomerkleding nodig en dat is hier echt een pak goedkoper dan in België. Tegen de middag vertrekken we en rijden door de Quebrada del Condorito, een Nationaal park. Hier boven in de bergen is het een stuk koeler maar dat is niet zo erg, we kunnen wel wat afkoeling gebruiken. In het Nationaal Park zelf vinden we geen plaats om te overnachten en omdat we morgen toch in Cordoba moeten zijn, rijden we alvast die kant op. In Carlos Paz vinden we een camping met een groot zwembad, met water, dat is echt een uitzondering hier want meestal is er wel een groot, leeg zwembad.

Woensdag 23/12

Als we Cordoba binnen rijden lijkt het wel of we in Europa komen, politie overal, strenge controles en snelheidscontroles. We hebben in de rest van Argentinië wel eens controle gehad maar dat was meer om te buurten, een sigaretje te roken en eens in de Josmobiel kijken maar hier is het serieus. We rijden tegen 10 uur naar Gibert Cars, de mobilhomebouwer. We hebben het een en ander nodig, het raampje boven onze douche moet vervangen worden en we willen ook een dakluik laten maken. Bij Gibert Cars worden we ontvangen als oude vrienden en we moeten alles over onze reis uit de doeken doen want hij heeft de foto's op onze website wel gevolgd maar hij verstaat natuurlijk niks van de verhalen die erop staan. 6 januari moeten we terug zijn bij Gibert Cars en dan worden de nieuwe ramen geplaatst dus dat is weeral geregeld. Omdat het sneller gegaan is dan verwcht besluiten we maar ineens naar Villa General Belgrano te rijden. Als we daar aankomen is de Juan zijn bike-shop nog gesloten en we gaan dan maar een ijsje eten, we zijn nog maar een uurtje in Belgrano als we de Fridi tegen het lijf lopen, hij had de Josmobiel zien staan en was op zoek naar ons. We waren heel blij om mekaar terug te zien en we hebben direct een terras opgezocht om eens goed bij te babbelen. In Belgrano heeft het de dag voor onze komst keihard geregend, alles zit onder het slijk maar het is gelukkig terug droog. Tegen de avond zijn we naar de Juan zijn nieuwe huis gerden, de Josmobiel een plekje gegeven en tot een stuk in de nacht blijven kletsen.

Donderdag 24/12

De Juan wil dat we Kerstavond met zijn familie doorbrengen dus ik ga eerst wat cadeautjes kopen voor Mica. Met Kerstavond komt de Kerstman hier voor de kinderen, Sinterklaas kennen ze hier niet. De Fridi heeft ondertussen Sudoku boekjes en een paar leesboeken gebracht zodat ik er weer efkes tegen kan. Tegen de avond komen de ouders van de Juan en zijn zussen eraan en het Kerstfeest kan beginnen. Het verloopt wel anders dan bij ons, we zitten heel de avond buiten op het terras en doen een grote asado, alles verloopt heel chaotisch en rommelig maar het is supergezellig en wij voelen ons echt op ons gemak en echt welkom bij de Juan en zijn familie. Het is natuurlijk een stuk gemakkelijker nu omdat we al een beetje Spaans spreken, ik maak nog een hoop fouten maar daar trekt geen mens zich iets van aan, Argentijnen vinden het fantastisch dat je moeite doet om hun taal te spreken en Engels is hier niet bepaald populair. Na het eten lokken we de kinderen even weg en als ze terug komen ligt alles vol pakjes, vreugde alom. Rond een uur of 1 kunnen we terug bewegen na de overvloedige maaltijd en kruipen in ons bed.

Vrijdag 25/12

Feliz cumpleaños Nico Garcia.

Als we 's morgens naar het dorp rijden komen we de Fridi al tegen, hij was op weg naar ons en we gaan samen in het dorp een koffie drinken en wat mensen kijken. We rijden met de Fridi naar zijn moeder want die verwacht ons met Kerstmis. We blijven heel de namiddag bij Birgid babbelen en daarna rijden we terug naar de Juan, we moeten de overschot van gisteren opeten, er is nog ongeveer 10 kilo worst over. Fede, een vriend van Juan, en zijn zussen komen helpen en een beetje later is er niks meer over, we blijven natuurlijk weer veel te lang hangen op de Juan zijn terras maar het is er zo gezellig dat van vroeg gaan slapen niks in huis komt.

Zaterdag 26/12

Gelukkige Verjaardag Annemie

We zijn op tijd uit ons bed want we moeten bij Birgid gaan ontbijten, na een uitgebreid ontbijt bij Birgid rijden we naar het Lago Los Molinos, we weten daar een heel mooie camping en daar willen we een paar dagen blijven. Het campingske ligt aan het meer en we kunnen de Josmobiel vlakbij het meer parkeren. 's Middags wordt de lucht pikzwart en iedereen is bang dat het weer zal gaan stortregenen, het blijft gelukkig bij een paar druppels en wat wind. Het is niks koud hier maar wel dikwijls bewolkt en het regent regelmatig maar December is hier de regenmaand. Het lijkt nu een beetje op een warme, Belgische zomer.

Zondag 27/12

Vanmorgen was het weer zwaar bewolkt en winderig, het wordt drukker en drukker op de camping, er komen hier 's zondags veel mensen een asado doen en ook vissen. 's Middags klaart de lucht helemaal op en ineens is het warm genoeg om een duik in het meer te nemen. Het is een drukte op het meer, jet-ski's, waterskiërs, vissers en een soort boten die je alleen hier ziet, het lijken wel varende containers. We vervelen ons in ieder geval niet met al die mensen om ons heen, er is altijd wel iets te zien. Morgen rijden we terug naar Belgrano om het een en ander te regelen voor de Josmobiel.

Maandag 28/12

We zijn weer aangekomen ten huize Rapisarda, ik heb een sleutel van de Juan zijn huis en zet direct de wasmachine in gang. De Jos voelt zich niet goed en hij kruipt in zijn bed maar een paar uur later heeft hij flinke koorts, we zijn er bijna zeker van dat hij een blaasontsteking heeft en halen onze voorraad antibiotica boven. Terwijl de Jos slaapt zwem ik hier wat rondjes in het zwembad en zit wat op het terras te niksen. Omdat Naty naar Buenos Aires is met haar vader, kook ik vandaag voor de Juan, hij is nu twee dagen alleen thuis en heeft alleen nog maar thee gemaakt. Ik dacht dat ik veel te veel eten had maar de Juan was duidelijk uitgehongerd, de Jos heeft er minder smaak van en hij voelt zich echt niet goed maar hopelijk gaat het morgen beter.

Dindsdag 29/12

Gelukkige verjaardag Sarah

De Jos heeft goed geslapen en voelt zich een stuk beter, de antibiotica werkt duidelijk heel goed. We blijven vandaag op ons gemakske bij de Juan. 's Middags komt de Fridi langs en hij blijft heel de dag bij ons hangen. De Juan belt om te zeggen dat ik niet moet koken want er is vanavond weer een asado bij hem thuis, zijn vrienden van de fietsclub komen eten. Tegen 10 uur komen de fietsers eraan en ik maak gauw een paar salades, veel moet dat niet zijn want ze eten hier toch voornamelijk vlees. De Jos voelt zich goed genoeg om een berg vlees te verslinden, hij wil op tijd gaan slapen maar het is te gezellig op de Juan zijn terras.

Woensdag 30/12

Juan vertrekt vandaag naar Buenos Aires voor de eindejaarsfeesten en daarna gaat hij een paar dagen met Naty en Mica naar de zee, hij heeft er weinig zin in want hij haat strandliggen. De Jos en de Fridi gaan heel de dag aan de auto werken, de lift loopt op haar laatste benen en we kunnen die echt niet missen. Fridi rijdt naar het dorp om onderdelen en voor de rest van de dag zijn die twee aan het sleutelen en vor zover ik kan horen schijnen ze het heel plezant te vinden. Ik laat mij in het dorp afzetten en als ik boodschappen gedaan heb, kom ik met een taxi terug naar huis, dat is gemakkelijk en het kost niks hier.

Donderdag 31/12

Vandaag oudjaar, geen zingende kindjes hier in Belgrano, het is ook te warm hier om met een volle zingzak rond te zeulen. We gaan vanavond niks speciaal doen gewoon op ons gemakske in een restaurant eten, het zal wel knallen hier vannacht want ze zijn heel de week al aan het oefenen, het knalt hier overal. We zitten hier echt wel goed, de Josmobiel staat naast het huis geparkeerd en ik kan binnen, bij de Juan, koken en douchen. Dikke luxe camping Rapisarda. Mensen geniet van de feesten en tot volgend jaar.

Naar Mina Clavero

2009-12-22T07:11:00.000-08:00

Woensdag 16/12

We rijden eerst naar St. Rafaël om boodschappen, we vinden een supermarkt waar ze alles verkopen dat is altijd gemakkelijk en daarna rijden we richting Mendoza. Het is weer heet vandaag en de weg tussen St. Rafaël en Mendoza is kaarsrecht en saai. Omdat het zo warm is besluiten we nog niet naar Mendoza stad te rijden maar de bergen in te trekken. We bestuderen efkes de kaart en we zien een klein plaatsje, Manzano Historico, vlakbij de Chileense grens en daar gaan we eens kijken. Het is een mooie vallei naar Manzano en in het dorpje vagen we aan een paar mensen of we hier ergens kunnen overnachten, ze sturen ons nog een beetje verder de bergen in, naar de rivier. Aan de rivier zien we een mooi plekje en daar pakken we onze barbecue uit en trekken een fleske wijn open, we zijn tenslotte vlakbij Mendoza, de wijnstreek van Argentinië.

Donderdag 17/12

We hebben supergoed geslapen hier in de bergen en we rijden richting Mendoza, we willen eerst even gaan kijken bij Potterillos, daar is een klein meer en het is 30 km van Mendoza. Potterillos is een grote tegenvaller, het is er bloedheet en langs het meer staat nergens één boom, er staan een hoop buitenverblijven van de mensen van Mendoza , buitenverblijven is een groot woord het is echt een zooitje ongeregeld dus we rijden naar Mendoza stad. Volgens een Duitser, die we tegenkwamen, is er een camping vlakbij de stad en na even zoeken hebben we de camping gevonden. De mensen van de camping zijn supervriendelijk en alles is hier dik in orde, de douches zijn proper, we hebben elektriciteit en als we naar de stad willen, bellen zij een taxi voor ons. Het is wel bloedheet hier, de mensen van Mendoza klagen ook over de warmte en de droogte, het heeft hier al vier maanden gen druppel geregend. Ik zit tot 1 uur ’s nachts buiten in mijn bikini pas dan wordt het een beetje draaglijk om te slapen.

Vrijdag 18/12

We blijven nog een dagje in Mendoza, de mensen van de camping bellen voor ons een taxi en wij stappen in het zwart-gele gevaar (de taxi) richting stad. De taxirit duurt ongeveer een kwartier maar het is heel slecht voor ons hart, de taxichauffeur heeft ambras met een andere auto en hij zet de achtervolging in, midden in het centrum. Hij rijdt tussen twee rijvakken in, vloekt, toetert en ondertussen doet hij een hele uitleg tegen ons maar hij zet ons tenslotte veilig af midden in de stad. Mendoza is één groot winkelcentrum, voor sommige mensen zal dat wel geweldig zijn maar ik heb een hekel aan winkelen dus we zoeken al snel een schaduwrijk terras uit. Tegen de avond rapen we al onze moed bijeen en pakken weer een taxi naar de camping, toen de taxichauffeur zag dat de Jos in een rolstoel zat wilde hij dichter bij de stoep parkeren en hij knalde volop tegen een andere taxi aan. We zijn veilig op de camping en daar is het inmiddels een stuk drukker geworden, het weekend is begonnen en de Argentijnen gaan massaal barbecuen. Het is echt mooi om te zien en te horen, hele families samen aan de Asado, ze applaudisseren als het vlees klaar is en iets later zijn ze met zijn allen aan het zingen, als ik dat hoor en zie mis ik mijn familie echt heel hard. We zitten buiten tot 1 uur ’s nachts en dan wordt het weer iets frisser.

Zaterdag 19/12

We vertrekken uit Mendoza en rijden naar San Luis, we zijn nog nooit in de Provincie San Luis geweest en we willen langs daar naar Cordoba rijden. We doen eerst nog wat boodschappen en rijden dan tussen de wijngaarden door naar San Luis, er zijn hier immens grote wijngaarden, de provincie Mendoza is bijna even groot als heel Frankrijk en het is hier één grote wijngaard. De wijnen van Mendoza zijn trouwens echt lekker, ze kunnen gemakkelijk concurreren met de Franse wijnen en ze zijn een stuk goedkoper. Vlakbij San Luis is er een klein meertje en daar gaan we overnachten, we bellen nog even met het thuisfront want bij ons moeder is het vanavond Kerstfeest, ik heb een beetje last van heimwee want ons moeder is echt een chef-kok en het is altijd een heel gezellig feest maar dat halen we wel in.

Zondag 20/12/09

Liesbethje en Weking, een supergoeie reis gewenst en geniet van je verblijf in de States.

We rijden door de provincie San Luis richting provincie Cordoba, het stuk van San Luis waar wij doorrijden is niet echt spectaculair maar de wegen zijn super. In San Luis ligt het vol autostrades, heel vreemd want er is praktisch geen verkeer, we zijn bijna alleen op de autostrade. We denken dat er in Argentinië ooit een minister van verkeer geweest is die van San Luis kwam, in ieder geval het is weer zo’n typisch voorbeeld van pure geldverspilling en dat zie je hier wel meer : grote rotondes midden in de woestijn, een nieuwe brug naast een brug die nog prima in orde is, een nieuwe weg naast een bestaande enz…… Rond een uur of drie komen we bij Merlo, een mooi plaatsje in de bergen vlakbij de provinciegrens met Cordoba en daar vinden we een camping met een groot zwembad, we blijven hier overnachten en zo rap ik kan duik ik het zwembad in.

Maandag 21/12

We trekken vanuit Merlo de bergen in, we willen naar Mina Clavero vandaag. In Mina Clavero is het ook bloedheet en we geven eerst onze was af en doen wat boodschappen. We kijken links en rechts voor een camping maar ineens komen we aan de rivier en daar zijn mooie plekjes om te staan. We zetten ons bij de rivier en 10 minuten later lig ik al in het water, er staat weinig water in de rivier, het heeft hier al lang niet meer geregend maar er is juist genoeg water om je te verfrissen. De Jos heeft inmiddels een mooi plekje onder een boom gevonden dus ik kan hier lekker in het water blijven liggen. Het blijft heel de dag warm en rond 11 uur ’s avonds begint het af te koelen, het is goed te doen in de Josmobiel.

Door de canyon de Atuel

2009-12-16T09:38:00.000-08:00

Dinsdag 08/12

We zijn terug in Chos Malal op het campingske, de zon schijnt en het aangenaam warm hier. Omdat ze hier op de camping zelfs buiten aan de wasbakken warm water hebben besluit ik de was maar eens te doen en mijn haar te verven want de kapster in Esquel was hier en daar wat vergeten te kleuren. ’s Namiddags wandelen we naar het dorpje en het valt ons op dat echt alles gesloten is, een beetje later weten we waarom. Het is vandaag Fiesta de la Virgen en daar hoort natuurlijk een processie bij. Ze trekken door de straten met een Mariabeeld, overdadig versierd met knalrode en –roze plastieken bloemen ondertussen zingen ze en roepen keihard “Viva Maria”. Achter het Mariabeeld rijdt een pick-up en daarachter op zit een non, met een micro vast, keihard te zingen. De stoet wordt gevolgd door een hoop ruiters te paard en daarachter nog een sliert toeterende auto’s. Wij zitten op ons gemakske aan de kant te kijken en het is echt de moeite om die totale chaos gade te slaan. We trekken terug naar de camping en zitten heel de avond buiten te genieten van het goeie weer.

Woensdag 09/12

We blijven nog een dagje in Chos Malal. Het is hier de tijd dat ze met de dieren terug de bergen in trekken en overal zie en hoor je kuddes, vooral geiten. In deze streek zie je meer geiten dan koeien en het wordt hier ook veel gegeten. Ze trekken met hun dieren dwars door het dorp, over de brug, naar de bergen en zoals alles hier verloopt dat ook redelijk chaotisch, het ligt niet aan de gauchos maar aan de auto’s die niet even kunnen wachten om de dieren te laten passeren. Ze rijden recht in die kudde en dan lopen die geiten van hier naar ginder, de gauchos gaan er met hun zweep achter en terwijl toeteren de auto’s lustig verder. Wij kunnen het van op de camping volgen en het is echt een grappig schouwspel. Inmiddels is het drukker geworden op de camping, er zijn drie oude,afgebrakte autobussen aangekomen met zigeuners, ik denk dat het vier gezinnen zijn, ze hebben Shetland pony’s bij en daar trekken de mannen mee naar het dorp en voor een paar Peso mogen de kinderen er op rijden en de vrouwen verkopen dekens en spreien enz… Als ik aan het douchen ben komen de zigeunerinnen binnen en trekken het gordijn van de douche open om wat met mij te buurten, dan staat ge daar ook niet echt comfortabel maar zij hebben er geen enkel probleem mee en tateren lustig verder, eigenlijk zijn wij inmiddels ook zigeuners geworden en dat leventje bevalt ons wel.

Donderdag 10/12

Vandaag vertrekken we uit Chos Malal maar terugkomen doen we zeker, Chos Malal is één van mijn favoriete plaatsjes in Argentinië. De omgeving is prachtig en in het dorpje lopen geen hordes toeristen uit Buenos Aires rond en er zijn geen souvenirwinkeltjes zoals in Bariloche, Villa La Angostura, Belgrano enz… hier ben je echt in Argentinië. Wij hebben weer een alternatieve route gevonden voor de Ruta 40 maar na een paar uur zijn we blij dat we de asfalt van de 40 onder onze wielen voelen, de weg was mooi maar verschrikkelijk slecht. Omdat het echt warm is vandaag stoppen we rond een uur of drie, een stukje voorbij Barrancas vinden we een plaatsje langs de 40 en morgen gaat het verder Noordwaarts.

Vrijdag 11/12

We hebben goed geslapen hier in de bergen en rijden richting Malargue, het is nog maar 160 km tot Malargue en we nemen de Ruta 40. Als we een half uurtje aan het rijden zijn stopt plotseling de asfaltweg en het wordt ripio maar dan echte ripio, het is het slechtste stuk dat we in weken gereden hebben. Gelukkig is de omgeving prachtig, dat scheelt een stuk dan vergeet je de slechte weg een beetje. In Malargue ga ik even langs de toeristische dienst want ik heb een goeie computer, een printer en een scanner nodig om wat officiële papieren te regelen, de mannen bellen wat rond en een beetje later zit ik achter de computer om alles door te sturen. In Malargue gaan we naar de camping Municipal, dat zijn kleine campings van de gemeente en bijna elk plaatsje heeft er één, ze zijn goedkoop en meestal goed in orde. Morgen moet ik nog even met ons Liesbeth bellen of al de papieren goed doorgekomen zijn en dan kunnen we verder, waarschijnlijk trekken we hier rond Malargue de bergen in.

Zaterdag 12/12

Er zit een vervelende, zwarte vlek op de lens van mijn camera en ze wordt steeds groter, de Jos heeft geprobeerd de lens te openen en dat is mislukt dus we gaan hier op zoek naar een nieuwe camera. Na wat rondgevraagd te hebben vinden we in Malargue een winkel waar ze digitale camera’s verkopen, we belanden bij “La casa por su casa” en daar hebben ze van alles, vooral de kerstversiering lijkt hier in de aanbieding. Nooit of van mijn leven zag ik zo’n kitscherige kerstversiering bij mekaar, lichtjes en slingers in alle kleuren en zelfs roze en lichtblauwe kerstbomen volgens mij zou Tove hier wel genoten hebben van al die glitter. We kopen hier een camera, de zoom is wel niet zo goed als mijn vorige maar ik kan er mee verder. Een camera kopen is hier geen probleem maar afrekenen dat is wat anders, ik beland in een file voor de kassa en ze komen wel drie keer vragen of ik de camera in één keer of in zes keer wil betalen. De mensen voor mij komen kerstversiering kopen en betalen allemaal cuotas, dus wat slingers en een kerstboom wordt in zes keer betaald. Terwijl ik in de winkel ben heeft de Jos gezelschap gekregen van een man die in Argentinië geboren is maar perfect Engels spreekt, zijn ouders waren Engelsen. Hij is 85 jaar oud maar nog heel vlot en hij geeft ons zijn e-mail adres zodat we contact op kunnen nemen als we nog eens in Malargue komen. We spreken hier steeds meer met de mensen en het begint ons wel op te vallen dat wij veel meer van Argentinië weten en gezien hebben dan de meeste Argentijnen zelf, de meesten zijn nooit uit hun provincie geweest maar vinden het geweldig dat wij overal geweest zijn en er hun over vertellen. Met een nieuwe camera op zak vertrekken we uit Malargue en we rijden even tot Las Lenas maar we vinden daar niet echt een goeie plek voor de nacht, een paar km van de Ruta 40 zien we een wegwijzertje naar “Laguna Blanca” en het blijkt een fantastisch plekje te zijn, we bakken er onze biefstuk en genieten van de zonsondergang, het lijkt wel of de lucht in brand staat.

Zondag 13/12

Voor we naar Mendoza rijden maken we een omweg richting San Rafaël, we hadden van Gustavo een tip gekregen dat we zeker langs El Nihuel naar Vallegrande moesten rijden en dat gaan we dan maar doen ook. In El Nihuel stoppen we even bij een camping maar ze vragen schandalig veel voor een plaats dus wij rijden verder. In het dorpje ontmoeten we twee Belgen, ze werken in Mendoza en zijn voor het weekend in El Nihuel, ze willen nog wat door Argentinië reizen en ze zijn blij met onze informatie en tips. Van El Nihuel rijden we door de canyon de Atuel en dat is een prachtig stukje natuur, in de canyon vinden we een plekje en besluiten hier ineens te blijven om te overnachten. ’s Namiddags barst er een onweer los, daar is de streek rond St. Rafaël voor bekend, en dat klinkt enorm hier in de canyon maar een half uurtje later schijnt de zon weer volop.

Maandag 14/12

We zijn al op tijd gewekt door de zon en we rijden verder de canyon in. Het landschap is adembenemend, we weten echt niet waar we eerst moeten kijken en we stoppen bijna om de 5 minuten. Ik had zoiets hier in de streek nooit verwacht, op geen enkele kaart staat de canyon aangeduid en de geen enkele reisgids vermeld de canyon. Foei, Dominicus en Trotter dat is echt een grove nalatigheid, ik denk dat ik zelf een reisgids over Argentinië ga schrijven want we zijn op zoveel fantastische plekjes geweest die in geen enkele gids staan. Uiteindelijk komen we bij Embalse de Valle Grande, een felblauw meer met hier en daar wat eilandjes in, het is zo mooi dat we er gewoon stil van worden. In Valle Grande besluiten we een camping op te zoeken want we moeten onze watertank dringend vullen, we zien een camping aan de rivier en omdat het zo’n goei weer is blijven we hier morgen ook nog. De mensen van de camping zijn heel de tijd al naar ons aan het kijken en even later komen ze aan mij vragen of ik toch echt geen hulp nodig heb met de Jos, ik bedank ze heel vriendelijk en zeg dat het wel gaat maar toch houden ze ons goed in de gaten. Dat is echt typisch aan de Argentijnen, als we ergens in een dorpje zijn en de Jos moet op een stoep dan staan ze direct met vijf man rond ons om te helpen, ze zijn ook heel direct want in de plaats van opzij te kijken als wij voorbij komen, stappen ze recht op ons af om te vragen waarom de Jos in een rolstoel zit en ze willen heel het verhaal horen.

Dinsdag 15/12

Ons aankleden was vanmorgen geen groot werk want meer dan een bikini of zwembroek kan je echt niet verdragen, het is niet warm maar heet hier. We zitten aan de rivier en je zou er zo inspringen maar het water stroomt zo hard dat het een beetje gevaarlijk is, het is trouwens verboden om hier te zwemmen. We brengen de dag door in onze luie stoel en houden de rafters in de gaten die hier regelmatig voorbij komen. ’s Middags hebben we even met ons Liesbeth en Weking gebeld, voor hun bouwvergunning was het een belangrijke dag en ze hadden goei nieuws en wij zijn weer gelukkige mensen en als we iets later onze Koen ook nog te pakken krijgen is onze dag compleet. Als de Jos uit zijn luie stoel wil komen gaat er iets grondig fout, zijn rolstoel rijdt bergaf, richting rivier. Hoe hard ik ook spurt, de rolstoel gaat de snelstromende rivier in, maar gelukkig zijn de jongens van de camping in de buurt en ze duiken onmiddellijk het water in. Het was even spannend maar iets later hebben ze de rolstoel, zijn kussen en zijn rugzak uit het water gehaald, toch goed dat ze ons een beetje in de gaten houden. We zitten heel de avond buiten te genieten van het warme weer en morgen rijden we naar St. Rafaël voor de broodnodige boodschappen.

Chos Malal en omgeving

2009-12-08T14:34:00.000-08:00

Dinsdag 01/12

We hebben Zwitsers Argentinië achter ons gelaten en we rijden Noordelijker. Het landschap wordt droger en de zon schijnt, zelfs de pampas zijn mooi nu want alles staat in bloei, nooit geweten dat er zoveel bloemen bloeiden in de pampas. Omdat we de Ruta 40 al gedaan hebben zoeken we een andere route. We vinden een weg die door de bergen gaat niet ver van de Chileense grens en we hopen dat het een mooie route is. De ripio is heel goed berijdbaar en het landschap is fenomenaal, we hebben nog geen seconde spijt gehad dat we weg zijn uit het merengebied. We willen tot Laguna Blanca rijden en daar overnachten maar dat is redelijk hoog gelegen en de wind giert langs de auto dus zoeken we een ander plekje. In Mairiano Moreno zien we een plekje bij de rivier, dit wordt onze slaapplaats.

Woensdag 02/12

De zon schijnt al van ’s morgens vroeg en we besluiten vandaag niet te ver te rijden en te genieten van het goeie weer. We zoeken op de kaart een alternatieve route voor de Ruta 40 en we zijn weer weg. De weg is goed en het landschap prachtig, we denken dat er in Argentinië nog duizend en één mooie wegen zijn die we nog niet kennen. Een 100 tal km verder in Caviahue stoppen we bij een laguna en bakken daar een paar reuze biefstukken. Een paar uurtjes later rijden we verder maar na 2 km zien we een kleine camping, ze is zo mooi gelegen dat we hier stoppen voor vandaag. We zitten weer vlakbij de Chileense grens maar we willen er geen één van tweeën over, normaal wilden we door Argentinië naar het Chileense merengebied rijden maar we hebben geen goesting om Argentinië te verlaten. In Januari gaan we wel terug naar Chili om onze papieren in orde te houden maar voorlopig blijven we bij de Argentijnen, het is hier gezelliger, het weer is goed en het eten lekker. Chili is een mooi land maar de mensen zijn er kil en de Jos zegt dat ze hunne slechte biefstuk zelf op mogen eten.

Donderdag 03/12

We willen vandaag eens naar de Termas van Copahue gaan kijken, de weg ernaar toe is schitterend. Het water van de Termas komt van een vulkaan en we zien ze al van ver roken, uit elke spleet in de rotsen komt rook echt een ongelooflijk zicht. Als we uitstappen bij de Termas ruiken we ze al van ver alles ruikt hier naar zwavel, ruiken kun je dat niet noemen want het stinkt echt. De Termas zijn baden met grijs water dat borrelt, recht vanuit de vulkaan, ze zeggen dat het heel gezond is maar ik heb geen zin om in die blubber te zitten en we rijden verder. ’s Middags eten we juist buiten een piepklein bergdorp, El Chollar, we zitten er nog maar juist als we bezoek krijgen van de plaatselijke politie. Ze vragen waar we naartoe rijden en als we zeggen dat we naar Chos Malal rijden, zeggen ze dat er in het dorpje ook een camping is, even mooi dan die van Chos Malal en dat er twee jaar geleden nog een toerist uit Frankrijk geweest is, een internationale camping dus. Als ik zeg dat we in Chos Malal willen gaan winkelen, zeggen ze dat ze hier ook één winkel hebben. Ze zeggen het niet één keer maar zeker vier keer dus we kunnen bijna niet anders meer dan in het dorpje naar de camping te gaan. Als we bij de camping aankomen zeggen ze dat er eigenlijk geen auto’s op mogen maar omdat de Jos in een rolstoel zit en omdat we vrienden van de politie zijn mogen we staan waar we willen en het is echt een mooi campingske. Het werk hier in het dorpje valt stil want iedereen komt eens naar de Josmobiel kijken en de kinderen komen ons vertellen dat ze Engelse les krijgen in de school en roepen heel de tijd : My name is …………………meer hebben ze nog niet geleerd, wij amuseren ons hier in ieder geval heel goed.

Vrijdag 04/12

We zijn al vroeg uit ons bed want er is alweer bezoek vanuit het dorpje, we zullen hier eens door rijden dan kunnen de mensen verder werken. We rijden naar Chos Malal, bekend terrein voor ons, we zijn daar al twee keer geweest maar nog nooit via deze weg. De politie had ons verteld dat de weg via de canyon van de Rio Neuquen bangelijk mooi was en ze hebben echt niet overdreven, het is prachtig als je van boven de canyon in kijkt. In Chos Malal doen we eerst boodschappen en als we bij de beenhouwer komen herkent hij onze auto van vorig jaar, dan ben je al een goeie Argentijn als de beenhouwers je herkennen. We rijden naar het campingske, het is een kleine, kraakpropere camping met lekker warme douches en spotgoedkoop. Tegen de avond trekken we nog eens het dorp in om een visstok voor de Jos te kopen volgens mij is het veel gemakkelijker om gewoon vis te kopen maar hij wil vissen. We hebben van de toeristische dienst hier een tip gekregen over een route door de bergen en die gaan we misschien doen, we zien wel.

Zaterdag 05/12

Omdat we toch tijd genoeg hebben gaan we het advies van de jongen van de toeristische dienst opvolgen. We rijden de bergen in en we worden direct getrakteerd op een ongelooflijk uitzicht, waar je ook kijkt het is overal even mooi. Als je door een bocht komt of over een heuvel heb je elke keer weer een fantastisch panorama, ja echt Neuquen is de max. ’s Namiddags zien we een plekje bij de rivier daar kan de Jos zijne nieuwe visstok uitproberen. Hij heeft volgens mij wat ze noemen beginnersgeluk want binnen het half uur heeft hij een forel te pakken. Het blijft bij één vis voor vandaag, als ik ook eens wil proberen te vissen help ik al de draad zo in de war dat de Jos minstens een uur werk heeft om alles terug in orde te maken. Vissen is duidelijk niks voor mij dus ik ga maar forel bakken.

Zondag 06/12

Gelukkige Verjaardag Sinterklaas

Vandaag willen we naar het Nationaal Parkje Epulauquen rijden, er schijnen daar een paar mooie lagunas te zijn. De weg ernaartoe is schitterend en als we bij het park aankomen worden we vriendelijk ontvangen, we mogen gratis binnen en gratis kamperen. We zoeken een plekje en het uitzicht hier is echt overweldigend, we voelen ons supergelukkige mensen dat we dat allemaal mogen meemaken. De Jos haalt zijn vislijn boven en ongelooflijk maar waar, hij vangt een hele grote regenboogforel. De Argentijnse families die vlakbij ons zitten zijn allemaal blij en beginnen spontaan te applaudisseren omdat el senor en silla rueda (rolstoel) een vis gevangen heeft en ze zitten met zijn allen de rest van de dag bij ons. De kinderen denken nu dat je in een stoel moet zitten om een vis te vangen en gaan allemaal in een stoel aan de laguna zitten vissen en ondertussen wordt de Jos uitbundig gekust door de Argentijnse vrouwen. We hebben een hele gezellige dag hier en als ’s avonds de Argentijnen naar huis rijden nemen ze afscheid van ons alsof ze onze beste vrienden zijn, de vrouwen compleet met tranen in hun ogen. Wij blijven hier vannacht en morgen rijden we nog een stukje verder de bergen in, Neuquen is ongetwijfeld één van de mooiere provincies van Argentinië.

Maandag 07/12

We vertrekken uit het park Epulauquen en we weten zeker dat we hier nog terug komen, we willen naar Agua Calientes rijden maar dan moeten we eerst naar Las Ovejas om te informeren naar de toestand van de weg. In Las Ovejas zeggen ze dat de weg in orde is dus wij kunnen verder. De weg naar Agua Calientes is zeker niet voor watjes, smal en diepe ravijnen. Het landschap hier is meer dan fantastisch, diepe kloven en rivieren, rotsen in allerlei vreemde vormen, dit stukje Argentinië is duidelijk nog niet ontdekt door de toeristen , het is een stuk ongerepte natuur zonder hotels of vakantiewoningen, het lijkt wel of we hier helemaal alleen zijn, het is een ongelooflijke ervaring en we denken dat dit het mooiste is dat we al ooit gezien hebben. We hebben er een hoop foto’s gemaakt maar zo’n panorama’s pakken niet echt op papier, wij vergeten het in ieder geval nooit meer. Als we terug in Las Ovejas zijn zoeken we een slaapplaats maar in het dorpje zelf is niks te vinden dus rijden we terug een stukje de weg op en na een paar kilometers vinden we iets bij de rivier. Morgen rijden we terug naar Chos Malal om uit te rusten van de steile, hobbelige maar fantastisch mooie wegen.

Park Nahuel Huapi en Lanin

2009-12-01T06:02:00.000-08:00

Woensdag 25/11

We vertrekken in El Bolson en we hebben er nog geen idee van tot waar we willen rijden. Het wordt steeds droger en er komt af en toe al een stukje blauw tussen de donkere wolken. Als Lago Mascardi in het zicht komt hopen we hier een plekje te vinden, het is een schitterend azuurblauw meer. We rijden van de weg af en kunnen vlakbij het meer parkeren dit wordt onze slaapplaats. Het is nog koud maar de Argentijnen hier zeggen dat het morgen veel beter gaat worden, het is te hopen want we willen zo stilaan wel eens in de zon zitten. Tegen de avond komen er een paar Argentijnen goeiedag zeggen en een paar uur buurten, ze wonen in Bariloche en ze geven ons hun adres en wij moeten beloven om langs te komen om een mate te drinken.

Donderdag 26/11

Yes, eindelijk de zon schijnt volop van ’s morgens vroeg, vannacht heeft het nog gevroren en nu is het ineens warm genoeg om in T shirt in de zon te zitten. We zetten ons in het zonnetje en een uurtje later zijn we natuurlijk verbrand, wij zijn geen zon meer gewoon. ’s Namiddags steken we onze barbecue aan en we kunnen zalig in het zonnetje eten, het meer lijkt nu nog veel mooier nu de zon schijnt. Tegen de avond komen er Argentijnen met een bootje aan, ze hebben een berg forel gevangen. Als de Jos vraagt of hij er twee kan kopen, zeggen ze dat ze geen forel verkopen maar dat ze er ons twee grote cadeau willen doen. We hebben dan maar aan ruilhandel gedaan, twee forellen voor een fles wijn en iedereen was content. We slapen nog een nachtje aan het Lago Mascardi en morgen zien we wel waar we terechtkomen.

Vrijdag 27/11

We rijden vandaag een klein stukje verder tot Lago Guttierez en daar zien we een kleine camping aan het meer, het is zo een mooi plekje dat de Jos het campingske wil kopen. Maar nadat ik hem heb duidelijk gemaakt dat het in Bariloche meer koud is dan warm vergeet hij het. Het weer is nog altijd goed en we bakken onze forellen op de barbecue, ze zij zo groot dat ze niet op ons bord passen. De man van de camping komt langs om te zeggen dat het water uit zijn kraan mineraalwater is dus wij vullen al onze flessen en de watertank.

Zaterdag 28/11

Vandaag is het weer tijd om boodschappen te doen dus rijden we naar Bariloche. Bariloche is echt een Europese stad, het lijkt wel of je ergens in Zwitserland zit. Nadat we boodschappen gedaan hebben besluiten we verder te rijden naar het Nationaal Park Nahuel Huapi. Bariloche is bij de travellers berucht om de inbraken in mobilhomes, wij hebben nog geen problemen gehad en dat willen we zo houden. We hebben wel een adres van Argentijnen in Bariloche maar als je bij alle Argentijnen op bezoek moet, die je hun adres geven, geraak je geen meter verder. Een 50 km voorbij Bariloche zien we een mooi plekje aan het Lago Nahuel Huapi en daar blijven we om te overnachten, ik doe de was en maak een groot kampvuur en dan zitten er mijn huishoudelijke taken weer op voor vandaag.

Zondag 29/11

We zijn vanmorgen wakker geworden met regen, veel regen en we rijden dan maar naar Villa La Angostura. Volgens de Argentijnen is het weer dit jaar uitzonderlijk slecht en ik geloof hen direct want wij hebben al veel kou en regen gehad. Villa La Angostura is een klein plaatsje aan het Lago Nahuel Haupi en het is vooral bekend omdat de rijke, hele rijke Argentijnen hier een buitenverblijf hebben. Willem Alexander en Maxima hebben hier ook een buitenverblijf maar ze waren niet thuis toen we op de koffie wilden gaan en de broer van Maxima heeft hier een restaurant maar dat was gesloten, je mag daar trouwens niet binnen met bottinnen aan. Omdat we morgen gas moeten kopen, voor ons chauffage, blijven we hier vannacht op een camping.

Maandag 30/11

Gelukkige Verjaardag Vera.

Vanmorgen heb ik eerst met Vera gebeld om haar een gelukkige verjaardag te wensen, feesten doen we later wel. In Villa La Angostura komt de regen weer met bakken uit de hemel, de Argentijnen hier zitten met hun handen in hun haar. Normaal is het hier vanaf begin november goei weer en dan begint ook het toeristenseizoen maar het blijft maar regenen, de campings staan allemaal onder water en de toeristen blijven weg. We gaan er ook vandoor, we rijden richting Junin de los Andes en maken een omweg door het Park Lanin, de natuur is hier echt prachtig.

Terug in Argentinië

2009-11-25T06:33:00.000-08:00

Vrijdag 20/11

Wij zitten in Esquel op een camping vlakbij het stadje, Esquel is best een gezellig stadje, het is nog wel frisjes maar het regent tenminste niet. We trekken de stad in op zoek naar een coiffeur want dat is al weeral bijna drie maanden geleden, onderweg komen we nog Fransen tegen en die zitten al 10 dagen in Esquel te wachten op nieuwe banden voor hun mobilhome. We zijn bij de coiffeur geweest en……… ik kan altijd nog een muts opzetten. De Jos zegt dat het niet lelijk is maar dat het wel lijkt of hij mijn haar geknipt heeft, de kapster vertelde dat ze uit het Noorden van Argentinië kwam en ik denk dat ze daar gezegd hebben : “ga maar naar het Zuiden, daar kan je schapen gaan scheren.” We doen nog wat boodschappen en gaan tickets kopen voor La Trochita, een stoomtrein die hier vroeger reed. Ik wil al zolang met zo’n treintje rijden maar om één of andere reden komt er altijd iets tussen.

Zaterdag 21/11

Gelukkige verjaardag Toon en ik mag vandaag ook weer eens mijn verjaardag vieren.

Ons Liesbeth heef voor een fantastische verrassing gezorgd, ze heeft speciaal voor mijn verjaardag een filmpje gemaakt waarop een hoop familie, vrienden en bekenden mij een gelukkige verjaardag wensen. Ze is daarvoor met een plakkaat met “Gelukkige Verjaardag” op door het dorp getrokken. Ik ben er in ieder geval dolgelukkig mee, het deed goed om een hoop bekende gezichten te zien en vooral onze drie kinderen en ons vader en moeder, enz…… Superbedankt Liesbethje, mijn dag kan niet meer stuk en ook iedereen die mij een mailtje gestuurd heeft van harte bedankt, heel plezant om te weten dat ze je nog niet vergeten zijn. Als we bij het station aankomen hangt er een mededeling dat de trein niet rijdt, er zijn mechanische problemen, met een treintje rijden is blijkbaar niet voor mij weggelegd. Bij het benzinestation komen we Nils en Eline tegen, we hebben hen op Punta Ninfas leren kennen en daar dikwijls samen op de orka’s zitten wachten. Het was een heel blij weerzien en ze zitten op dezelfde camping. Jos en ik gaan ’s avonds op restaurant maar omdat ik jarig ben zorgen Nils en Eline voor het aperitief. In het restaurant komen we een koppel van Gent tegen, de Belgen zijn goed vertegenwoordigt hier in Argentinië.

Zondag 22/11

Gelukkige Verjaardag Liliane

We hebben Esquel gezien en willen vandaag naar het Nationaal Park Los Alerces rijden, we nemen afscheid van Nils en Eline, wij hebben samen al heel wat gezellige uurtjes doorgebracht en wie weet komen we mekaar nog eens tegen. Nog snel even langs de beenhouwer en de bakker en we kunnen vertrekken. In Park Los Alerces zijn er heel veel plekjes waar je vrij kan kamperen en we zijn nog maar juist in het park als we een mooi plekje vinden. We staan vlakbij het meer, het zonnetje schijnt en er liggen twee grote biefstukken op de barbecue, wat heeft een mens nog meer nodig. Het is lang geleden dat we ’s avonds zo buiten konden zitten en als het wat frisser wordt maken we een kampvuur.

Maandag 23/11

Wij zijn nog in Park Los Alerces, het is echt mooi hier en rustig. We hebben niet veel goesting om te rijden vandaag en er zijn hier zoveel mooie plekjes. 15 km voorbij onze slaapplaats rijden we van de weg af tot aan de oever van het meer. De Fransen, die we in Esquel ontmoet hebben, staan hier ook en wij zoeken een plekje en besluiten hier te blijven. Kort na de middag komt er een bekende auto aangereden, Nils en Eline zijn ook gearriveerd. Het is inmiddels beginnen regenen maar wij passen gemakkelijk met ons vieren onder ons zonnescherm dat vandaag een regenscherm is. Hopelijk is het weer morgen beter, er is in ieder geval goei weer voorspeld.

Dinsdag 24/11

Als we opstaan is het weer volop aan het regenen, eigenlijk wilden we hier nog een dagje blijven maar met dit weer zien we het niet zitten. Jammer, want Parque Los Alerces is prachtig maar wij gaan dan maar een stukje rijden. We willen vandaag tot in El Bolson rijden, de weg er naartoe is echt mooi maar het blijft donker. In El Bolson doen we wat boodschappen en ik loop even over de markt, El Bolson is vooral bekend omdat er in de jaren 70 een hippie kolonie was en voor zover ik kan zien, op de markt, zijn er toch een hoop blijven hangen. De hippies van toen zijn inmiddels mannen en vrouwen van rond de 60 jaar maar ze dragen nog steeds geitenwollen sokken en verkopen een hoop rommel op de markt. Wij rijden naar Lago Puelo om er te overnachten en hopelijk schijnt morgen de zon.

Terug in Argentinië

2009-11-25T06:29:00.000-08:00

Gelukkige verjaardag

2009-11-21T06:48:00.000-08:00

Hé ma,

Hierbij posten wij eens een bericht op uwen blog. We wensen jou een heel gelukkige verjaardag, maar dat zal je wel zien in het bijgevoegd filmpje!!!

"Klik hier voor ons ma haar verjaardagsfilmpje"

Groetjes,

Koen, Weking en Liesbeth

Regen en rokende vulkanen

2009-11-19T08:26:00.000-08:00

Dinsdag 17/11

We zijn gisteren nog naar de hangende gletsjer geweest, de Jos kon niet mee tot het uitzichtpunt dus ben ik er maar alleen naartoe geklommen en toen ik boven kwam zag ik……..niets. Er waren teveel wolken dus ik heb geen enkele foto van de gletsjer. Omdat het nog steeds regent gaan we vandaag nog maar wat kilometers doen, onderweg komen we een Belgisch koppeltje tegen op de fiets en een Duits koppel met een MAN truck. ’s Middags stoppen we bij Lago Yelcho om te eten en we doen tegelijk onze watertank vol, we pakken hier ook drinkwater, het water is hier zo zuiver dat het stom zou zijn om flessen te kopen. De weg tot Chaiten is mooi maar supernat, Chaiten is echt een spookstadje, er is hier een vulkaanuitbarsting geweest en de huizen zitten onder de as of zijn weggevaagd, echt triestig. Iets voorbij Chaiten begint het Pumalin park, het is het grootste particuliere park ter wereld. Douglas Tompkins, eigenaar van Esprit, kocht hier 330.000ha uit ecologische overwegingen en maakte er een natuurpark van. Het Pumalin park is prachtig, je mag er gratis doorrijden en kamperen maar toen wij er een 20 km in waren was de weg afgesloten. De vulkaan hier vlakbij is weer aan het rommelen en omdat er gevaar is voor een uitbarsting mogen we niet meer verder dus hier houdt de Carretera Austral op voor ons, we kunnen niet meer verder naar het Noorden. We waren al gewaarschuwd door andere travellers dat de weg mogelijk afgesloten was en we gaan doen zoals de rest, door Argentinië naar het Chileense merengebied.

Woensdag 18/11

We hebben tussen het Pumalin Park en Chaiten geslapen maar ik ben toch dikwijls wakker geweest, ik ben niet echt gerust in die vulkaan. ’s Morgens rijden we terug naar Chaiten want we hebben daar gisteren toch nog een winkeltje gezien dat open was. In Chaiten ben ik efkes met enkele mensen gaan praten en ze vertelden me dat de laatste uitbarsting in Mei 2008 was. Ze zitten al één jaar zonder water en elektriciteit en de regering doet niks om te helpen, van de 4000 mensen die er woonden, wonen er nu nog 800. Ik heb wat foto’s genomen van het verwoeste Chaiten en ook van de vulkaan, je ziet hem, over de huizen weg, duidelijk roken. Wij rijden inmiddels richting Argentijnse grens , ’s middags zetten we ons bij het Lago Yelcho om te eten. Als we daar goed en wel zitten komt er een busje aangereden met een Argentijnse nummerplaat, ze stoppen bij ons en wij hebben buurt voor de volgende uren. Dat is het grote verschil tussen Chilenen en Argentijnen, ik heb in die veertien dagen in Chili minder Spaans gesproken dan in dat uur met die Argentijnen. Wij willen de vallei naar Palena nog zien, het is echt een prachtig stukje natuur en daar zoeken we ook een plekje om te overnachten, in Chili kan je wel heel gemakkelijk vrij staan, tot hier toe was het echt niet nodig om een camping op te zoeken. Iedereen zegt wel dat Chili een heel veilig land is, dat hopen we dan toch.

Donderdag 19/11

Gisteren heeft de zon even geschenen maar vandaag is het weer vollen bak regen maar ja dat wisten we van tevoren, in ieder geval is de natuur hier betoverend alleen kan je er moeilijk foto’s van maken. We rijden vandaag naar Futalufue, vlak voor de Argentijnse grens, de weg gaat langs een rivier die bekend is voor rafting. Als ik het water zo bekijk moet je toch al een heel ervaren rafter zijn om dat te overleven. Normaal wilden we pas morgen de grens overgaan maar we zijn onderweg Duitsers tegengekomen en die hebben ons een mooi plekje aangewezen, vlak over de Argentijnse grens dus we gaan vandaag de grens nog over. Ik zoek al mijn papieren nog maar eens bij mekaar en trek seffens naar de douane.

Regen op de Carretera Austral

2009-11-16T06:56:00.000-08:00

Vrijdag 13/11

Gisterenavond vonden we een schitterend plekje vlakbij een waterval, de Salto de la Virgen, maar we hadden er niet over nagedacht dat zo een waterval heel de nacht doorgaat, dus we hebben niet echt goed geslapen. Niet alleen door de waterval maar er is hier een kapelletje voor O.L.Vrouwke en alle auto’s toeteren voor haar als ze voorbij komen. We zijn naar Puerto Aisen en Puerto Chacabuco gereden maar daar zag het er maar triestig uit. Iedereen die je tegen komt zegt hetzelfde : de Carretera Austral is prachtig maar het regent er bijna altijd en ze hebben gelijk, er valt hier wel heel veel regen. Tegen de avond rijden we terug richting Cohaique en we vinden weer een mooi plekje bij de rivier om te overnachten.

Zaterdag 14/11

Onderweg naar Cohaique zien we een stel boeren bezig, ze zijn hun beesten aan het brandmerken en de stieren aan het castreren. Als ze zien dat we belangstelling hebben maken ze er een hele show van, ze kunnen in ieder geval goed met hun lasso overweg. In Cohaique halen we onze was op en doen nog wat boodschappen,ik vind zelfs een winkel waar ze Schwarzwaldertorte verkopen en wandelen nog even door het stadje voor we doorrijden naar de stille, eenzame valleien. Hier in Cohaique is de weg geasfalteerd, wat een luxe, maar buiten de stad begint de ripio weer maar al met al valt de Carretera goed mee. Vlak voor het plaatsje Manihuales zetten we ons weer bij een rivier en ik begin met mijn dagelijks werk : hout zoeken voor het kampvuur.

Zondag 15/11

De dag begint zonnig maar dat is maar voor heel even als we goed en wel aan het rijden zijn begint het te regenen. We willen tot Puerto Cisnes rijden maar de regen komt met bakken uit de hemel en de weg wordt slechter en slechter dus draaien we maar terug. We rijden het Nationaal Park Quelat binnen en de natuur is er prachtig, veel snelstromende rivieren, watervallen en een fantastische plantengroei. Wij hebben Parque Quelat, Parque Quenat gedoopt want het regent nog steeds keihard en dat doet het hier meestal aan de planten en de bomen te zien en er zijn hier teveel watervalletjes naar mijn goesting. Wij hebben gelezen dat deze streek het meeste regenval heeft van heel Chili en geloven doen we het. Tegen de avond zetten we ons ergens, in het park, langs de weg en morgen willen we naar de “Ventisquero Colgante”, de hangende gletsjer. Hopelijk stopt morgen even met regenen dan kunnen we tenminste efkes buiten en een paar foto’s nemen.

Maandag 16/11

Het heeft heel de nacht zonder ophouden geregend, de riviertjes zijn bulderende rivieren geworden en de kleine, lieve watervalletjes donderen nu naar beneden. We besluiten naar Puyuhuapi te rijden, hier 15 km vandaan en misschien klaart het wel een beetje op want zo heeft het geen zin om naar de gletsjer te gaan zien. In Puyuhuapi, een dorpje waar veel Duitsers wonen, is weinig te zien. Cafe « Rossbach » is gesloten en bij Walter Hopferdietzel doen ze ook niet open dus dan maar efkes naar een internetshop. Straks gaan we toch nog proberen om naar die gletsjer te rijden en morgen rijden we verder noordwaarts. We horen hier juist van de toeristische dienst dat het hier 4300 mm per jaar regent, dat is pakken meer dan bij ons, nu snap ik waarom hier zo’n reuzevarens groeien.

Carretera Austral

2009-11-12T07:32:00.000-08:00

Carretera Austral

In Puerto Montt gaat de bekende Panamericana, die in Alaska begint over in de Carretera Austral. De aanleg van de weg begon in 1976 en was een ongezien huzarenstukje. Ondoordringbare wouden, weelderige plantengroei, steile rotswanden boven de zee, onstuimige rivieren, meren en fjorden moesten daarbij overwonnen worden. En dan te bedenken dat het klimaat ook al niet wilde meewerken. Ruim 1100 km verder en 23 jaar later kwam de weg aan in Villa O’Higgins, onderweg moeten diverse oversteken per boot gemaakt worden en slechts een klein gedeelte van de weg is geasfalteerd. (Trotter)

Vrijdag 06/11

We rijden vandaag nog even langs Cochrane voor nog wat boodschappen, er is hier een supermarkt en daar verkopen ze alles. Cochrane ligt 345km van de dichtstbijzijnde stad en was tot 1999 volledig van de wereld afgesloten dus de mensen hier zijn aangewezen op die ene supermarkt maar het is wel de moeite om te zien. De supermarkt is vreselijk oud en rommelig, ze verkopen vlees, groenten, kleding, schoenen,motorzagen, geweren, buitenboordmotors, reddingsvesten, paardenzadels, stoven enz…..voor elk wat wils. Ik probeer nog eens foto’s door te sturen maar het lukt weer niet, dat zal dus voor een volgende keer zijn. We gaan een stuk zuidwaarts op de Carretera rijden en binnen een dag of vier vertrekken we noordwaarts. De natuur is echt prachtig hier en als we een staanplaats zien bij een rivier parkeren we daar onze Josmobiel, het is niet zo koud hier en we hebben een prachtig uitzicht op de bergen. Er komen wat Chileense auto’s voorbij en als ik wuif krijg ik weinig reactie, volgens mij denken ze dat ik een Argentijn ben met mijn gewuif.

Zaterdag 07/11

We zijn goed uitgeslapen en rijden vandaag tot Caleta Tortel, het is een houthakkers nederzetting en is gelegen aan een mooie fjord. De weg naar Caleta Tortel is meer dan de moeite waard en het dorpje is echt schitterend gelegen. We moeten onze auto vlakbij het dorpje op een parkeerplaats zetten want er zijn geen wegen, alles gaat over houten loopbruggen en trappen op en af. Jammer genoeg kan de Jos niet mee naar beneden, tot in het dorp, dus ga ik maar alleen een kijkje nemen. In het dorpje wonen ongeveer 500 mensen en ze moeten alle voorraad vanaf de parking naar beneden, naar hun huizen dragen. We hebben al iemand met een ijskast en iemand met bussen gas op zijn rug naar beneden zien lopen en dan besef je pas hoe gemakkelijk het bij ons allemaal is. We besluiten op de parking te blijven overnachten, we hebben hier een prachtig uitzicht op de fjord en op het dorpje.

Zondag 08/11

Vandaag rijden we nog een beetje verder zuidwaarts naar Puerto Yungay, dit was altijd zuidelijkste punt van de Carretera ,nu loopt de weg nog 100 km door, naar Villa O’Higgins, maar dan moet je wel een boot pakken en daar hebben wij geen zin in dus zuidelijker dan Puerto Yungay rijden we niet. De weg loopt door een steeds ruiger landschap, snelstromende rivieren en de bomen zijn bedekt met korstmossen. De weg is slechter dan gisteren maar er wordt aan gewerkt. In Puerto Yungay is weinig te beleven en omdat het nog vroeg is rijden we terug een stuk noordwaarts, terug richting Cochrane. Het is eigenlijk een goed idee om de Carretera in het voorjaar te doen, het is nog wel koud maar in de zomer regent het hier bijna dagelijks en dat valt nu nog mee, alles staat in bloei en het is een prachtig zicht, die bloemen met de sneeuwbergen op de achtergrond. Onderweg zien we ineens twee Huemuls, Chileense rendieren, het is een beschermde diersoort en we hadden gehoopt er één te zien maar twee tegelijk hadden we niet verwacht. Een eindje voor Cochrane parkeren we de auto bij Laguna Esmeralda en daar blijven we ook overnachten.

Maandag 09/11

We doen nog eens boodschappen in de “super”markt in Cochrane en dan gaan we stilaan noordwaarts rijden. We hebben onze watertank gevuld bij de rivier en ook onze bidons met drinkwater, het water is zo helder dat je er zonder problemen van kan drinken. We volgen de Rio Baker, een rivier met een ongelooflijk mooie kleur azuurblauw heet het denk ik. ’s Middags komt de zon er door en we kunnen zelfs één laag kleren uitdoen, we hebben van de mensen hier geleerd dat kleding niet mooi moet zijn of bij mekaar moet passen maar het moet vooral warm zijn dus laag over laag. We steken onze barbecue aan en we kunnen buiten eten in het zonnetje maar ik moet toch efkes vermelden dat de Chileense biefstuk bijlange niet kan tippen aan de Argentijnse. We blijven de rivier volgen tot het meer Lago Carrerra en het landschap is echt fenomenaal. Tegen de avond zetten we de Josmobiel bij het meer en daar gaan we overnachten, we hebben hier echt een fantastisch uitzicht op de bergen en op het meer.

Dinsdag 10/11

Gelukkige verjaardag Annelies en Trigven.

We rijden vandaag naar Puerto Tranquillo om de Cathedral de Marmol te gaan bezichtigen, het is een rotsformatie van marmersteen in het Lago Carrerra en je kan er met een bootje tussen de rotsen door varen. Als we eraan komen is het nog maar de vraag of de Jos met de boot mee kan, eerst stellen ze voor dat ik mee ga maar we gaan met twee of we gaan niet. Om bij de boot te geraken moeten we met een trap naar beneden, de Jos zet zich op de trap en schuift trapje per trapje naar beneden, een beetje later zitten we in het bootje en we zullen wel zien hoe we er straks uitgeraken. Het is echt een prachtige creatie van de natuur, de marmersteen is echt gepolijst door het water en met het bootje vaar je tussen de kunstwerken door. Als we terugvaren moeten we tegen de golven in en we krijgen van de schipper een lange regenjas met een goei kap erop, het bootje gaat flink op en neer maar wij genieten met volle teugen. Langs dezelfde weg kruipt de Jos weer naar boven en is superblij dat hij het er op gewaagd heeft, ge ziet wel : waar een wil is, is een weg en bij de Jos gaat het allicht. Tegen de avond rijden we naar Bahia Murta en daar zetten we ons bij het meer om er te overnachten, het weer is zo goed dat we buiten kunnen eten.

Woensdag 11/11

We hebben supergoed geslapen in Bahia Murta, het is alleen jammer dat je hier bijna geen contact krijgt met de mensen, ze bekijken je van op een afstand en steken soms hun hand op maar ze komen geen praatje maken zoals de Argentijnen. We rijden inmiddels verder richting Cohaique, we rijden door het Nationaal Park Cerro Castillo en het ziet er hier prachtig uit, het is weer wel wat kouder maar ja we zitten een stuk hoger dan gisteren. Hier en daar wijken we een stukje van de Carretera af, we gaan een kijkje nemen in Puerto Ibanez, een klein haventje en in Balcemeda, een ongelooflijk troosteloos dorp. Een 50 km voor Cohaique slaan we af naar het Lago Elizalde en daar vinden we vlakbij het meer een prachtig plekje om te overnachten. De weergoden zijn ons goed gezind want de zon is er juist lang genoeg om buiten te eten en een kampvuurtje te maken.

Donderdag 12/11

Toen we gisteravond pas in ons bed lagen begon het te stormen, de auto schudde langs alle kanten maar we hebben toch redelijk geslapen. Vandaag rijden we naar Cohaique, een redelijk grote stad om boodschappen te gaan doen en om eindelijk een fatsoenlijke computer te zoeken. We vinden een internetshop met supersnelle computers en ik heb ineens een berg foto’s doorgestuurd, Chubut deel 2, de filmpkes van Chubut, St.Cruz Argentina en Chili Careterra deel 1. Ineens vier reeksen maar ja ik stond al ver achter ook en nu hebben jullie ineens een hoop kijkplezier. We wandelen nog wat door het stadje en geven onze was hier ergens af en vanavond rijden we een stukje buiten de stad om te overnachten, we hebben in Chili nog geen enkele camping gedaan, je kan hier gemakkelijk overal vrij staan.

Op weg naar Chili

2009-11-06T05:58:00.000-08:00

Zondag 01/11

We zijn terug in Perito Moreno om voorraad in te slaan, we doen onze twee dieseltanks propvol want in Chili is de diesel veel duurder. We kopen voor een paar dagen eten, niet teveel want aan de Chileense grens moet je toch alles weer afgeven er mag daar niets binnen van vlees, groenten, fruit, boter, eieren enz… een beetje moeilijke mensen die Chilenen. We rijden een 30 km voorbij Perito Moreno naar “Estancia Telken”, ik had die naam al opgeschreven toen we er met Liesbeth en Weking voorbij kwamen en ik had het adres ook van een Duitser. Bij Estancia Telken is er plaats genoeg om onze auto te zetten, ze hebben een keukentje dat we mogen gebruiken, douches met lekker warm water en we worden er vriendelijk ontvangen. De Estancia is in 1915 gebouwd door een koppel uit Schotland en er horen 22.000 hectares grond bij, ze hebben momenteel nog 5000 schapen maar de wol zit in de schuren want de prijs is fel gezakt dus wachten ze nog een beetje met de verkoop. Die Schotten hebben goed geweten waar ze een huis moesten bouwen want de Estancia ligt helemaal beschut voor de Patagonische wind, zalig en het zonnetje schijnt ook nog.

Maandag 02/11

We hebben rustig geslapen hier en de zon schijnt alweer van ’s morgens vroeg zodat we buiten kunnen eten. De Jos amuseert zich hier opperbest want vlakbij de Estancia zitten een hoop ganzen dus hij trekt er op uit met zijn kijker. We zitten heel de middag lekker in de zon en vanavond gaan we op de Estancia eten. Hier hebben ze geen elektriciteit maar een stroomgroep en als het donker wordt gaat die op dus we moeten niet in het donker eten. Om te eten mogen we in de beste kamer zitten en ze hebben zelfs een Belgisch vlaggetje op de tafel gezet. Het eten, natuurlijk schaap, is superlekker en het gezelschap is aangenaam. Morgen rijden we verder maar we hebben genoten van onze 2 dagen op de Estancia, een superadres.

Dinsdag 03/11

Vandaag rijden we richting Paso Roballo, we wuiven nog eens naar de mensen van de Estancia en we zijn weer op weg. Het landschap aan de Ruta 40 hier is mooi en de weg is slecht. We verlaten de Ruta 40 om naar de Paso Roballo te rijden, een beetje later komen we bij een bergmeer en de kleur is zo azuurblauw dat het niet echt lijkt, prachtig. ’s Namiddags komen we voorbij een groepje wegenwerkers die juist siësta hebben en we zetten ons bij hen. Ze bieden ons direct een glas wijn en een mate aan en een beetje later zitten ze met zijn allen in de Josmobiel. Het was een gezellig uurtje met die mannen maar ze moeten terug naar Perito Moreno en wij gaan stilaan een plekje zoeken voor de nacht. We vinden een piepklein bergmeertje en het uitzicht is er schitterend, we kijken recht op de besneeuwde bergen en in het meertje zit een hele groep flamingo’s. Het waait weer stevig maar dat kan ons niks meer schelen, Patagonië is geweldig.

Woensdag 04/11

Toen we vanmorgen wakker werden was alles wit, het had lichtjes gesneeuwd maar na een uurtje zon was alles weer weg. We willen vandaag nog niet over de grens omdat we eerst al onze voorraad gaan opeten anders pakken de Chilenen het toch maar af. ’s Middags staan we aan een riviertje en tegen de avond rijden we richting grens. De lucht wordt donker en er valt al lichte sneeuw, het is ijskoud buiten. Vlak voor de grens vinden we een mooi plekje om te overnachten, vlakbij een estancia. Tegen de avond komen de mensen van de Estancia langs om ons een goedenacht te wensen en om te vragen of we iets nodig hebben, ze zijn bezorgd omdat het koud is maar als we zeggen dat we verwarming in de auto hebben zijn ze gerustgesteld. Toch vriendelijke mensen die Argentijnen.

Donderdag 05/11

Gelukkige Verjaardag Vader,
Ons vader wordt 75 jaar en is nog altijd in topvorm.

We dachten vannacht dat het regende maar toen we vanmorgen buiten keken lag er een pak sneeuw op onze auto, eventjes waren we bezorgd of we wel over de pas zouden kunnen maar de zon begon te schijnen en de weg was vrij. We rijden naar de Chileense grens en gaan Argentinië voor even verlaten. We hebben echt genoten van Patagonië, ik heb in een boek gelezen dat alles extreem is in Patagonië en dat is echt waar. De vlaktes zijn extreem uitgestrekt, er wonen extreem weinig mensen en er zitten extreem veel dieren, het kan er extreem hard waaien en extreem koud zijn, het landschap is soms extreem mooi en soms extreem saai. Ikzelf was nooit zo weg van Patagonië maar dat is helemaal veranderd, ondanks de kou en de wind heb ik hier meer genoten dan van gelijk welke warme strandvakantie, de Jos was al weg van Patagonië en nu helemaal nadat hij orka’s gezien heeft. De grensformaliteiten aan de Argentijnse grens zijn een fluitje van een cent, de Aduanas zetten gauw een paar stempels en blijven nog een hele tijd met ons babbelen, aan de Chileense kant is het allemaal een beetje formeler, alle papieren worden uitgepluisd en er kan geen vriendelijk woordje af. De Chilenen zijn een stuk stugger dan de altijd vrolijke, praatgrage Argentijnen. We rijden van de grens naar de Careterra Austral en het landschap is fenomenaal, je weet echt niet waar eerst te kijken. In Cochrane doen we de nodige boodschappen en een beetje buiten het dorp zetten we ons bij een riviertje om te overnachten.

Naar de Ruta 40

2009-10-31T07:07:00.001-07:00

Dinsdag 27/10

We gaan vandaag nog wat aan de auto werken, de lift doet het niet meer en Jos wil het toch proberen te repareren. We gaan eerst langs bij de ferreteria (ijzerwinkel) om van alles en nog wat. De mannen van de ferreteria vinden het heel grappig dat ik daar aankom met een papiertje met tekeningen van wat ik nodig heb en ze doen alle moeite om me te helpen. We parkeren de Josmobiel bij de busterminal want die hebben een grote parking en beginnen eraan. De Jos heeft heel de motor van de lift uit mekaar gehaald en hij weet wat er mis is. Nu moet ik weer op pad op zoek naar een winkel waar ze zekeringen van 80 ampère verkopen, de mannen van de ferreteria sturen me naar iemand die elektriciteit van auto’s doet en voila een beetje later heb ik mijn zekering te pakken. Het was goed te doen om de Jos manueel naar boven te pompen maar met den elektriek gaat het toch gemakkelijker. Als je reist zoals wij nu doen kom je echt wel heel veel met de plaatselijke bevolking in contact, als je een georganiseerde reis doet wat zou je dan toch in een ferreteria, lavanderia of autoshop gaan zoeken maar wij moeten dikwijls op zoek naar het één of ander en ik vind dat geweldig, de Jos vindt wel dat ik altijd lang in de winkels blijf hangen maar ja, ne mens moet toch af en toe eens wat buurten ook he.

Woensdag 28/10

Vanmorgen zijn we hier in Sarmiento het plaatselijk museum gaan bezoeken het gaat vooral over de Tehuelche en de Mapuche, de Indianenstammen die hier vroeger leefden en ook over de eerste kolonisten. Het klein museum is echt een bezoekje waard en zo weet je toch iets meer over de streek waarin je rond rijdt. ’s Middags vertrekken we uit Sarmiento en we hebben niet echt een doel vandaag we zien wel waar we stoppen. Een beetje na de middag krijgen we goesting in onze biefstukken en steken de barbecue aan, nu schijnt het zonnetje en vanavond moeten we waarschijnlijk binnen eten. Een 50 km voor Rio Mayo rijden we de Ruta 40 op, hier zijn we al eens geweest met ons Liesbeth en Weking, na een paar kilometer komen we bij een prachtige rivier. We kunnen vlakbij de rivier parkeren en dat wordt onze slaapplaats voor vannacht. Het water van de rivier is kristalhelder, het komt recht van de Andes, dus we vullen onze watertank bij met rivierwater.

Donderdag 29/10

Vanmorgen werden we al vroeg wakker gemaakt door een paar mannen die bij de rivier kwamen vissen, we hebben een tijd zitten kijken maar omdat ze toch niets konden vangen zijn we maar doorgereden. Vanaf Rio Mayo wordt de Ruta 40 heel slecht en we worden flink door mekaar geschud. Vlakvoor Perito Moreno is de weg geasfalteerd, het is natuurlijk wel waar dat de 40 een deel van zijn charme verliest als hij geasfalteerd is maar na uren schudden en rammelen kan me dat gestolen worden. In Perito Moreno rijden we naar een kleine camping waar we 2 jaar geleden met Kerstavond met Liesbeth en Weking gestaan hebben en waar we toen, snel en zonder toestemming, de wasmachine van de camping gebruikt hebben. Ik ga dat nu toch maar niet meer proberen want ze waren daar toen niet zo heel blij mee. Ik probeer in een internet shop de foto’s van de orka’s door te sturen maar het lukt niet want als ik picassa download ligt hier heel het systeem plat.

Vrijdag 30/10

We besluiten een kijkje te gaan nemen in Los Antiguos, aan het Lago Buenos Aires, hier een 50 km vandaan, we hebben nog tijd genoeg voor we naar Chili gaan en daarom kunnen we gerust een eindje van onze route afwijken. Een eindje voor Los Antiguos komen de besneeuwde Andestoppen al in het zicht en er komt een ijzige wind van de bergen maar het is een prachtig zicht. Het Lago Buenos Aires heeft een prachtige kleur, ijselijk blauw, je ziet gewoon dat het berekoud is. Los Antiguos blijkt een gezellig dorpje te zijn met een hoop winkeltjes en restaurantjes en er is een camping vlakbij het meer. In de internetshop probeer ik mijn foto’s nog eens door te sturen maar weer wil het niet lukken dus daar zul je waarschijnlijk nog een paar weken op moeten wachten.

Zaterdag 31/10

We hebben goed geslapen vannacht met de chauffage op en toen we vanmorgen naar de bergen keken zagen we dat het daarboven flink gesneeuwd heeft vannacht. We blijven vandaag nog wat in Los Antiguos om wat boodschappen te doen en we willen vanavond ergens langs het meer slapen als we tenminste wat beschutting vinden voor de wind. We gaan vandaag serieus wat voorraad inslagen want als we naar de Paso Roballo, richting Chili, rijden is er nergens niets meer te koop.

Pinguïns - Storm en platte banden

2009-10-26T12:45:00.001-07:00

Donderdag 22/10

Nadat we nog wat boodschappen gedaan hebben in Gaiman rijden we terug richting kust, we rijden op ons gemakske naar Punta Tombo, een Nationaal Park. Er is daar geen camping maar we hebben gehoord dat als je er tegen sluitingstijd naartoe rijdt, je op de parking mag overnachten. De parkwachter wijst ons een plaatsje op de parking aan en zegt dat we best uit de wind gaan staan want er is storm voorspeld. De storm is er inderdaad gekomen, de mobilhome schudde zo hard dat je er gewoon bang van werd. Omdat de wind ’s nachts draaide heb ik de auto nog op een andere plaats gezet want slapen was onmogelijk, je lag precies in een boot.

Vrijdag 23/10

Wij zijn er klaar voor, 2 lange broeken over mekaar, 2 fleecen, een windstopper en een muts, laat de wind nu maar waaien wij gaan naar de pinguïns kijken. Hier in Punta Tombo zitten duizenden pinguïns, het is broedtijd en ze maken holen, voor hun eieren, in de duinen. Onder elke struik liggen pinguïns en je kan ze van heel dichtbij zien, het zijn grappige beestjes als ze zo op hun gemakske naar de zee wandelen om een bad te gaan pakken. Ik heb gelezen dat de pinguïns monogaan zijn en heel hun leven trouw blijven aan dezelfde partner, ze maken samen een nest, broeden samen en zorgen samen voor de jongen, ik snap alleen niet hoe ze mekaar terug vinden tussen die hoop want ze trekken allemaal op mekaar. Tegen de avond rijden we een ripio weg , langs de kust, en daar zoeken we een slaapplaatsje en gelukkig is de wind wat gaan liggen.

Zaterdag 24/10

We hebben goed geslapen vannacht en we rijden verder langs de kust naar Camarones. De ripio is redelijk goed en iets voorbij Camarones zien we een kleine baai, daar willen we vandaag en vannacht blijven. Het echt een supermooi plekje maar veel tijd om van dat moois te genieten krijgen we niet want er moet dringend geklust worden, we hebben een lekke band en de lift doet het niet meer. De band vervangen is gauw gebeurd, de Jos en ik zijn een goei team, maar de lift dat is wat anders. Jos kijkt de elektriciteit van de lift na en daar is niks mis mee dus moet hij de motor demonteren. Tegen de avond wordt het veel te koud om buiten door te werken dus we zien morgen wel, we kunnen de lift manueel omhoog doen, het gaat gemakkelijk en is een goeie fitness voor mij.

Zondag 25/10

Vannacht heeft het geregend en de ripio is bijna onberijdbaar geworden, we rijden naar een andere baai, hier vlakbij, en die is nog mooier dan de vorige. We zitten nog maar juist te genieten van ons mooi plekje als het weer begint te regenen, omdat we bang zijn dat we hier niet meer weg geraken zullen we toch maar naar de Ruta 3 rijden. Het is hier niet vlak en in de laagtes blijft het water staan, de weg is zo glibberig alsof je op ijs rijdt maar in 4x4 lukt wel. Via de Ruta 3, een saaie asfaltweg, rijden we naar Comodoro Rividavia. We hebben een wijze beslissing genomen om van ons mooi plekje te vertrekken want als we goed en wel op de Ruta 3 zitten krijgen we een paar flinke sneeuwbuien. Iets buiten Comodoro Rividavia vinden we een mooie, kleine camping en daar gaan we overnachten want we moeten morgen nog het één en ander regelen in de stad.

Maandag 26/10

Gelukkige verjaardag Dietwin.

Vanmorgen zijn we eerst naar Michelin gereden om 2 nieuwe banden te kopen, de oude hebben al weer heel wat kilometers achter de rug en we staan nog voor de Careterra Austral. Bij Michelin hebben ze niet exact dezelfde banden, er is een probleem met de import, de tijd dat de Argentijnen deze banden konden betalen is definitief voorbij. De mensen van Michelin hebben nog naar Neuquen en Bahia Blanca gebeld maar daar hadden ze ze ook niet meer. We hebben nu twee banden van hetzelfde merk, die had hij nog juist, ze zijn 1 cm smaller en 0,50 cm hoger maar volgens de mannen van Michelin is dat geen probleem. Het was precies weer een pitsstop bij Ferrari want ze vlogen direct met zijn allen naar onze auto en een uurtje later hadden we nieuwe banden en was alles uitgelijnd en een beschadigde velg gerepareerd. Perfecte service en de prijs viel heel goed mee. Omdat we geen zin hadden om in Comodoro Rivadavia te blijven zijn we doorgereden naar Sarmiento, in het binnenland en daar gaan we een paar dagen blijven rondhangen.

ORKA'S

2009-10-21T13:56:00.000-07:00

Zaterdag 17/10

Terug naar Punta Ninfas. Als we er aankomen zijn we helemaal alleen, ongelooflijk hoe een prachtige hof met een reuze zwembad we hier hebben. Tegen het hoog water trekken we naar de kliffen om op eventuele orka’s te wachten. Er ligt een kolonie zee-olifanten recht onder ons, het is een mannetje met zes vrouwtjes en het is echt plezant hun doen en laten te volgen. Het mannetje gaat van het ene vrouwtje naar het andere tot hij er één gevonden heeft die wel wil, het paren gebeurt zijdelings omdat het mannetje het vrouwtje compleet zou verpletteren anders. Terwijl wij boven op de kliffen zitten komt er een ander mannetje aangezwommen en die wil één van de zes vrouwtjes inpikken maar hij had zich wel dik misrekend want de zee-olifant op het strand begint te brullen en laat zijn tanden zien tot de andere stilletjes afdruipt. Prachtig om te zien is dat, er kan geen enkele film of TV serie tegenop. Als we terug aan de auto komen zijn Hervé en Lise, een Frans koppel, ook aangekomen dus we zijn hier niet alleen vannacht.

Zondag 18/10

Gelukkige verjaardag Lizet Van Hasselt.

De Jos is al om 6 uur vertrokken naar de orka rots want het wordt hoog water en ik ben nog wat blijven liggen maar om half 8 heb ik Lizet gebeld om haar een gelukkige verjaardag te wensen, het doet toch altijd goed om een bekende stem te horen al is het dan met een slechte satellietverbinding. Weer geen orka’s maar wel schitterend weer, de zon schijnt en het is bijna warm hier. ’s Namiddags komt er een toeristenbusje aangereden en er stappen een hoop Amerikaanse Marina’s uit, ze gaan via de rotsen naar het strand op hun hakjes. De Jos heeft zijn dag weer want als de Amerikaanse meisjes terugkomen hangen ze allemaal rond hem en roepen : “You have a beautiful car, oh, you’re amazing, you’re my inspiration and we never forget you……. En de Jos maar smilen van oor tot oor. Tegen de avond zijn Ton en Anneke ook aangekomen.

Maandag 19/10

Weer een zonnige dag op Punta Ninfas en Jos is weer vroeg naar de rots vertrokken, een uurtje later vertrek ik ook, gewapend met een kan koffie maar weer geen orka’s. ’s Middags steken we onze barbecue aan en nadien drinken we, samen met Ton en Anneke, een goei fleske wijn leeg. Tegen het avondtij vertrekt Jos weer naar de rots om op de orka’s te wachten. Als ik voor in de auto zit zie ik een Argentijn wilde gebaren maken en roepen dat ik buiten moet komen, YES ORKA’S. Iedereen spurt naar de rotsen, de auto’s blijven allemaal open want we denken maar aan één ding : orka’s. Renate kan het hardste lopen en is het eerst vlakbij Jos om hem te verwittigen, we zien dat ze een zee-olifant proberen aan te vallen en ze blijven een hele tijd in de buurt rondzwemmen. We zijn allemaal als kinderen zo blij, iedereen lacht en is supercontent. Orka’s, de killer whales, zijn toch echt iets speciaals en wij voelen ons echt gelukkige mensen dat we ze gezien hebben, we hebben er een paar foto’s van gemaakt maar het was tegen de avond maar wie weet komen ze morgen overdag weer, ze zijn in ieder geval in de buurt.

Dinsdag 20/10

Vanmorgen waren we weer vroeg op post maar de orka’s hadden er geen zin in vandaag maar we hebben toch weer een flinke wandeling gemaakt naar de rots. Er zijn nog meer Fransen aangekomen en tegen de avond komt er een Belgische jeep aangereden, het zijn de mensen van Leuven, we hebben hen al ontmoet in Puerto Madryn. Als het buiten te koud wordt kruipen wij samen met de andere Belgen in de Josmobiel, een beetje later wordt er op de deur geklopt en Renate en Bruno passen nog juist bij in de Josmobiel. Renate heeft een supermooie film gemaakt van walvissen en orka’s en ze komt een voorstelling geven dus vananvond is het cinema bij ons. Het is bijna elke avond druk in onze auto omdat Jos in geen enkele andere auto binnen kan is het meestal bij ons te doen, echt gezellig hier.

Woensdag 21/10

Hoe gezellig het hier ook is met al die Europeanen, we gaan verder rijden want we zijn al vanaf 2 oktober in de regio, we hebben walvissen, zeeleeuwen, zee-olifanten en zelfs orka’s gezien dus we kunnen verder. Vandaag gaan we eerst wat boodschappen doen in Trelew en daarna rijden we tot Gaiman en zoeken daar een plekje. Gaiman is een typisch Welsh plaatsje met mooie huisjes in rode baksteen en alle opschriften staan er in het Spaans en het Welsh maar ik denk niet dat iemand de taal nog spreekt hier. We zetten ons bij de brandweer, die mannen hebben zeker water, en morgen rijden we weer Zuidelijker.

Nog altijd bij de walvissen

2009-10-17T07:15:00.001-07:00

Maandag 12/10

We hebben voldoende voorraad opgeslagen en trekken weer voor een paar dagen naar Playa Doradilla want we zijn de walvissen nog niet beu. Ik weet niet zeker of het speciaal voor ons was maar er waren veel walvissen en ze hebben serieus geshowd. Als we ’s avonds in de auto zitten duikt ineens ons de muis weer op, we kunnen ze niet vangen en gaan dan maar slapen.

Dinsdag 13/10

Ons huisdier is te ver gegaan, ze heeft deze nacht aan mijn sigaretten geknabbeld en daar zal ze voor boeten. We weten waar ze zit en ik plak met brede tape elke spleet af dus nu zit ze opgesloten zonder sigaretten. Tegen de middag zien we dat er een auto boven van de duinen gestoven komt, niemand komt langs daar naar beneden en we wisten het direct : Hans en Bente zijn aangekomen. Het is plezant om weer een paar dagen met hen door te brengen. Het is wel berekoud vandaag en daarom kruipen we op tijd in de auto.

Woensdag 14/10

Vanmorgen werd er geklopt en Ton en Anneke stonden aan de deur, we hebben hen 4 maanden geleden in Brazilië ontmoet maar hoe groot Zuid-Amerika ook is, je komt mekaar altijd weer wel tegen. Het wordt hier steeds gezelliger op Playa Doradilla, er staan Fransen, Duitsers, Zwitsers, Nederlanders en Belgen en we spreken een mengelmoes van al die talen. Ton is jarig vandaag en dat hebben we in de Josmobiel gevierd tot in de late uurtjes.

Donderdag 15/10

De zon is terug, gelukkig want we werden het binnenzitten een beetje beu. We slepen alles weer buiten en installeren ons in het zonnetje. De walvissen genieten duidelijk ook van de zon want gisteren waren er bijna geen en vandaag weet je gewoon niet waar je eerst moet kijken. Ik heb soms het idee dat ze ons horen want als er veel mensen op het strand zijn komen ze dichter naar het strand, ze geven in ieder geval een supershow vandaag. Morgen rijden we nog eens naar Puerto Madryn, daar blijven we een nachtje op de camping en dan nemen we afscheid van de walvissen.

Vrijdag 16/10

We wuiven nog eens naar de walvissen op Playa Doradilla en rijden naar Puerto Madryn, het heeft nu lang genoeg geduurd we hangen hier al twee weken rond. In Puerto Madryn gaan we een nachtje op de camping staan we doen er de was, kuisen de auto enz.... We ontmoeten er een koppel uit Leuven, ze zijn met hun jeep aan het rondtrekken in Zuid-Amerika, het lijkt wel of half Europa hier in Puerto Madryn samenkomt, vorig jaar zat iedereen op Peninsula Valdes en dit jaar is Madryn the place to be. Voor we verder Zuidwaarts rijden wil de Jos toch nog twee dagen naar Punta Ninfas, hij denkt er toch orka’s te zien dus morgenvroeg vertrekken we naar Ninfas en dan verlaten we deze regio.

Punta Ninfas

2009-10-11T11:08:00.000-07:00

Woensdag 07/10

We hebben goed geslapen en de auto is volgetankt dus we kunnen verder, gisterenavond hebben we nog een gezellige babbel gehad met een Zwitsers koppeltje, ze reizen met de moter door Zuid-Amerika. Wij rijden naar Punta Ninfas, een 80 km van Puerto Madryn, we willen daar een paar dagen blijven want daar zouden wel eens orka’s opduiken. We hebben in ieder geval eten en drinken genoeg bij voor een paar dagen want 80 km is nogal ver om even om een brood te lopen. Als we aankomen in Punta Ninfas staan er Zwitsers, Fransen en Duitsers, ze wachten allemaal op de orka’s. We vinden een mooi plekje voor de Josmobiel, een luxe penthouse, we staan boven op de kliffen en kijken recht in de zee.

Donderdag 08/10

Nog geen orka’s te bespeuren, er liggen hier wel zee-olifanten maar dat zijn maar tamme dikzakken, in de zeeleeuwen, die in de branding spelen, zit veel meer leven maar ik heb toh een mooie foto van een kleine zee-olifant die zuigt bij de moeder. Er zijn twee Belgen aangekomen, een jong koppeltje van Berchem, op huwelijksreis. Het is echt plezant om nog eens in het Vlaams te kunnen kletsen en het is een tof koppel en ze hebben al een hoop reiservaring. We hebben hier redelijk goei weer maar ‘s avonds en ‘s nachts waait het hard, de Josmobiel schudt langs alle kanten.

Vrijdag 09/10

Gelukkige verjaardag Mieke Nuytemans (Mieke van de Pascal)

We zijn wakker geworden met een stralende zon, de Jos was al vroeg op pad, hij wil toch zo graag orka’s zien. We hebben gehoord dat ze meestal tussen één uur voor en één uur na hoog water komen we zitten, samen met de andere Belgen, bijna heel de voormiddag te wachten maar er is geen orka te zien, morgen nog maar eens proberen dan. ‘s Avonds komt het koppeltje van Berchem op bezoek en het is een reuze gezellige avond geworden zo met ons vieren knus in de Josmobiel.

Zaterdag 10/10

Vannacht heeft het vreselijk hard gewaaid, echt goed slapen doe je dan toch niet, hier boven op de kliffen maar ‘s morgens schijnt de zon weer volop. We zitten weer uren op de rotsen maar de orka’s willen maar niet komen, jammer want het moet fantastisch zijn als je die imposante beesten beneden aan ziet komen. De Zwitsers hebben er hier vorige week een 10-tal gezien en hebben er een filmopname van, misschien moeten we daar maar naar gaan kijken. Het zonnetje heeft de hele dag geschenen maar rond een uur of 7 werd het zo donker, we hebben snel al onze spullen binnen gezet en konden juist voor de bui de Josmobiel induiken. Morgen willen we nog eens een tij afwachten maar als we dan geen orka’s zien rijden we terug naar Puerto Madryn.

Zondag 11/10

Het is deze morgen eigenlijk niet te doen om buiten te komen, de wind raast voer de Patagonische vlakte maar de Jos gaat toch naar de baai om op de orka’s te wachten. De Belgen komen afscheid nemen, we zulen mekaar waarschijnlijk nog wel eens tegen komen want we doen ongeveer dezelde route, het zou plezant zijn in ieder geval. Als de Jos een uur later nog niet terug is wandel ik toch ook maar naar de baai want ik word een beetje ongerust maar als ik daar aankom zit hij nog altijd, pal in de wind, op orka’s te wachten. We hebben daar nog een uur gezeten en geen enkele orka gezien dus rijden we maar terug naar Puerto Madryn. Punta Ninfas is een schitterend plekje maar het kan er heel hard waaien.

Puerto Madryn

2009-10-06T07:48:00.000-07:00

Maandag 28/09

We hebben een volle watertank en doen nog wat boodschappen in Las Grutas en daarna willen we verder langs het strand rijden. We hebben gehoord dat Playas Doradas een mooi plekje is dus daar rijden we dan maar naartoe. Playas Doradas ligt ongeveer 30 km van de grote baan de weg ernaar toe is zo slecht, ik dacht efkes dat ik terug in Bolivië zat, maar het is de moeite waard. Playas Doradas is een piepklein dorpje aan de kust en je kan overal vrij staan, een eindje voorbij het dorpje zijn kleine, mooie baaien en daar parkeren we de Josmobiel. We staan er nog maar een half uurtje als we een groepje zeeleeuwen, vlakbij de kust, zien. Ze blijven daar een hele tijd spelen en het lijkt wel of ze speciaal voor ons een show opvoeren. Ik heb het al eens gezegd maar toch zeg ik nog eens dat de Atlantische Oceaan hier fantastisch is, kristalhelder water, prachtige stranden met veel dieren en weinig mensen.

Dinsdag 29/09

We staan nog langs het strand van Playas Doradas en we hebben er zalig geslapen. Vandaag blijven we hier nog, we hebben niks nodig van de winkel en het is hier mooi en vooral rustig want we hebben hier al twee dagen geen mens gezien. De zeeleeuwen zijn weer voor de kust aan het spelen, ik probeer er dichter bij te komen om een foto te maken maar dat lukt niet goed. De kust is hier heel rotsachtig en ik moet van de ene rots naar de andere springen om dichterbij te komen, tussen de rotsen staat overal water dus ik geef het maar op, ik heb in ieder geval één foto al is het wel van ver. ’s Middags rijden we naar een ander strandje hier vlakbij en daar eten we buiten in het zonnetje, wel met een dikke trui aan maar toch is het zalig buiten. Tegen de avond wakkert de wind fel aan en kruipen we in de Josmobiel. Morgen rijden we nog verder naar het Zuiden.

Woensdag 30/09

We gaan even van de kust weg om, via de grote baan, naar Puerto Madryn te rijden. Het is ongeveer 120 km tot Puerto Madryn door de Patagonische vlakte, een rechte weg en er woont niemand, volgens mij is het ook onmogelijk om hier te wonen, het is droog en dor en er groeien alleen wat struiken zover je kan kijken. Wij zijn in ieder geval blij als we in Puerto Madryn aankomen en de eentonige vlaktes achter ons kunnen laten. Puerto Madryn is een havenstadje of badplaats, het is er druk, er zijn veel restaurantjes en hotels maar het is een gezellig stadje en het staat nog niet vol hoogbouw. We rijden eerst langs de supermercado want ons ijskast is leeg en langs de lavanderia want de wasmand zit vol. Wij wilden eigenlijk vannacht op een camping gaan staan maar we vinden, een beetje buiten Puerto Madryn, zo een mooi plekje aan de kust dat we besluiten om vannacht hier te blijven.

Donderdag 01/10

We hebben gehoord dat er veel walvissen zitten vlakbij Puerto Madryn, in Playa Dorillada, en daar willen we vandaag naartoe rijden. We kunnen water tanken bij het Shell station dus daar moeten we al niet meer voor naar een camping en voor we naar Playa Doradilla rijden gaan we eerst een goed eten in Puerto Madryn. We vinden een restaurantje op het strand en daar hebben we geweldig, lekkere gambas gegeten, de ober van het restaurantje, Juan, heeft ons zijn kaartje gegeven en als we terug komen moeten we speciaal naar hem vragen. In Playa Dorillada zetten we ons bij het strand en we zien al direct walvissen, er zitten er zeker tien hier in de baai, het is een fantastisch zicht om die reuzen vlakbij het strand te zien zwemmen. Als we ’s avonds in ons bed liggen horen we de walvissen nog, ze blazen en slaan met hun vinnen op het water.

Vrijdag 02/10

Vanmorgen kregen we bezoek van Bruno, een Zwitser, en hij vertelde dat ze één strandje verder staan en dat je daar de walvissen nog beter kan zien dus we rijden 1 km verder naar het volgende strand. Als we daar aankomen staan daar Walter en Christa, we hebben vorig jaar samen op Peninsula Valdes gestaan en dit jaar, in juli, hebben we samen 3 dagen in de Chaco gestaan, het was in ieder geval een blij weerzien. We installeren ons vlakbij het strand en als het water opkomt, komen de walvissen eraan, ze zwemmen zo dicht langs het strand dat je er mee over kan wandelen. Het is echt indrukwekkend, de volwassen dieren wegen ongeveer 50 ton en zijn tot 15 meter lang. De vrouwtjes hebben jongen en de eerste drie maanden blijven de moeders met hun kroost in ondiepe wateren en voor ons is dat een unieke periode om ze te bekijken. Er waren veel mensen op het strand om ze te volgen maar het was er doodstil, iedereen stond vol bewondering te kijken naar de Oceaanreuzen. Wij wilden eigenlijk morgen naar Peninsula Valdes gaan maar waarschijnlijk blijven we hier, op Peninsula zijn we al geweest, hier zie je de walvissen veel beter en er staan momenteel al 5 mobilhomes dus het is best gezellig hier.

Zaterdag 03/10

De dag is schitterend begonnen, de zon schijnt en er ligt een walvis voor de deur. ’s Middags kunnen we zelfs in ons T-shirt op het strand en dat in Patagonië, dat is echt een meevaller. Als het water op begint te komen komt de wind ook op en zoeken we onze truien op. We hebben geluk vandaag want we zien Moby Dick, allee wel niet echt Moby Dick maar toch een witte walvis. Hij is een eind van de kust vandaan maar je ziet duidelijk dat het een albino is. Iedereen loopt hier met zijn fototoestel rond, in de hoop de ultieme walvisfoto te maken. Ik heb in ieder geval al foto’s van een jumper en ook foto’s van Moby Dick. ’s Avonds maken de walvissen zo’n rare geluiden, je kan dat echt niet uitleggen, dat moet je zelf horen. Supergeweldig.

Zondag 04/10

Het is een beetje bewolkt vandaag maar het is niet koud dus we zijn al lang tevreden. Er zijn Zwitsers aangekomen, ze wonen aan het meer van Geneve. De Zwitsers zijn kennis komen maken en ze komen heel beleefd, aan de Jos, vragen of ze een film van de Jos mogen maken en een interview mogen afnemen over hoe hij reist in zijn rolstoel. Jos zegt natuurlijk ja en een beetje later komen de Zwitsers met hun filmcamera voor het interview, we worden langs alle kanten gefilmd en ook de lift en de douche van de Josmobiel worden gefilmd. Wij moeten voor de camera vertellen over onze reizen en hoe we dat allemaal doen. Ik denk dat het een grappige film gaat worden want ge kent de Jos en zijn opmerkingen wel he. De Zwitsers zijn heel tevreden, ze feliciteren ons en gaan de film in Zwitserland vertonen. Ondertussen is Moby Dick weer opgedoken en ik heb fantastische foto’s kunnen maken van de albino walvis.

Maandag 05/10

Vannacht waaide het al heel hard maar vandaag laat Patagonië zich weer van zijn beste kant zien. Ijskoude, scherpe loeiharde wind, een tijdje later begint het nog te hagelen ook zelfs met twee truien aan en een muts op is het nog koud, dan maar in de Josmobiel, Als we ’s avonds in ons bed liggen horen we iets ritselen en een beetje later zien we een muis door de mobilhome lopen, we hebben geprobeerd om ze te vangen maar dat zijn serieus rappe beestjes, dus we zijn maar gaan slapen en nu hebben we een huisdier.

Dindsdag 06/10

Het is nog koud maar toch niet meer zoals gisteren, we rijden vandaag naar Puerto Madryn om boodschappen en om muizenklemmen. Vanmiddag gaan we met Walter en Christa, twee Duitsers, op restaurant en vanavond slapen we op de camping, we moeten de batterijen opladen en water tanken en dat is het gemakkelijkste op de camping en hopelijk kunnen we een van de dagen ons huisdier vangen.

Zeeleeuwen - papagaaien en walvissen

2009-09-27T10:51:00.000-07:00

Maandag 21/09

Vandaag rijden we door de Sierras de la Ventana, we willen tot Tornquist rijden. De Sierras zijn best mooi alleen is het weer vandaag veel minder goed dan gisteren. Tornquist is een heel saai dorpje er is niks te beleven dus zoeken we een slaapplaats een eindje verder. We komen bij een camping en er is niemand te zien maar de poort staat open, wij zetten ons hier en vinden een hoop hout om te stoken, er zijn douches en WC’s en we hebben electriciteit en buiten een koe hebben we hier heel de avond niemand gezien.

Dinsdag 22/09

We hebben rustig geslapen hier en vertrekken van de camping zonder iemand te zien, we willen naar Bahia Blanca rijden daar is een Mercedes garage en de Josmobiel heeft een onderhoudsbeurt nodig voor we verder naar het Zuiden rijden. Bij Mercedes worden we goed ontvangen en ze beginnen direct aan de auto, we hebben een nieuwe mazoutfilter, oliefilter en luchfilter nodig en dat is geen enkel probleem. Er moet wat olie bij in de automatische boite en omdat we niet goed weten welke olie er in moet bellen we het internationaal nummer van Mercedes, er staat immers in dat boekje : “bel dit nummer en wij beantwoorden al uw vragen”, als ik iemand van Mercedes aan de lijn heb en ik stel mijn vraag zeggen ze : “dat weten we niet, wij doen geen automatische boites, bedankt voor je telefoontje.” Gelukkig zijn ze in Zuid-Amerika behulpzamer en een beetje later heeft de man van de garage de juiste olie gevonden, in ieder geval zitten bij de hulplijn van Mercedes Europa een stelletje snullen. Als we weg rijden bij Mercedes wuift al het personeel ons uit en wij zijn heel content met hun service en de rekening en wuiven enthousiast terug. Omdat er in Bahia Blanca geen camping is, en de stad niet echt veilig is, slapen wij bij een benzinestation tussen de grote camions.

Woensdag 23/09

Gelukkige verjaardag Aldo en Linde.

Na een controlepost voor groenten, fruit en vlees rijden we Patagonië binnen, de controleurs hebben eigenlijk niet echt gekeken of we iets bij hadden, ze hadden meer aandacht voor de Josmobiel. We zijn in Patagonië, op weg naar de eindeloze vlaktes, de verlaten stranden en de keiharde wind en hopelijk veel walvissen. In Viedma is er een politiepost, ze doen geen controle maar geven allerlei informatie over de streek en wijzen zelfs de weg naar de beste supermarkt. We zitten nu terug aan de Oceaan, vandaag zitten we nog op een campingske omdat we water moeten tanken en onze batterijen eens goed op willen laden maar vanaf morgen rijden we 200 km over een ripio weg langs de Oceaan.

Donderdag 24/09

Ons dochterke wordt 25 jaar. Gelukkige Verjaardag Liesbethje.

Gelukkige verjaardag Tineke.

Vanmorgen natuurlijk eerst met ons Liesbeth gebeld om een gelukkige verjaardag te wensen en daarna nog even met Tineke, die ook jarig is. Als we een half uurtje aan het rijden zijn, zien we duizenden en duizenden papagaaien. Ze hebben hun nest in de kliffen langs het strand, een ongelooflijk schouwspel, als ik op de kliffen foto’s aan het maken ben vliegen ze rakelings over mijn hoofd, het lijkt wel een scene uit “The Birds”, echt fantastisch. We rijden verder langs de verlaten stranden, alhoewel verlaten is niet het juiste woord want in Punta Bermejo zit de grootste zeeleeuwen kolonie van de wereld, je kan ze van boven op de kliffen goed zien en vooral horen, ze brullen, blaffen enz…… Er zijn daar een paar biologen aan het werk en op dit moment hebben ze ongeveer 6000 zeeleeuwen op het strand geteld. Wij zijn daar de hele namiddag gebleven, we hebben van de biologen een paar sterke verrekijkers gekregen en er is een loopbrug over de klif zodat de Jos alles perfect kan volgen. Tegen de avond zetten we ons gewoon ergens bij het strand om te overnachten, als we buiten zitten te eten komen er een honderdtal zeeleeuwen langs ons terras gezwommen. We hebben een fantastische dag gehad en de kust is hier zo mooi, geen toerisme, geen appartementen alleen veel beesten en een paar gekke Europeanen.

Vrijdag 25/09

We zijn vroeg opgestaan vanmorgen want er was zoveel wind, de Josmobiel schudde langs alle kanten zodat we bijna zeeziek werden in ons bed. We rijden verder over de ripio die inmiddels helemaal vol duinzand gewaaid is. ’s Middags rijden we het strand op om een hapje te eten en om een flinke strandwandeling te maken, met de Jos is dat al gauw een flinke wandeling want hij zakt weg in het zand en dan is er een hoop duw- en trekwerk nodig om hem een stuk verder te krijgen. Tegen de avond vinden we een plekje achter een duin, we kunnen de zee zien en er zitten veel flamingo’s. Ik ben op het strand wat mooie schelpen gaan zoeken voor Tove, die gaat daar heel blij mee zijn.

Zaterdag 26/09

Toen we vanmorgen buiten kwamen was het al redelijk fris maar toen stonden we nog goed beschut achter een duin, we hebben hier in ieder geval heel goed en rustig geslapen. Echt heel druk is het hier niet, we zijn hier voor de 3de dag en we hebben drie auto’s gezien. Je rijdt hier vlak langs het strand en de Oceaan is prachtig, tegen de middag rijden we het strand op om een hapje te eten en een beetje te wandelen maar als we de deur open doen verander ik al snel van gedacht. De wind komt recht uit het Zuiden, recht uit Antartica, en is ijzig koud. De Jos rijdt even met zijn rolstoel over het strand maar lang houdt hij het ook niet vol en als ik buiten een sigaret probeer te smoren is ze al opgebrand voor ik er goed en wel van kan trekken. ’s Namiddags komt er de zon even door en de wind gaat wat liggen, wij staan inmiddels weer op een ander strand en daar liggen enorm mooie schelpen, er ligt al een hele zak vol in de Josmobiel omdat we geen zin meer hebben om te rijden gaan we hier op het strand overnachten, het waait hier wel maar dat doet het in heel Patagonië.

Zondag 27/09

De wind is gedraaid en het zonneke schijnt, het is nog frisjes maar toch goed buiten, als we aan onze koffie zitten zien we drie walvissen voorbij komen, ze blijven een tijdje spelen hier vlak in de buurt en dat is echt geweldig om te zien. Vandaag rijden we terug naar de bewoonde wereld, we rijden naar Las Grutas en daar gaan we een nacht op een camping staan dan kunnen we water tanken en daarna weer verder langs de kust. We vinden in Las Grutas een campingske met lekker warme douches, na een lange warme douche wandelen we naar het strand, recht in het zonnetje is het zalig. Er is hier een Observaturium voor dolfijnen, daar werkt een Belgische biologe, we willen daar eens een kijkje gaan nemen die weten waarschijnlijk nog veel plekjes langs de Oceaan waar we iets kunnen zien.

Naar Tandil

2009-09-20T11:42:00.000-07:00

Zondag 13/09

We blijven nog een dagje in Villa Gesell het is goei weer en het is best een gezellig plaatsje, ik ga wat boodschappen doen en even op internet en de Jos gaat wat over de boulevard flaneren. Als we terugkomen op de camping heeft de campingbaas een heel varken op zijne barbecue staan, hij roept dat ik er een foto van moet maken en dat heb ik ook gedaan maar hij kon ons beter een stuk presenteren. We zitten heel de dag lekker in het zonnetje en ’s avonds maken we een kampvuurtje aan.

Maandag 14/09

We rijden verder langs de kust en komen door Mar del Plata, de grootste badplaats van Argentinië. Mar del Plata is een propere stad met veel groen, het is een grote stad met ongelooflijk veel appartementen, als die vol zitten in de zomer is het onmogelijk dat je hier op het strand kan liggen. Volgens de Jos moet je hier in de zomer verplicht recht staan op het strand anders is er geen plaats, wij rijden verder naar Miramar en daar vinden we vlak voor het stadje een kleine, gezellige camping, het is er een beetje rommelig maar rustig. Morgen verlaten we de kust, het is niks voor ons, we zullen in het Zuiden wel terug naar de kust gaan daar zijn de stranden verlaten en kan je overal veilig staan.

Dinsdag 15/09

Gelukkige verjaardag Gwendy

We hebben even genoeg van de kust en rijden het binnenland in, tussen de weiden en koeien. Het Zuiden van de provincie Buenos Aires is eigenlijk één grote boerderij met ongelooflijk veel koeien. Onderweg passeren we stakers, we weten niet waar ze voor aan het staken zijn, ze hebben een hoop autobanden in brand gestoken maar ze laten ons heel vriendelijk door, we denken dat de staking nog wel even zal duren want ze hebben hun barbecues aangestoken en er liggen grote stukken vlees klaar. Wij rijden naar de Sierras de Tandill, het landschap is er heuvelachtig en het stadje is mooi, het is hier veel aangenamer dan aan de kust. Er wonen hier ook veel Verellens en die gaan we een bezoekje brengen, we hebben al wat bedrijven gezien met de naam Verellen dat is wel grappig tussen al die Spaanse namen zo ineens een Vlaamse naam. Morgen gaan we hier de buurt verkennen.

Woensdag 16/09

Vandaag gaan we eens een kijkje nemen in de Sierras de Tandil, het is hier heuvelachtig maar er liggen hier en daar enorme rotsblokken, hoe ze daar zo gekomen zijn weet ik niet en hoe ze blijven liggen snap ik al helemaal niet. De Jos kon niet tot boven bij de rotsen maar ik heb de hele klim gedaan en boven had je een mooi uitzicht over Tandil. ’s Middags zijn we een wandeling gaan maken rond het meertje hier, we hebben anderhalf uur gewandeld en daarna, als beloning, een koffiekoek gevuld met dulche de leche opgesmuld. Voor we een slaapplaats gaan zoeken lopen we nog even door het stadje, ze hebben een mooie Plaza en een supersjiek gemeentehuis. Aan het meertje vinden we een kleine camping, we kunnen onze auto vlakbij het meertje zetten en het zonnetje schijnt, meer hebben we niet nodig.

Donderdag 17/09

Voor we naar de familie Verellen rijden gaan we eerst boodschappen doen bij de Carrefour, zoals altijd in de supermarkten moet je heel veel geduld hebben aan de kassa’s. De mensen mogen hun boodschappen hier in twee of drie keer betalen maar dan hebben ze dikwijls nog te veel in hun kar en dat moet dan terug in de winkel, ze moeten dan beslissen wat ze niet meenemen en dat is elke keer een heel drama. Het is echt tragisch en ik voel me altijd een beetje vervelend als ik cash al mijn boodschappen kan betalen. We rijden naar de familie Verellen, één van hen heeft hier een heel domein waar ze trekkings en rotsklimmen voor groepen organiseren. Het is normaal geen camping maar als we de naam van Verellen uit Paso de la Patria noemen zijn we van harte welkom. Ze zeggen dat ze een mooi plaatsje voor ons hebben en we rijden ongeveer 5 km over hun domein tot we bij een klein meertje komen en daar kunnen we blijven zo lang we willen.

Vrijdag 18/09

Vanmorgen zijn we, door een paar vroege Verellens, uit ons bed gezet. Marco en Walter Verellen kwamen op bezoek en ze wilden de Jos persé op forel leren vissen, na de uitgebreide uitleg hebben ze een vislijn voor de Jos achtergelaten zodat hij heel de dag kan oefenen. De Jos amuseert zich heel goed en hij heeft al heel gauw een grote forel te pakken maar we hebben hem netjes terug in het meertje gezet. Hier groeit cresson in het wild en daar heb ik een lekkere, verse cressonsoep van gemaakt. Na de middag begint het te regenen en is het gedaan met vissen, we kruipen in de Josmobiel en gaan vroeg slapen, morgen rijden we naar de Sierras de la Ventana.

Zaterdag 19/09

Vanmorgen hebben we bezoek gehad van Ignace Wirtz, een vriend van de Verellens, hij is van Wilrijk en het deed goed om nog eens Vlaams te kunnen praten. We nemen afscheid van de familie Verellen, het zijn ongelooflijk toffe en gastvrije mensen en nog maar eens hebben we moeten beloven om terug te komen, ik denk dat wij volgend jaar nog maar eens in Argentinië blijven rondhangen. Wij blijven nog een paar dagen in het binnenland in de Sierras de la Ventana, we zitten op een campingske in de Sierras en het is hier druk en gezellig want ze zijn het begin van de lente aan het vieren. Morgen blijven we hier nog een dagje en daarna rijden we verder door de Sierras.

Zondag 20/09

Morgen begint hier officieel de lente maar het is vandaag al schitterend weer, geen wolkje aan de lucht en de zon schijnt vollen bak. Wij wandelen een beetje door het dorp en de Jos probeert hier wat te biken maar dat valt niet mee, hij geraakt niet omhoog. ’s Namiddags blijven we op de camping, we zitten wat in het zonnetje en we houden de barbecuende Argentijnen wat in de gaten, 90% van hen is veel te dik maar als je ziet wat een lappen vlees die binnenslagen kan dat niet anders, de Jos denkt dat er vandaag op de camping minstens een koe opgegeten is.

Langs de Atlantische Oceaan

2009-09-13T07:44:00.000-07:00

Dinsdag 08/09

Omdat het weer miezerig en koud blijft besluiten we om verder te rijden misschien is het morgen beter en dan hebben we geen zin om in de auto te zitten. We rijden tot aan de Atlantische Oceaan, het is er koud maar het regent er tenminste niet. In San Clemente del Tuyu vinden we een camping vlakbij de Oceaan en vlakbij het stadje, vrij staan is hier niet mogelijk het is overal verboden en de politie raadt het af ook. We geven onze was af bij de lavanderia en installeren ons op de camping.

Woensdag 09/09

Vollen bak zon van ’s morgens vroeg, dat doet deugd al is het dan nog fris. De Jos gaat biken en hij kent blijkbaar al voldoende Spaans om ambras te maken met de politie. Hij fietste over een weg hier met weinig verkeer en een grote pechstrook en er waren hem al drie politieauto’s gepasseerd, die mannen toeterden en staken hun duim op, dus alles ok. Een beetje later kwam er een andere politieauto en die begon van zijn oren te maken dat de Jos daar niet mocht rijden maar wel in het stadje, toen de Jos zei dat het veel gevaarlijker was in de stad dan op die weg moest hij zijn naam hebben en die tikte hij in op zijn gsm. Toen de Jos terug reed naar het stadje (5 km) is de politie heel de tijd achter hem blijven rijden om te kijken of hij echt wel van die weg af ging, op het einde van die weg is ook een politiepost en die mannen stonden buiten keihard te lachen die vonden dat duidelijk een hoop flauwe kul. Ik was ondertussen een lange strandwandeling gaan maken en wat gaan winkelen.

Donderdag 10/09

Weer zonnig vandaag en al een klein beetje warmer dan gisteren, de Jos gaat weer biken en pakt wijselijk een andere weg en ik ga naar het stadje om te winkelen. Bij de beenhouwer is het niet druk en hij wil weten waar ik vandaan kom en waar we allemaal geweest zijn en heel geduldig legt hij me uit hoe de stukken vlees heten en wat het beste is enz….. hij snijdt voor mij het beste stuk vlees en zegt dat ik terug moet komen om te vertellen of het lekker was. Omdat de Josmobiel zo smerig is en het goed is in het zonnetje gaan we hem eens een flinke wasbeurt geven hier op de camping, een uurtje later staat de Josmobiel te schitteren in de zon. Vandaag zit de Jos precies 11 jaar in zijn rolstoel, we hadden 11 jaar geleden nooit durven denken dat we ooit zo een reis zouden maken, we vinden dat we het al met al niet slecht gedaan hebben en trekken een goei fleske wijn open. Morgen willen we een eindje verder langs de kust rijden en daar een slaapplaats zoeken maar eerst moet ik terug langs de beenhouwer om te zeggen dat het super was.

Vrijdag 11/09

We blijven toch nog maar een dagje langer in San Clemente er is hier een park, Mundo Marino, met dolfijnen, orka’s ……en daar willen we toch eens gaan kijken want volgens de affiches, is het het grootste van Zuid-Amerika. Als we bij Mundo Marino aankomen worden we, zoals gewoonlijk, vriendelijk ontvangen, de Jos moet weer niks betalen en ik de helft van de prijs en we krijgen een hele uitleg. In het park zijn shows met zeeleeuwen, dolfijnen en orka’s, de shows zijn echt op zijn Argentijns : veel praten, keiharde muziek, veel show en emotie maar wel grappig. Bij de dolfijnen en de orka’s is er een speciaal programma waar ze laten zien hoe ze de dieren trainen, het is alleen toegankelijk voor scholen maar wij mogen ook binnen, het is interessant en de show nadien is de moeite. We hebben genoten van ons dagje Mundo Marino en we slapen nog een nachtje in San Clemente, morgen rijden we echt verder.

Zaterdag 12/09

We rijden verder langs de Atlantische Oceaan en we stoppen hier en daar bij een kustplaatsje maar de campings zijn overal nog gesloten, we rijden dan maar verder naar Pinamar. Pinamar is de vakantieplaats voor de zogenaamde betere klasse dat wil eigenlijk gewoon zeggen dat er in het weekend een hoop mensen naast hun schoenen komen lopen, er is in ieder geval weinig te zien. Uiteindelijk vinden we in Villa Gesell een camping vlakbij de kust, de camping heeft een uitgang naar het strand en het ziet er goed uit dus blijven we hier ineens voor 2 nachten. Omdat het ’s avonds berekoud is maken we een groot kampvuur en kunnen we toch nog goed buiten zitten.

Terug in Argentinië

2009-09-08T08:12:00.000-07:00

Donderdag 03/09

We zijn heel vroeg opgestaan want we moeten om half 4 naar de douane en om half 5 vertrekt onze boot naar Argentinië. Bij de douane gaat alles heel vlotjes hopelijk zijn ze in Buenos Aires ook zo gemakkelijk. Het regent en er is veel wind de boot gaat serieus op en neer maar we bereiken veilig de overkant. Met de boot aankomen in Buenos Aires is echt de moeite, als je vanaf het water de stad zo ziet liggen dat is echt mooi. Bij de Argentijnse douane gaat alles ook heel vlotjes, alle auto’s worden met drugshonden doorzocht maar waarschijnlijk zien wij er heel betrouwbaar uit want we mogen gewoon doorrijden. We rijden een beetje ten Noorden van Buenos Aires naar Tigre, een mooi stadje met allemaal kanaaltjes, het doet een beetje aan Holland denken, daarna willen we naar de Delta van de Parana maar dat is een flinke tegenvaller, de streek ten Noorden van Buenos Aires is vuil en vies, overal vervallen fabrieken, krotten en hopen vuilnis langs de kant van de weg. We vinden dan toch een camping aan één van de kanaaltjes en omdat we daar toch niet moeten douchen valt het wel mee.

Vrijdag 04/09

We hebben supergoed geslapen op het goor campingske en we willen toch nog eens wat verder kijken hier. We rijden wat rond in de buurt hier en het zou hier echt prachtig kunnen zijn als ze het een beetje zouden onderhouden maar alles is hier in de buurt aan het vervallen : de huizen, de wegen, fabrieken enz…. jammer want ooit is het hier heel mooi geweest. Morgen gaan we weg uit de Delta hier en gaan naar San Antonio de Areco, het centrum van de gaucho’s, we hebben van verschillende mensen gehoord dat ze daar een mooi museum hebben over de gauchocultuur en dat er mooie estancia’s in de buurt zijn en bij sommige kan je kamperen.

Zaterdag 05/09

We zijn in San Antonio de Areco, wat een verschil met de Delta het is een totaal andere wereld. San Antonio is een gezellig plaatsje met een mooie Plaza, restaurantjes en terrasjes en veel winkeltjes met zilversmeedwerk. We staan op een propere camping op wandelafstand van het dorpje, als we gaan winkelen in het dorp is het aanschuiven bij de beenhouwer, ik koop een paar grote biefstukken maar de mensen rondom mij kopen 10 kg en meer. Er wordt hier wat af gebarbecued in het weekend en ze eten ongelooflijk veel vlees, alleen rundvlees maar dat is dan ook heel lekker en het is hier goedkoper dan varkensvlees, biefstuk of entrecote kost hier ongeveer 3 € voor een kilo. We blijven hier morgen ook nog want er is hier een of ander fiesta.

Zondag 06/09

Gelukkige verjaardag Ria Herrijgers

Het Gauchomuseum in San Antonio de Areco is de moeite waard, ze hebben een hele verzameling zadels, geweren, lasso’s en veel zilverwerk, het is alleen jammer dat je er geen foto’s mag maken ik heb er toch snel eentje gemaakt. Samen met een Frans koppel wandelen we wat door het dorp en gaan eens op de plaatselijke fiesta kijken, we worden er heel vriendelijk ontvangen en we hebben zelfs lotjes voor de tombola gekocht, je kon een zij van een koe winnen. De fiesta zelf stelde niet veel voor maar het was er wel gezellig, de trekking van de tombola hebben we niet afgewacht en we zijn op ons gemakske terug naar de camping gewandeld. Wij trekken morgen weer verder en de Fransen gaan naar Buenos Aires naar de haven om, na 1 jaar, met Grimaldi terug naar Europa te varen.

Maandag 07/09

Het heeft geregend vannacht en geen klein beetje, het lijkt wel of heel de Provincie Buenos Aires onder water staat. Wij rijden richting Lujan, het grootste bedevaartoord van Argentinië. Onderweg zetten we ons even langs de kant, het zag er daar redelijk droog uit maar toch begonnen we weg te schuiven en even later zaten we met ons achterwiel kop onder in het slijk maar vijf minuutjes later was er al een bereidwillige camionchauffeur, die heeft onze winch aangepikt en ons losgetrokken. In Lujan bezoeken we de kathedraal, het is zo een beetje gelijk Scherpenheuvel en Lourdes, veel kraampjes en winkeltjes maar de kathedraal is wel de moeite. We rijden nog een stukje zuidelijker naar de Laguna van Chascomus en daar vinden we een camping aan de laguna, als het weer morgen beter is blijven we hier nog een dag .

Nog een weekje Uruguay

2009-09-02T10:10:00.000-07:00

Woensdag 26/08

We doen nog een beetje boodschappen en vertrekken uit Punta del Diablo, het is echt wel een plekje om naar terug te komen. We volgen de kustlijn en in La Paloma vinden we dat we genoeg gereden hebben dus daar gaan we een slaapplaats zoeken maar eerst een lavanderia want we hebben dringend propere kleren nodig. Wij rijden wat rond om een mooi plekje te zoeken en wij moeten, bij het zoeken naar een plaats, altijd rekening houden met de rolstoel, de Jos moet er ook een beetje uit de voeten kunnen. We zien een mooi plekje, bij het strand, aan de vuurtoren en op wandelafstand van het dorpje. We staan er nog maar 10 minuten en we krijgen al bezoek van iemand van het dorp, deze is wel heel direct want meestal vragen ze eerst waar je vandaan komt enz….maar die man vroeg direct : wat kost zo een mobilhome in Europa. Terwijl hij bij ons stond te praten kreeg hij telefoon en hij zei tegen die mens : “Ik sta hier bij Belgen, ze zijn met een mobilhome 4x4 en hij kost zoveel.” Wij vermoeden dat heel het dorp inmiddels op de hoogte is.

Donderdag 27/08

Zonnig weer in La Paloma, terwijl we ’s morgens buiten zitten ontbijten zien we twee walvissen zwemmen, fantastisch en iets later heeft de Jos nog een zeeleeuw gezien ook. De Jos is hier wat gaan fietsen en terwijl heb ik op het huis gepast, lekker in het zonnetje. We krijgen nog wat bezoek van iemand van het dorp en voor de rest kijken we wat naar de hoge golven. ’s Avonds hebben we nu een terras met een grote buitenlamp, we zitten naast de vuurtoren, ja we zitten hier echt schoon te wonen.

Vrijdag 28/08

We zitten nog altijd in La Paloma, het weer is hier zo goed dat we nog geen goesting hebben om door te rijden. We rijden wel naar een laguna, hier in de buurt, daar ontmoeten we een Frans koppel, ze zijn ongeveer van onze leeftijd en willen voor twee of drie jaar door Zuid Amerika gaan reizen. Als we terug bij onze vuurtoren zijn krijgen we weer bezoek van mensen uit het dorp. We hebben al veel bezoek gehad bij de Josmobiel van mensen met een verhaal, één man hier van het dorp heeft in Alaska aan de pijpleidingen gewerkt en is ook nog taxichauffeur geweest in New York en wij hebben een Zwitserse fotograaf op bezoek gehad, hij heeft zowat overal ter wereld gewoond maar nu heeft hij hier zijn plekje gevonden. De mannen van het dorp, die hier aan het strand komen vissen, beloven ons al dagen vis maar er komt niks van, ze vangen niks en zeggen elke keer : morgen is er weer een dag.

Zaterdag 29/08

De Fransen, die we bij de laguna ontmoet hebben, komen hier ook staan aan de vuurtoren. Het is heel druk vandaag, ons buitenlamp (de vuurtoren) wordt vandaag 135 jaar en dat moet gevierd worden. Het is warm vandaag, normaal is het hier in augustus koud maar wij vinden het niet erg dat het warm is, er zijn zelfs een paar mensen aan het zwemmen. De vissers komen nog maar eens langs maar zeggen als van tevoren dat ze niks gaan vangen want de wind zit verkeerd, één van hen pakt zijn visstokken niet uit en blijft bij ons babbelen dus als we vis willen zullen we naar de winkel moeten. Tegen de avond wordt het wel heel druk hier en wij verhuizen naar de haven daar staan we vlakbij de marine, veilig en rustig. ’s Avonds steken we een kampvuurtje aan, we zijn inmiddels experts geworden op gebied van kampvuren maken, het is gezellig en je hebt wat te doen alles wordt op het houtvuur klaargemaakt : ons eten, water voor de koffie en warm water voor de afwas.

Zondag 30/08

We vertrekken uit La Paloma en rijden richting Montevideo, de kust in het Noorden van Uruguay is prachtig maar hoe verder je naar het Zuiden rijdt hoe drukker het wordt. Punta del Este zie je al van ver liggen, het is het Knokke van Uruguay, grote villa’s en veel appartementen, hier hebben wij duidelijk niks te zoeken en we rijden er dan ook snel doorheen. We blijven de kust volgen en rijden nu langs de Rio de la Plata die in Punta del Este uitmondt in de Atlantische Oceaan. Als we beginnen zoeken naar een slaapplaats rijden we Atlantida binnen en daar komen we de Fransen tegen die we in Punta del Diablo ontmoet hebben, ze moeten een week in de buurt van Montevideo wachten op de lespakketten van de kinderen, die worden vanuit Frankrijk naar de ambassade in Montevideo gestuurd maar ze hebben blijkbaar wat vertraging. Het is heel de dag al warm en er wordt volop gezwommen in de Rio de la Plata maar volgens de mensen hier verandert het weer morgen, het zou gaan regenen en koud worden, ze noemen dat hier de wind van Santa Rosa die waait meestal vier of vijf dagen en dan zou het terug goei weer worden.

Maandag 31/08

Ze hebben gelijk gehad, het regent en het is koud, Santa Rosa gaat flink tekeer. We rijden naar Montevideo, de hoofdstad van Uruguay. Montevideo is geen mooie stad, weinig historische gebouwen maar voor mooie steden moet je niet naar Zuid Amerika, die heb je in Europa veel meer. Omdat het zo’n slecht weer is gaan we maar naar een shopping Center, ik heb dringend een nieuwe jeansbroek nodig. Ik koop twee jeansbroeken, één van 13 € en dan nog een dure van 20 € en nog een paar gemakkelijke schoenen voor 12,50 €, ik kan er de rest van het jaar weer tegen. In het Shopping Center is een Mac Donalds en omdat we alle twee goesting hebben in iets vettig gaan we daar eten. Een 30 km voorbij Montevideo slaan we af naar een plaatsje, Playa Pascual en daar zoeken we een plekje om te overnachten. Een man van het dorpje, wijst ons een mooi plekje aan en geeft ons zijn telefoonnummer in geval we iets nodig zouden hebben. Hij blijft bij ons buurten en heeft minstens een uur aan een stuk, zonder ophouden, gebabbeld. We konden hem niet altijd verstaan maar we konden zijn verhalen in grote lijnen wel volgen en voor de rest als hij keihard begon te lachen, deden wij dat ook. Het was in ieder geval een hele vriendelijke mens zoals de meeste mensen hier, de Uruguayo’s zijn echt een heel vriendelijk, aangenaam volk.

Dinsdag 01/09

Gelukkige Verjaardag Magda Gotink (Magda van Tante Siej)

We hebben goed geslapen in Playa Pascual en rijden vandaag naar Colonia del Sacramento, dat zou een heel mooi stadje zijn, het staat tenminste op de lijst van Unesco werelderfgoed. Onderweg hadden we tegen mekaar gezegd dat we bij de eerste coiffeur die we tegen kwamen gingen binnenstappen en dat hebben we ook gedaan. Het waren twee vrouwen van tegen de zeventig en hun salonneke was zo klein dat als de Jos met zijn rolstoel binnen was, je er eigenlijk niet meer door of weg kon. Het waren heel vriendelijke madammekes en ze hebben ons haar netjes in model geknipt, één van hen is voor ons naar de toeristische dienst geweest om een stadsplan. Omdat we van Europa kwamen hebben ze een vriend van hen opgebeld om kennis met ons te maken, het was een Duitser die in Argentinië gewoond heeft en nu in Uruguay woont, heel gezellig allemaal maar het werd wel druk in hun salonneke. We blijven morgen nog in Colonia want het is inderdaad mooi, we slapen gewoon aan de rand van het stadje in een parkje.

Woensdag 02/09

Voor we de stad gaan verkennen gaan we een ticket kopen voor de boot naar Buenos Aires. Om van Uruguay terug naar Argentinië te gaan is dat de gemakkelijkste weg, je vaart 3 uur en je bent in Buenos Aires. De andere dicht bijzijnste grensovergang is 450 km van hier, normaal is er nog één tussen maar die is momenteel gesloten dus pakken we de boot. We boeken een ticket voor morgen maar met de vertrektijden zijn we niet zo blij, er vertrekt een ferry om 4.30u ’s morgens en één om 19.00u ’s avonds. Omdat we niet graag om 10 u ’s avonds in Buenos Aires aankomen, en dan alle grensformaliteiten nog doen, gaan we toch de vroege maar nemen. Het zal zeer doen zo vroeg opstaan want dat is zijn we niet meer gewoon. We gaan het oude gedeelte van Colonia bezoeken en efkes langs de internetshop om foto’s door te sturen en dan vroeg naar bed want we moeten een uur voor vertrek bij de douane zijn. Uruguay is zeker niet het mooiste land van Zuid Amerika maar wel een rustig, veilig land, alles is er te koop en het is er niet duur. De Uruguayo’s drinken nog meer mate dan de Argentijnen en het is een vriendelijk superrelaxed volk.

Uruguay

2009-08-25T07:49:00.000-07:00

Woensdag 19/08

We zijn aan de grens met Uruguay en het is inderdaad een heel gemakkelijke grens, de douane van Argentinië en Uruguay zitten in één kantoor en ze geven de papieren gewoon aan mekaar door, dat bespaart mij een hoop weg en weer geloop. We rijden naar de Termas de Guaviyu en zetten ons daar op de camping. Voor de Termas is het weer te slecht, het regent en het is koud, het water mag dan al heel warm zijn maar ge moet er nog terug uitkomen ook. Het valt wel op dat Uruguay een stuk properder is dan Argentinië er is nergens langs de weg en hier op de camping geen vuiltje te bespeuren. ’s Avonds begint het keihard te waaien, voor ons is dat geen probleem maar de mensen die hier in een tentje zitten zijn volop bezig met zeilen en extra touwen omdat hun tent niet de lucht in zou gaan.

Donderdag 20/08

Het is opgehouden met regenen maar het is nog altijd koud, wij rijden verder het binnenland in, dwars door Uruguay richting kust. Het is hier heuvelachtig met echt groene weiden, dat is 5 maanden geleden dat we zo’n groene weiden gezien hebben, grote boerderijen en veel koeien en schapen. Het landschap doet een beetje denken aan het Noorden van Duitsland, wel mooi maar een beetje saai. Het is wel een heel vriendelijk volk hier in Uruguay, iedereen wuift en toetert als je voorbij komt. Tegen de avond zien we een mooi plekje aan een rivier en het lijkt op een camping, we rijden er naartoe en het blijkt geen echte camping te zijn maar een recreatiedomein van de politie, die moeten af en toe ook eens uitrusten. Wij mogen er zonder problemen en gratis overnachten.

Vrijdag 21/08

De zon komt er heel voorzichtig door en wij rijden verder richting kust, we zullen daar vandaag wel niet geraken maar we zien wel waar we terechtkomen. Het landschap wordt iets heuvelachtiger met meer rotsen en wat droger maar nog steeds veel koeien en schapen, het lijkt wel of hier bijna niemand woont af en toe zie je een paar huizen maar dat is het dan. Half namiddag zien we een wegwijzer naar een Nationaal Parkje en omdat we vandaag toch niet aan de kust geraken rijden we daar naartoe om te overnachten. We worden heel vriendelijk ontvangen door de parkwachter en we zetten ons daar op de camping. De Jos haalt direct zijn bijl boven om hout te klieven en iets later hebben we een schitterend kampvuur. ’s Avonds is het frisjes maar dicht bij ons kampvuurtje is het warm en gezellig, alhoewel er onderweg niet veel te zien was hebben we toch weer een mooi plekje gevonden om te overnachten.

Zaterdag 22/08

We rijden verder door het binnenland van Uruguay naar de kust, als je liefhebber bent van koeien, schapen en groene weiden moet je zeker naar Uruguay gaan, het binnenland is één grote wei met koeien en schapen. We hebben de kust gevonden en in Santa Teresa is een park waar we kunnen kamperen, het parkje is eigendom van het leger en je kan tot aan het strand rijden maar omdat het koud is en nogal hard waait gaan we een eindje van het strand staan. Het is hier heel rustig en we vinden een mooi plekje voor de nacht.

Zondag 23/08

De zon schijnt en het is een stuk warmer dan gisteren, we rijden een paar kilometer verder naar Punta del Diablo, een klein dorpje aan de kust. We kunnen hier bijna op het strand parkeren en besluiten hier te blijven overnachten. Het is een piepklein dorpje aan een prachtige baai, hier en daar wat vakantiehuisjes, een paar winkeltjes en wat vissersbootjes, hopelijk kunnen ze het zo houden en maken ze er geen Spaanse of Belgische Costa van, dat zou echt jammer zijn. Het blijft de hele dag zonnig en ’s avonds steken we onze barbecue aan, we zitten hier met een glaasje wijn weer op een 36 sterren terras.

Maandag 24/08

Gelukkige Verjaardag Winde

De zon schijnt weer en we hebben geen goesting om hier te vertrekken, we staan hier op een prachtig plekje waarom zouden we dan doorrijden. Vanmorgen heb ik eerst naar Winde gebeld om haar een gelukkige verjaardag te wensen en iets later kreeg ik eindelijk onze Koen nog eens te pakken. Half voormiddag komen er een paar vissersbootjes binnen, die mannen hebben heel de nacht op zee gezeten, ze varen full speed op het strand en daarna wordt de vis in bakken geladen en op een klein camionneke getast. Prachtig om te zien, ik heb er wat foto’s van genomen vooral voor ons vader, die gaat dat geweldig vinden. Het blijft heel de dag goei weer en tegen de avond steken we onze barbecue nog eens aan, iedereen hier schijnt het normaal te vinden dat we hier zo maar aan het strand kamperen, ze zijn vriendelijk en vragen waar we vandaan komen maar voor de rest laten ze ons doen, in Europa zouden we allang de politie op bezoek gehad hebben. Als het morgen nog zo’n weer is blijven we hier nog een dagje plakken.

Dinsdag 25/08/09

We blijven nog een dagje langer in Punta del Diablo, het is een beetje overtrokken vandaag maar dat geeft niks. ’s Morgens wandel ik even naar de winkel om de broodnodige boodschappen, babbel een beetje met de hippies die hier blijven hangen zijn en kijk wat naar de vissers. Er zijn inmiddels ook twee Franse mobilhomes aangekomen, ze zijn voor een jaar onderweg in Zuid Amerika, nu moeten we ons beste Frans weer boven halen en dat is niet altijd even gemakkelijk. Het leven is super relaxed hier aan de zee, morgen rijden we verder maar we blijven de kust volgen.

Entre Rios

2009-08-18T11:18:00.000-07:00

Woensdag 12/08

Gelukkige verjaardag Lander.

We zijn vertrokken uit Yapeyu en rijden verder naar de provincie Entre Rios. De provincie Entre Rios ligt tussen de grote rivieren Parana en Uruguay. Vorig jaar hebben we een heel stuk van de Rio Parana gedaan en dit jaar willen we de Rio Uruguay verkennen. Andere reizenden hebben ons wel gewaarschuwd voor de politie in Entre Rios, die zou nogal moeilijk zijn maar we hebben nu twee controles gehad en ze waren heel vriendelijk. In Chajari zien we een bord met “Termas de Chajari” en omdat het toch tijd is om een slaapplaats te zoeken, rijden we daar naartoe. De Termas zijn supersjiek, mooie zwembaden en lekker warm water maar de Jos vindt er niks aan, volgens hem ziet het er te Europees uit,te netjes en te afgekuist, hij zit liever in een klein dorpje midden tussen de Argentijnen.

Donderdag 13/08

We doen wat boodschappen in Chajari en 15 km verderop is een camping aan de Rio Uruguay, omdat we geen goesting hebben om vandaag veel kilometers te doen rijden we daar naartoe. Op de camping is het rustig, we zijn de enige gasten en de Jos kan gerust zijn, het is hier niet zo afgekuist en perfect als aan de Termas. Het campingske is mooi gelegen maar zoals zoveel campings in Argentinië een beetje rommelig en het sanitair heeft duidelijk betere tijden gekend, de campingbaas is een hele vriendelijke mens dus we staan hier goed. ’s Avonds steken we een kampvuurtje aan en het is wel een heel welriekend kampvuur, we hebben hout van eucalyptusbomen en dat ruikt geweldig goed.

Vrijdag 14/08

We zijn op weg naar Concordia maar een heel stuk voor de stad is een grote stuwdam op de Rio Uruguay, vlakvoor die stuwdam zien we een wegwijzertje “camping”. Het blijkt geen echte camping te zijn maar er is een strand aan de Rio en je kan er vrij staan. Het weer is perfect, we dachten dat het hier kouder zou zijn dan in Corrientes maar het is een stuk warmer, zelfs de wind is lauw. Hier in Entre Rios zie je ongelooflijk veel appelsienbomen en overal staan kraampjes langs de weg, we hebben gisteren appelsienen gekocht aan zo’n kraampje en ik had 35 appelsienen voor 1 Euro en ze waren dan nog heel lekker, sappig en recht van de boom.

Zaterdag 15/08

Moederdag,
Gelukkige Moederdag voor ons moeder en voor moemoe.

Moederdag vandaag, geen bloemen en pannenkoeken ’s morgens voor mij, dat is thuis toch plezanter. Wij rijden vandaag naar Parque “El Palmar”, het Nationaal Parkje valt een beetje tegen qua natuur, veel mooie palmbomen maar voor de rest is er weinig te zien, wij zijn natuurlijk al een beetje verwend en het kan niet altijd even spectaculair zijn. Aan de rivier hebben ze wel een mooie camping en daar willen we vandaag en vannacht blijven. Als we op de camping aankomen ruiken we al van ver de barbecues en je kan er voor een paar peso een lekker stuk vlees kopen. Het is druk hier maar dat is plezant dan heb je wat afleiding en het is de hele dag al warm, zelfs ’s avonds kunnen we tot laat buiten zitten wat meestal niet het geval is. Het is in ieder geval gezellig ’s avonds met al die brandende barbecues en een hoop volk.

Zondag 16/08

Het is weer beginnen regenen en geen klein beetje, het giet, hagelt en waait keihard, dat wordt een dag binnen zitten. We rijden weg uit “El Palmar” richting Colon. Colon is een mooi stadje aan de Rio Uruguay en we zetten ons bij een kleine jachthaven. Het blijft regenen maar er zijn dappere vissers en die houden we heel de middag een beetje in de gaten, we lopen ook nog even binnen bij het internet café. Tegen de avond klaart de lucht op en we besluiten in Colon te blijven, hopelijk is het weer morgen beter dan blijven we hier nog een dag voor we naar Uruguay gaan. We gaan voor een paar weken naar Uruguay om in orde te zijn met onze papieren, we hebben 3 maanden gekregen voor Argentinië maar dat is heel nipt en daarom gaan we efkes naar Uruguay, als we dan terug binnen komen in Argentinië, krijgen we weer 3 maanden en dan zijn we weer gerust.

Maandag 17/08

Het weer is beter, de zon komt erdoor en we blijven vandaag in Colon, het is hier een gezellige drukte want er is een Nationale Feestdag in Argentinië. Wij hebben vannacht op een camping geslapen maar we gaan bij het stadje aan de rivier staan, we vullen onze watertank en leggen nog maar eens uit wie we zijn, waar we vandaan komen en hoe lang we hier blijven aan een paar nieuwsgierige Argentijnen, als we zeggen dat Argentinië ons heel goed bevalt en dat ze lekker vlees hebben zijn ze blij en we zijn direct hun beste vrienden. We zitten heel de namiddag buiten aan de rivier, het is nog wel een beetje frisjes maar de zon blijft schijnen. De Jos heeft weer geluk, er rijdt hier iemand serieus vast en het is niet te geloven hoe rap dat hij dan is om toch maar zijn winch te kunnen gebruiken. Die mens was blij dat wij daar waren om te helpen en de Jos ook dat hij zijn winch kon gebruiken dus iedereen weer content.

Dinsdag 18/08

We hebben vannacht gewoon langs de rivier geslapen en we blijven nog een dagje langer in Colon, het is goed hier en er zit hier een geweldig goeie beenhouwer. We gaan vandaag wel naar de camping omdat we electriciteit nodig hebben, eerst doen we wat boodschappen en het is hier opvallend veel stiller dan de vorige dagen, de Argentijnen zijn terug aan het werk. We bakken nog maar eens een paar grote biefstukken op onze barbecue en ruimen de Josmobiel wat op, morgen gaan we de grens over naar Uruguay, het schijnt geen moeilijke grenspost te zijn, ik hoop dat ze gelijk hebben.

Naar Missiones

2009-08-11T13:24:00.000-07:00

Woensdag 05/08

We hebben afscheid genomen van de familie Verellen, het was een geweldige tijd bij hen. Eerst efkes langs de bank, dat is af en toe nodig, daar horen we dat we al 5,6O Peso krijgen voor een Euro, vorig jaar was dat nog 4,50 en ze verwachten dat de Peso nog gaat zakken. Voor ons is dat natuurlijk geweldig nieuws maar voor de Argentijnen is dat minder. We rijden vandaag de hele tijd langs de Rio Parana en tegen de avond zetten we ons op een campingske in Itaizangu aan de Parana. We maken de barbecue aan en leggen er een paar grote biefstukken op en kruipen op tijd in ons bed.

Donderdag 06/08

Vandaag rijden we de provincie Missiones binnen, in Posadas zien we een grote garage van Michelin BFGoodrich, we hebben dringend een paar nieuwe banden nodig. Ze hebben de juiste maat in voorraad en ze willen er direct aan beginnen,de voorste banden worden er vanachter opgelegd en vooraan komen er twee nieuwe en ook nog een nieuwe reserveband. Een half uur later zijn we terug aan het rijden op spiksplinternieuwe banden. We wilden eigenlijk niet helemaal tot de Cataratas rijden maar in Posadas zien we een wegwijzer Cataratas 311 km, we kijken mekaar aan en zeggen tegelijk, we rijden door. Wat is nu 300 km in een land met zo’n afstanden en dan nog op nieuwe banden en de watervallen zijn prachtig. We rijden tot Wanda, een 35 km voor Iguazu en daar overnachten we op een kleine camping .

Vrijdag 07/08

Het is prachtig weer om de watervallen te bezoeken, de zon schijnt maar het is niet te warm. Als we daar aankomen mogen we recht voor de ingang parkeren en tot onze grote verbazing moeten we niks betalen, vorig jaar moest ik alleen betalen maar nu moeten begeleiders van rolstoelen ook niet meer betalen, ik heb de Jos voor alle fatsoen maar efkes geduwd dan en we kregen alle twee ook nog een serieuze kortingsbon om in het restaurant te gaan eten. De watervallen zijn ongelooflijk, schitterend, magnifiek…. Je geraakt er niet op uitgekeken. Overal zijn loopbruggen zo kon de Jos ook overal komen, het onderste circuit, waar je het water bijna kan aanraken, was vorig jaar nog niet toegankelijk maar nu liggen daar ook loopbruggen. De Jos heeft daar dus nu ook een ferme douche kunnen pakken. Tegen de avond zijn we daar in het restaurant gaan eten, nog maar eens grote biefstukken en een geweldig dessertbuffet, het was een superdag, we hebben genoten van ons dagje Cataratas. Alle verantwoordelijken voor parken, dierentuinen enz….uit België zouden eens een kijkje moeten komen nemen, hier aan de watervallen, om te zien hoe perfect hier alles aangepast is, dat zou voor ons een stuk gemakkelijker zijn. En geloof maar dat het niet simpel geweest is hier aan die watervallen en door de jungle.

Zaterdag 08/08

We vertrekken uit Puerto Iguazu en rijden richting Saltos de Mocona, watervallen aan de Rio Uruguay. Gisteravond is het beginnen regenen en het regent al de hele dag, vorig jaar wilden we ook naar de Saltos de Mocona maar toen was er teveel water en was het te gevaarlijk en we zijn bang dat het weer zoiets zal worden, ik denk dat we die watervallen niet mogen zien. Tegen de avond rijden we een klein Nationaal Park in en daar vertelt de parkwachter ons dat de weg naar Mocona waarschijnlijk onberijdbaar is. Morgen rijden we dus niet naar die watervallen, we zullen die wel op een postkaartje zien maar naar de Rio Uruguay. Omdat het zo hard regent is er vandaag geen barbecue maar ik bak binnen pannenkoeken, ook niet slecht.

Zondag 09/08

Feliz Cumpleaños Gustavo!!!!

Regen op zondag, een ramp voor de Argentijnen, hoe moet het nu met de asado? Het is gisterenavond beginnen regenen en het heeft de hele nacht gegoten, omdat het toch nergens anders weer voor is willen we vandaag eenheel stuk rijden. We moeten de grote baan pakken want de andere wegen zijn hier in Missiones onberijdbaar geworden, als het regent verandert de rode aarde onmiddellijk in een rode papboel. We rijden de provincie Corrientes binnen en de regen komt nog altijd met bakken uit de hemel. Aan de Rio Uruguay, in Yapeyu vinden we een kleine camping aan de rivier. We eten binnen en gaan dan maar vroeg slapen.

Maandag 10/08

Feliz cumpleaños Juan

Vanmorgen eerst efkes met de Juan gebeld om hem te feliciteren, hij wordt vandaag 32 jaar. Het weer is totaal veranderd, de zon schijnt en alles ziet er hier ineens anders uit. Het campingske is prachtig gelegen en wij slijpen ons tafel en stoelen buiten en installeren ons bij de rivier. We gaan even het dorpje verkennen, op zoek naar een bakker en de rest. We kunnen ’s avonds buiten eten en als het wat frisser wordt steken we een kampvuurtje aan.

Dinsdag 11/08

Omdat het hier zo mooi en rustig is blijven we nog een dagje langer want hoe zuidelijker we gaan rijden hoe kouder het wordt. Het zonnetje schijnt weer heel de dag en we krijgen wat bezoek van nieuwsgierige Argentijnen.We gaan nog eens een kijkje nemen in het dorpje hier en ze hebben een prachtig gemeentehuis en een mooi kerkje. Er staan hier ook nog 4 Italiaanse mobilhomes, we zijn hen al eens tegengekomen in Humauaca ook, ze zijn voor een half jaar op reis en ze zijn met 12, het zijn allemaal mensen van rond de 65 jaar. Morgen rijden we verder langs de Rio Uruguay.